Canım abuzerr :)
Vatandaş Abuzer'i yeni bitirdim de... Vallahi aradan onca zaman geçmiş ama bizim dertler, o sistemin içindeki hallerimiz hiç değişmemiş. Abuzer'in o saf ayağına yatıp aslında lafı tam alnının ortasına yapıştırması beni benden alıyor.
Okurken hem çok güldüm hem de "hiç mi bir şey değişmez bu memlekette" diye inceden bir dertlendim. Tam bir kara mizah örneği gerçekten, sanki kitaptan biri çıkmış da karşımda kahve içerken trajikomik mevzuları anlatıyor gibi... Fazla kasmayan, samimi ve bizden bir şeyler okumak isterseniz kaçırmayın derim. Kendi halimize şöyle bir uzaktan bakmak gibi bir şey bu kitap.
Meleğin Şeytanı ya da Şeytanın Meleği
John Langdon'ın Good and Evil tablosu tablosunu Robert Langdon yorumluyor, kitabın tek cümlelik anlatımı sayılabilir yani kitap yazarın diğer eserleri gibi okuduğundan fazlasını vermiş oluyor! Dil kısmında yeterince iyi değil ama verdikleri yeterliliği aşıyor. Kitabın adı Angel and Demon Angel and Devil, Satan, Evil, Adversary değil, bu bile çok fazla anlam taşıyor. Daimon saf kötü müdür ki? Bu yüzden Angel ile aynı yerde durabilecek romana en uygun kelime Demon ancak keşke kitabın adıyla gelen tanımlayamayacağım beklenti sonlara doğru beni kemirmeseydi. Başka daha iyi adı olabilirdi, bu da çok iyi ama yazardan beklediğim başkaydı yine de temelde unsurun bilim mi din mi sorusundan öte oluşuyla paralellik gösteren bir ada sahip olması muhteşem!
Kitapta karşıma çıkan ambigram, kendisini kendimce oluşturmaya çalıştığım yıllardan sonra tekrardan görmek, uzak ve geride kalmış sandalın arkasından rüzgarın esmemesini dilemek gibiydi. Rüzgarı boşverdim, sandalda takılı kaldım ve kitap gölü bana tekrardan hatırlattı, sanki rüzgar esintisini arzulayacaktım bir an. Amerikalı tipograf John Langdon'ın varlığıyla da bu sıralar karşılaştım, ad benzerliklerine şaşmamak gerek ki kitabın kurgusu Gérard Genette'nin Palimpsestes'teki yaratıcılık kavramına örnek teşkil ediyor.( Açıkçası Gérard Genette'nin Palimpsestes eseri Fransızca olarak elimde ve çevirisi lazım bu yüzden ana fikriyle yetiniyorum. )
Diğer kitaplarında da çokça karşılaştığım bir konu var, verilen bilgilerin kaçının doğru ya da gerçek olup olmaması. Bu yönünden kitabın okurken sorgulamayı kafamıza vura vura hatırlatıyor olduğunu söyleyebilirim. Bunlardan biri şu diyalog olmalı:
"Sürekli kiliseye gidiyorum ve pek de güneşe tapınmaya rastlamıyorum!"
"Gerçekten mi? Peki, yirmi beş aralıkta neyi kutluyorsunuz?"
"Noel'i. Hz.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Dışlanan Bir Varisten Kraliçeliğe:(SPOILER içerir)
N. G. Kabal 
Efsaneler ve Lanetler ”
Serinin daha ilk kitabından belli olan bir şey vardı: Nova’nın gücü. Kerboras’a kafa tutmasından orman ruhunu kendine Naguel yapmasına kadar, onun normal bir varis olmadığı çok netti. Ama kimse ona hak ettiği değeri vermedi, hep dışlandı.
Yine de Nova, Darene olan aşkıyla, Arine’ye bağlılığıyla ve her şeye rağmen Ayzeri affetmek istemesiyle ne kadar büyük bir yüreğe sahip olduğunu gösterdi. Gerçek bir varis olduğunu her adımda kanıtladı.
