Biraz Yorgunum.Şiir
biraz yorgunum
kavgaları birikiyor insanın.
her uzvundan ayrı ayrı taşıyor acısı zamanla.
yaşımdan yorgun, yaşımdan telaşlıyım bugünlerde.
kaç yaşındayım sahi?
saymadım. bilmiyorum.
belki kırklarımdayım, belki otuzlarımda,
belki de doksan sene yuvarlandım bu dünyanın sırtında...
hiç bilmiyorum.
hayat taviz vermediği hızı ve kavgasıyla akıp gidiyor.
baharın rahiyasından akıp coşan çiçeklerle hatırlıyorum lise yıllarımızı.
kimimize kış, kimimize bahar olup canıyla değen babalarımızı.
bu memlekette insanlar belki de en çok baba sancısıyla inliyor
en çok baba deyince aklımıza gelir çocukluğumuz.
mazinin araladığı perdeden sızıyor eski günler
onlarla kavgalı onlarla sevdalı olduğumuz.
en çok baba yokluğunun hüsranıyla kızıyormuş zaman ayrılığın yarasını
insan baba olunca anlıyormuş babasını.
Bir çocuk babasından ne görürse hayata o pencereden bakar. Baba, pencerenin ta kendisidir. (Sunay Akın)
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
En ağır yetimlik ve en ağır öksüzlük anne baba hayattayken hissedilip yaşanandır !!
İyi başlasam bile olümle bitti (+18)Hayata Dair
2 günde ne olmuşsa biraz son nefesimi veriyor gibi hissettim. Ruhum bedenimden çıkmış da boşluğa düşmüşüm, kilitlenmişim, robotik hareket ederken aslında nefes alış verişimde bile gayret göstermem gerekecek kadar tükenmiştim.
Bu neyin dalgasıydı ve nasıl bir anda olmuştu bilmiyorum ama bekledim.
İçimde ya bir şeyler olüyordu ya da olenler çözülüyordu.
Olenlerin cenazesinin kaldırılması izinden geçiyordu. İzin verdim işte.
Yaşamadığım ya da farkında olmadan biriktirdiğim bir şeyler varmış demek ki. Bu süreçte biraz agresif ve aşırı sessizdim. Akşam yemeği dışında kalabalığa o kadar katılmadım. Kendimle baş başa kalıp içimin derdini anlamam ve bir şeyler yapmam gerekiyordu. İştahım da kapanmıştı. Kahve bile içmemiştim o derece.
Ve demek ki o kadar ağır bir şeydi. Tuhaftı. Sanırım ilk kez buna doğru düzgün bir sebep bile bulamadım. Ama büyümem için tabi ki deri değiştirmem gerekiyordu. Bunun yüreğimin oluyor gibi hissettirişi belki o izinlere geç kalmamdandı. Bize artık baya küçük gelmiş tişörtün verdiği o rahatsızlık, sıkıştırma, boğma ve artık soymak mümkün değil, kurtulmak için kesip atman gerekirdi ya o tarz bir şey oldu.
Geç kalınmışlık olmasa acısı da olmazdı. O her neyse bilmediğim için üzülürken geç de olsa daha da geç olmamış olduğu ve olduğu için sevindim tabi ki.
Sanki öğlen matın üstünde "Hazırım ya, olmeye hazırım artık. Geleceksen gel. Ne bu, yorgun ve halsizim. Yüreğim okyanusa atılan bir kaya gibi acı çekiyor ama içim rahat. Bu sefer olacak mı, olsunnn. Bitmeden başlamaz, ölmeden doğulmaz. Bedenim mi olecek yoksa benliğim mi?" diye mayışmış halde düşünüyordum. Ve zaman o kadar yavaş aktı ki, saati 5-6 sanarken daha 2 imiş. Son gücümü temizlik perilerine vermiştim. Ne yapayım yaşam alanımın düzenli ve temiz olmasını seviyorum. Olümde dahi düzen ve bütünlük
İstanbul'da yaşayanlar olarak yıldız görmeye hasret kalmıştık.. baba ocağından yıldızlı selamlar ✌🏼⭐✨