Puan vermedi
Gözünün önünde yavaş yavaş eriyodu babası.anlatılması tarifsiz derin ama bi o kadar acılar içindeydi.Hem babası hem kendi.Belkide arkasında duracak koca çınarı sığınacağı limanıydı babası.
Kanser hastası bahçıvan babasının hastalığının öncesi ve sonrasında yaşanılan gün ve gün hayattan eksilişini bir evladın ilmek ilmek hissettiği acıların caresizliğin geride kalan anıları büyük bir incelikle aktarıyor eser.
Babasının yokluğuyla ondan kalanlarla hatıralarıyla yüzleşti.Her an her dakka onlarla yaşamaya çalıştı babasızlığınıda,acısınıda,üzüntüsünüde…
“Babam bahçıvandı.Şimdi bir bahçe.”
Baba kelimesinin ağırlığını daha net hissettim bu cümleyle.
Eserin çok derin duygu yüklü anlatımları vardı ölümün sessiz ve sakinliğiyle defalarca yüzleşebiliyorsunuz.
Ya birgün ölürsem?
Peki ya öldükten sonra arkamda kalanlar…
Yüreğinizdeki en büyük acı nasıl anlatılabilir.Düğümlendi boğazım defalarca yutkunamadım çoğu zaman.Duygudan duyguya geçişler yaşadım kitabı okurken.Anlam derinliği yönünden fazlaca beğendiğim bir eser.Belki popülerliği bundan dolayıdır kalbede ruhende ağır dokunuşları olması.
İyikide okudum dediğim eserlerden birisi oldu.
Okurken belki keyifleri kaçırabilir içine hapsettiği duygularıyla ama buna değecek bir kitap.Okumanızı canı gönülden dilerim.
Balenin Çınarı
Madam Lili Barokas’ın hayatını anlatıyor.
Eğer biyografi okumayı seviyorsanız bu kitabı okumak için baleye ilgi duymanıza hiç gerek yok.
Bu ilham dolu yaşam hikayesi,vefalı bir öğrenci tarafından kaleme alınmış.Disiplinin bir hayatta ne kadar belirleyici olabileceğini çok net gösteriyor.
Baleye son derece karşı çıkan, katı bir baba…
Evlendikten sonra yine aynı şekilde baleye karşı çıkan bir eş…
Ama işte tutku tam da böyle bir şey; karşısında hiçbir şeyin, hiçbir kimsenin duramadığı bir güç bence.
Kızının yeteneğini hocaları sayesinde fark eden ve üstüne düşen anneyi de unutmamak gerek.
Babanın tüm karşı çıkmalarına rağmen kızını sonuna kadar destekliyor ve 1930’lar Türkiyesi’nde ulaşılması neredeyse imkânsız sayılabilecek bir bale hocasına ulaşmayı başarıyorlar.
2-3 saatte rahatlıkla okunabilecek bir kitap
Reşat Nuri Güntekin’in bu kült eserini okurken, sadece bir ailenin dağılışını değil, koca bir devrin ve o devrin savunduğu değerlerin nasıl eridiğini izledim. Ali Rıza Bey, dürüstlüğünden ve onurundan taviz vermeyen "eski toprak" bir baba figürü olarak karşımıza çıksa da, aslında değişen dünyanın hızı karşısında yorgun düşmüş bir adamın çaresizliğini temsil ediyor.
Kitap boyunca çocuklarının birer birer savruluşuna şahit olurken, yazarın seçtiği "yaprak dökümü" benzetmesinin ne kadar haklı olduğunu anlıyorsunuz. Batılılaşmayı sadece lüks tüketim, dış görünüş ve eğlence hayatı sanan gençlerin, köklü bir çınarı nasıl içten içe kemirdiğini görmek çok sarsıcıydı. Televizyon dizisindeki o abartılı sahnelerden çok daha derin bir hüzün var bu metinde. Sayfalar ilerledikçe, Ali Rıza Bey’in o sessiz kabullenişi ve her yaprak düştüğünde biraz daha bükülen beli, insanın içine işliyor.
Sonuçta bu sadece bir aile dramı değil; ahlak, sadakat ve ekonomik zorluklar arasında sıkışan insanın, ayakta kalma mücadelesinde verdiği acı tavizlerin hikayesi. Klasikleşmeyi sonuna kadar hak eden, bittiğinde uzun süre pencereden dışarı bakıp düşündüren bir eser.
