Baba ÇınarıBabalar Günü
Kiminin elini sıkıca tuttuğu, kiminin ise bu yıl ilk kez gökyüzüne bakarak iç çektiği bir Babalar Günü...
4 Mayıs’tan beri hayatımdaki en büyük eksikliğim olan canım babam başta olmak üzere, aramızdan ayrılan tüm babaları rahmet ve minnetle anıyorum. Evlatları için atan tüm fedakar yüreklerin, hayatta olan ve özlemle anılan tüm babaların günü kutlu olsun.
Bir Saatin Çarkları Dönmeyi Bıraktığında…İnsan ve Hayat
Bir saatin çarkları dönmeyi bıraktığında, sadece zaman mı durur, yoksa kopan bağlar mı Yıllar sonra eski bir saatin içinden çıkan o tek cümlelik not, birbirini unutan iki kardeşin hayatını tek bir gecede kökünden değiştirdi.
Ahmet Bey, kasabanın kenarındaki eski konakta tek başına yaşıyordu. Çocukları Can ve Elif, yıllar önce iş ve aile telaşıyla büyük şehre taşınmış, hayatın koşturmacasına kapılmışlardı. Bayramlar dışında konağın kapısı pek çalınmaz olmuştu. Ahmet Bey onları hiç suçlamıyor, başarılarıyla gurur duyuyordu ama içindeki o sessiz özlem de her geçen gün büyüyordu.
Bir sonbahar günü, Ahmet Bey babasından kalan eski kurmalı duvar saatini tamir etmek istedi. Yıllardır tıkır tıkır işleyen çarklar artık durmuştu. Saatin içini açtığında mekanizmanın arkasına sıkıştırılmış sararmış bir zarf buldu. Üzerinde babasının el yazısıyla şu bilgece not yazılıydı
‘Bu saatin çarkları birbirine muhtaçtır oğlum. Biri durursa, zaman durur. Aile de böyledir. Ayrı düşseniz de kalbiniz her zaman aynı ritimle atsın.’
Ahmet Bey duygulanırken telefon çaldı. Arayan kızı Elif'ti
‘Baba, Can'la hafta sonu yanına gelmek istiyoruz. Çok yorulduk, biraz nefes almaya ihtiyacımız var.’ dedi.
Ahmet Bey nottan bahsetmeden, ‘Gelin tabii güzel kızım, başımın üstünde yeriniz var.’ diyerek onları davet etti.
Hafta sonu konak eski neşesine yeniden kavuştu. Akşam bahçedeki devasa çınar ağacının altında çay içerlerken Ahmet Bey cebindeki o zarfı çıkarıp çocuklarına uzattı. Can notu yüksek sesle okuyunca bahçeye derin bir sessizlik çöktü. İki kardeş, günlük stresler yüzünden birbirlerini bile ne kadar ihmal ettiklerini o an fark ettiler. Elif abisinin elini tuttu, Can ise babasının omzuna sıkıca sarıldı.
Ahmet Bey gülümsedi ve başını kaldırıp koca çınarı işaret etti
‘Bu çınarın binlerce yaprağı
Güle güle hababam sınıfı
Sabah dedikleri bu mu
İçimde gecenin tortusu dururken hala
Gözlerim ışığa açık
Ama ruhum karanlığın koynunda saklı.
Tercanlı24
Rıfat ılgaz sıkılmıştı günün tekrarından
İçinde gece tortusu vardı uykusuzluktan
Ruhunu karartıyordu geçmeyen zaman
Meşguliyetin yoksa yürür mü hiç kervan
Müminin sahip olduğu büyük nimettir
İman ve inanç insanı kuvvetlendirir
Zamanın vaktin kıymetini bilmek gerekir
Kıymetini bilmediğin nimet eziyet verir
Dolmuş gazetesinde çalışırdı Rıfat Ilgaz
Dedilerki otur bir roman yaz
Senden bir eser kalsın budur miras
Doğrulukla Emrolundun kötüye mezar kaz
İşte bir Roman başlıyordu
Bizi maziye götürüyor yaşlara boğuyordu
Ufukta yepyeni bir sabah doğdu
Ekranda hababam sınıfı güle güle diyordu
Kul Nefsani oturdu ekranın başına
Yozlaşmışlık sultanı tahtından eder
Yozlaşmış şehirler çok acımasız insanlar üretirler.
