Uzunca bir hidayet öyküsü…
Eşim ilk evladımızı doğurduğunda daha 30’uma gelmemiştim. Hala o geceyi hatırlarım. Bütün geceyi arkadaşlarımla geçirmiştim. O gece, gereksiz konuşmaların olduğu ve arkadaşlarımı güldürmek için çeşitli saçmalıklar yapıyordum. O zamanlar diğer insnaları etkileme ve güldürme gibi ilginç bir yeteneğe sahiptim. Taklit edeceğim insnanın sesine uygun olarak sesimi değiştirebiliyordum. Kimse benim alaylarımdan kaçamazdı, arkadaşlarımla bile alay ederdim. Sonra bazı insanlar zamanla dilimden kurtulmak için benden uzaklaşmaya başladılar.
Tam o gece pazarda dilenen kör bir adamla dalga geçmiştiğimi hatırlarım. Daha da kötüsü ona çelme takarak düşürdüm ve o kör adam ne söylediğini bilmeyerek kafasını sağa sola döndürmeye başladı.
Her zaman ki gibi evime geç saatte döndüm ve karım beni bekliyordu. Eşim korkunç bir durumdaydı ve titrek bir sesle “Raşid… Neredeydin ?” diye sordu. “Marsta olacak halim yok ya, arkadaşlarla beraberdim” diye cevapladım. Oldukça hassas durumda olduğu belli olan ve göz yaşlarını zor tutan eşim; “Raşid, çok fazla yorulmaya başladım ve sanırım evladımız yakında doğacak.” dedi ve sükunet içinde bir gözyaşı yanaklarından süzüldü. O an eşimi ihmal ettiğimi hissettim. Bu zamanlarda dışarılarda gezmek yerine onun yanında olmalıydım çünkü eşim hamileliğinin dokuzuncu ayını doldurmak üzereydi.
Sonra eşimin sancıları başladı ve hiç zaman kaybetmeden onu hastaneye götürdüm. Hemen eşimi doğum odasına aldırlar ve uzun süre acı işçinde o odanın içinde kaldı. Ben dışarıda onun doğum yapmasını bekledim fakat doğum zordu yine de sızana kadar bekledim. En sonunda hastaneye telefon numaramı bırakarak eve gittim iyi haberleri bana söylemelerini istedim. Aradan biraz süre geçtikten sonra hastane çalışanları bana Salim’in doğumunu müjdelediler. Hastaneye geri döndüm ve
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
“Ama daha acısı ne biliyor musun? Kırk yılda bir konuşuvermişsin, ya seni duymazlarsa? Zaten yoksun. Hiç oluverirsin. En iyisi susmak... Bari kendi içimde biri var iyi kötü. Kalıversin orada.”
Ferdengeçti çiçeklerini duydunuz mu hiç?
Duymamışsınızdır. Çünkü onlar daha önce hiç duyulmadılar. Hikayeleri hiç anlatılmadı. Hiç fark edilmediler. Eğer hikayeniz anlatılmadıysa bir isminiz de yoktur. Kimse sizi bilmez. Bilse de görmezden gelir. Bazen toplumların ortak bir utanç ile kendilerinden bile sakladıkları hikayeleri vardır. Bir gün biri gelip Pandora’nın kutusunu açana kadar, sessizce ve belki de acımasızca anlatılmayı beklerler.
Babanın çocuğuna duygusal olarak katılımı ve desteğinin artması çocukların sosyal gelişimlerini olumlu yönde etkiliyor, özgüvenlerini ve psikolojik iyi oluşlarını geliştiriyor, daha güvenli arkadaş ilişkileri kurmalarına sebep oluyor. Ayrıca ergenlik çatışmalarını ve bunalımlarını azaltıyor.
Annenin güçsüz olarak algılanması genelde anne-çocuk rollerinin birbirine karışmasına, kişilerin anneyi korumaya ve avutmaya çalışırken sanki anne olan kendileri ve anneleri de korunması gereken çocuklarmış gibi davranmalarına yol açıyor.