Kitabın sonunda belki kimse kral olmadı ama Nova kesinlikle kraliçe olmayı hak etti. O artık gönlümüzün kraliçesi.
N. G. Kabal Efsaneler ve Lanetler ”
Serinin daha ilk kitabından belli olan bir şey vardı: Nova’nın gücü. Kerboras’a kafa tutmasından orman ruhunu kendine Naguel yapmasına kadar, onun normal bir varis olmadığı çok netti. Ama kimse ona hak ettiği değeri vermedi, hep dışlandı.
Yine de Nova, Darene olan aşkıyla, Arine’ye bağlılığıyla ve her şeye rağmen Ayzeri affetmek istemesiyle ne kadar büyük bir yüreğe sahip olduğunu gösterdi. Gerçek bir varis olduğunu her adımda kanıtladı.
Kitabın sonunda belki kimse kral olmadı ama Nova kesinlikle kraliçe olmayı hak etti. O artık gönlümüzün kraliçesi.
Az önce bitirdim kitabı. Bu serinin son kitabı olduğu için biraz duygulandım. Okumaya alışmıştım. Şimdi biraz boşluğa düşeceğim sanırım.
Öncelikle yazarın yaratmış olduğu evreni çok sevdim. Yani üstünkörü oluşturulmuş bir kurgusu yoktu. Her konu bir şekilde birbirine bağlanıyor. O yüzden akılda kalan bir soru işareti olmadı.
Aslında bu kitaptan daha doğrusu finalden tatmin oldum mu bilmiyorum. Savaş sahnelerini hızlı bir şekilde geçtim. Yani beni kendine çekmedi sahneler. Sanki bir savaş sahnesi yazılması gerekiyordu ve yazmak için yazıldı gibi geldi bana.
Tabiki güzel yerler de vardı özellikle Ariana ve Evran'ın tekrardan hayata dönmeleri beklenmedik bir hamle oldu.
Daha sonra köşeye sıkıştıklarında tüm lord ve varislerin dünyaya gitmesi ve orda geçen konuşmalar tatlıydı.
En üzücü sahne Arın ve Nova'nın Atlantisin kapılarını açarken bir anlığına Daren'in Novayı kaybettiğini düşünmesiydi.
Elindeki dengeyi sağlayan yüzükleri çıkarıp evreni ateşe verdi. Verayı öldürdü. En heyecan verici sahneler bu oldu sanırım.
Diğer heyecanlı olayda Nova'nın tanrıça olduğunu öğrenmeleri oldu. Hepsi onun tanrıça olduğunu kabul ettiler. Bu zamana kadar değer görmeyen Nova en sonunda herkesi önünde diz çöktürdüya ölsede gam yemez artık
Sonay'ın hamileliği bunu riske atmamak için varisliğinden çekilmesi bu olay yarıda kaldı. Tekrar varis olacak mı bunu öğrenseydik keşke.
En komik olayda tacı kimin takacağına karar vermeleriydi. Nova önce Ayzere verdi. O Arına o da Darene verdi. En son o da Novaya vererek bildiğin taç aralarında sekti yine Novaya geldi ama Novada ortak yönetimi teklif etti. Bence de en mantıklı karar buydu.
Daren ve Novan'ın sahneleri daha fazla olsaydı keşke yarıda kalmış gibi hissettim ama güzeldi yinede. Özellikle bir önceki kitabın yarısı kadar dram yoktu
SpoilerFantastik
Kitabı az önce bitirdim. Günlerdir kitabı bir türlü bitirememiştim. Çünkü diğer kitaplara oranla o kadar duygusal ve derinden yazılmıştı ki sayfaları sindire sindire ve araya günler koyarak okumak zorunda kaldım.
Bu kitabın duygusal olduğunu biliyordum ama bu kadarını tahmin bile edemezdim. Açıkçası ara kitaptan sonra böylesi bir dramın içine girmek beni biraz yıprattı. Eğer bu kitabı başlayacaksanız gerçekten sağlam bir psikolojide olmanız gerekiyor.