Sefiller (2 Cilt Takım)
Victor Hugo
Şükür etmek için, sebep çok
En önemlisi, nefes alıyoruz, yaşıyoruz
Her an öğreniyor, görüyor, biliyoruz
Her ne istersen oluyor, farkında yaşarsan
eminnur acar
Şükür etmek için sebep çok
Peki neden hiç şükreden yok
Nefes alıp verişte inanki hiç ahenk yok
Mümin hedefe varması gereken bir ok
Yozlaşmış şehirler kırılmış oklar
Gitgide acımasızlaşıyor insanlar
Besmelesiz çekilince gevşiyor yaylar
Ve hedefe varamadan kırılıyor tüm oklar
Bir bak aynaya tefekkür ile yaşa dünyada
Ben atmadım Allah attırdı de her adımda
Nasıl güzel yaratılmış insan esma sıfatıyla
Tüm amellerimiz yazılır Rabbin katında
Yozlaşırsa niyetin bozulur temizliğin
Çınar Demirci Başkomiser Polisiye Serisinin İlk Romanı
Soğuk bir Ankara gece yarısı, otobanda, yağmurun keskin bıçaklar gibi indiği bir anda, Başkomiser Çınar Demirci’nin dünyası bir çarpışmayla dağılır. Bu, sıradan bir kaza değil; unutulmuş bir yeminin, gömülü bir ihanetin ve kanla yazılmış bir senaryonun ilk perdesi.
Kaza yerinde parlayan gümüş bir yüzük, Çınar’ı geçmişin derinliklerine sürükler. Eski bir meslektaşının, Cemil’in parmağından hiç çıkmayan o yüzük: “Bunu unutma, ödeyeceksin.”
Kayıp bir iş adamının dosyası açıldıkça, sahte imzalar, gizli offshore hesaplar ve milyonluk yalanlar bir labirente dönüşür. Çınar, kendi imzasını taklit eden bir gölgeyle boğuşurken, kızının masum çığlıkları kulaklarında yankılanır: “Baba, kurtar beni!”
Ahmet Olcay Dursun’un kaleminden, soluksuz bir polisiye: Karanlık sırların, kırık kalplerin ve unutulmaz bir kahramanın hikâyesi.
Adalet, bir katili yakalamak mı yoksa kendi gölgelerinle yüzleşmek mi? Bu kitap, sizi sayfaları çevirdikçe kendi sırlarınızı sorgulatacak. Dostlar maskelerini düşürür, vicdan bir sorgu odasına hapseder: Masumiyet, gerçekten masum mudur yoksa en ölümcül silah mı?
Masum Bile Olsa, bazen ölmek gerekir mi? kitapyurdu.com/kitap/masum-bil...
ÇINARŞiir
Herkesin yaslandığı bir çınarı var bu hayatta,
Bir gölgelik, bir yanındayım sesi,
Kimi bir baba sesiyle serinler geceleri,
Kimi sevgiyi hazır bulur, hiç aramadan.
Ama ben…
O şanslı kalabalığın dışında kaldım hep.
Ne bir el uzandı en dik yokuşumda,
Ne de adımı bilen bir gökyüzü vardı.
Kendimi büyüttüm…
Tırnaklarımla kazıya kazıya karanlığı,
Avuçlarımda kırılmış oyuncakların izleriyle,
Suskunluğu süt gibi içerek.
Dizlerimi ben sardım hep,
Ağrılarımı kendimle susturdum.
Ve kimse bilmedi,
Bir çocuk ne kadar erken yorulabilir hayata.
Çınarsız büyüyenler bilir:
Gölge bulmak değil mesele,
Kök salacak bir yerin olmayışıdır acı olan.
Ve sen yürürsün
Yaralarını bastığın toprağa anlatmadan.
Şimdi büyüdüm mü?
Bilmiyorum.
Ama artık rüzgâr estiğinde devrilmem kolay kolay,
Çünkü ben