Ara kitapta Nova ve Darenin arasındaki bağ çok güzeldi. Aslında bir nevi fırtına öncesi sessizlik gibi oldu. Çünkü ikisi de tekrardan diyara döndüğünde eskisi gibi olmayacağını biliyordu.
Bu kitapta olan sadece Novaya oldu. Ne yaparsa yapsın hiç kimseye yaranamadı. Kendi krallığı ve alev ikizi arasında kaldı.
Bana göre Daren'in yaptığı bencillikti. Yüzyıllar önce Novayı seçtiğin için her şeyini kaybetmiş olabilirsin ama bunu hiç bir zaman Nova istemedi ki. Her şey onun isteği dışında oldu. Diyara geldiğinde krallığı yok edilmiş Lordu öldürülmüştü. Hep dışlanan kişi oldu. Hiç bir yere kendini ait hissetmedi. En büyük kazığı dostum dediği Ayzerden yedi. Kimsesi yoktu tek başına Arını ilmekten çıkardı.
Şöyle de bir şey var ki Arın da onu hep kendi menfaatleri için yanında istedi. Atlantisin kapısını açmak ve tüm dünyaya hakim olmak gibi bir isteği vardı. Her ne kadar onu destekleyen bir abi gibi görünsede lanetli olduğunu tanrıçanın kızı olduğunu öğrendiğin de hele ki Darenle arasında ki bağın koptuğunu öğrendiğin de ona olan tavrı nasıl olacak çok merak ediyorum.
Gelelim Darene gerçekten sana bu kitapta gıcık oldum Daren. Sen hep Nova senin peşinden sorgusuz sualsiz sürüklensin istedin. Nova hep ona dürüst olmanı bekledi ama sen hep bir şeyleri sakladın ondan. Sırf ateş varisi olmak istemedi diye gittin krallığa başka
Valla ne yalan söyleyeyim pek bir beklentim olmadan başlamıştım kitaba ama çok beğendim. Öncelik olarak evren olarak çok sevdiğim bir evren oldu. Zaten kim elementleri sevmez ki. Ama söylemeden geçemeyeceğim puan kırmamdaki en büyük neden Avatar: The Last Airbender’a yakın bir çok şeyin olmasıydı.(Kan bükmek gibi) Diğer incelemeleri okuduğumda ise Sarah J. Mass kitapları ile de benzerlikler olduğunu gördüm. Fakat ben henüz o serileri okuma fırsatı bulamadığımdan bu konu pek bir yorum yapamayacağım.
Genel olarak lordlarımızı çok sevdim (Amon hariç) ama varisler hakkında (Sonay hariç) aynı şeyi söyleyemeyeceğim maalesef.
Varislerin içinde en sevdiğim kesinlikle Sonay’dı. Duruşu ve davranışları bakımından en doğru bulduğum kişi o oldu. Varislere pek ısınamamamın en büyük sebebinin kitap boyunca Nova haricinde onların yaşantılarını pek görememiş olduğunu düşünüyorum. Gelelim Nova konusuna, Nova iyisin hoşsun kızım ve tamam anladık delisin. Kitap boyunca o kadar çok delisin delisin okuduk ki bir yerden sonra “ayyy yeter artık anladık delisin” dedirtti. Nova’ya yapılanların hepsi çok kötü şeylerdi ve verdiği tepkilerde çoğunlukla haklıydı. Nova’yı ne çok sevdim ne de sevmedim, sana karşı tarafsız olacağım. Ariana ise nötr olduğum biri oldu. Kitabın başlarında onu sevememiştim ama sonradan kendini açıkladığında biraz daha ısındım ama hala kesin bir görüşümün olması için erken olduğunu düşünüyorum. Ayzer’i ise çok okuyamadığımızdan ve Toprak Krallığı’ndaki yaşantısını pek göremediğimizden çok bir şey söylemek istemiyorum. Nova’yı diyara geldiklerinde yalnız bıraktığı için sinirlenmiştim ama aslında aynı tarafta olduklarını öğrendiğimde onların adına cidden sevindim. Umarım ileride araları düzelir ve önceden oldukları gibi iyi birer arkadaş olmaya devam ederler. İkinci kitabın