Sebeb-i Telif·78 syf.·
10/10
Beğendi
·2025 1. kitabı
Evvela bir yanlış anlaşılmayı ortadan kaldıralım;
Nedamet Dergisi - Vefa Sayısı (Kasım 2023), bizler için bir kamuoyu yoklaması, bir piyasa araştırması hükmündeydi. Birçok derginin iflas bayrağı çektiği şu darboğazda, böyle ciddi bir işin üstesinden gelebilecek miydik? Dijital ortamın rahatlığı dururken; grafikerlerin peşinden koşmak, matbaa ayarlamak, dağıtım için olmadık hallere bürünmek, tanıtımını yapmak dahası bu işin maliyetini göğüslemek olacak iş miydi?
Denedik. Romantik olmaya gerek yok! Saydığım şeylerin tamamı elimizde patladı. Patlamasa da bizi alabildiğine zorladı. Fakat bir gerçek vardı ortada. O gerçek, Nedamet Dergisi’nin sadık okur kitlesindeki büyük teveccüh. Nasıl eriteceğiz diye düşündüğümüz dergi, henüz ilk ayında karaborsaya düşmüştü.
Grafikerlere, ekonomik buhrana ve bir bebek kadar ilgi isteyen yazı toplama, derleme, yetiştirme süreçlerine rağmen sadık okurlarımız için “Eyvallah” dedik ve yaptığımız istişare neticesinde ivedilikle 1. sayımızı çıkma kararı aldık. Ammaaaa
Ah o grafikerler yok mu…
“Tatlı işler, dünya telaşı ve birkaç firma
Yetişmiyor cici abim,
Bu hafta halledeceğim,
Kusura bakma!”
İncelemeye geçmeden önce buradan birkaç kişiye teşekkür etmek istiyorum müsaadenizle;
“Yeter gayrı canıma yetti, ben gidiyorum.” deyip ceketim omzumda volta alırken, omzundan tutan ve “yükünü bana bırak öyle git” diyen kıymetli Fatih Tekin (
Fâtih) beyefendiye,
“Ağabey, bu kadarı ayıp oluyor artık. Bir şeyler yapalım, benim şöyle şöyle fikirlerim var” diyerek, periyodik aralıklarla telefonumu taciz eden Süleyman Uçmaz (
Sineiİhtisas) beyefendiye,
“Aklımdasın, seni arayacağım” diyerek mütemadiyen bana bi aranma umudu veren değerli Erhan Burtul ( 
erhan ) beyefendiye,
“Üstüme düşen bir şey varsa hemen
Nedamet Dergisi - Vefa Sayısı (Kasım 2023), bizler için bir kamuoyu yoklaması, bir piyasa araştırması hükmündeydi. Birçok derginin iflas bayrağı çektiği şu darboğazda, böyle ciddi bir işin üstesinden gelebilecek miydik? Dijital ortamın rahatlığı dururken; grafikerlerin peşinden koşmak, matbaa ayarlamak, dağıtım için olmadık hallere bürünmek, tanıtımını yapmak dahası bu işin maliyetini göğüslemek olacak iş miydi?
Denedik. Romantik olmaya gerek yok! Saydığım şeylerin tamamı elimizde patladı. Patlamasa da bizi alabildiğine zorladı. Fakat bir gerçek vardı ortada. O gerçek, Nedamet Dergisi’nin sadık okur kitlesindeki büyük teveccüh. Nasıl eriteceğiz diye düşündüğümüz dergi, henüz ilk ayında karaborsaya düşmüştü.
Grafikerlere, ekonomik buhrana ve bir bebek kadar ilgi isteyen yazı toplama, derleme, yetiştirme süreçlerine rağmen sadık okurlarımız için “Eyvallah” dedik ve yaptığımız istişare neticesinde ivedilikle 1. sayımızı çıkma kararı aldık. Ammaaaa
Ah o grafikerler yok mu…
“Tatlı işler, dünya telaşı ve birkaç firma
Yetişmiyor cici abim,
Bu hafta halledeceğim,
Kusura bakma!”
İncelemeye geçmeden önce buradan birkaç kişiye teşekkür etmek istiyorum müsaadenizle;
“Yeter gayrı canıma yetti, ben gidiyorum.” deyip ceketim omzumda volta alırken, omzundan tutan ve “yükünü bana bırak öyle git” diyen kıymetli Fatih Tekin (Fâtih) beyefendiye,
“Ağabey, bu kadarı ayıp oluyor artık. Bir şeyler yapalım, benim şöyle şöyle fikirlerim var” diyerek, periyodik aralıklarla telefonumu taciz eden Süleyman Uçmaz (Sineiİhtisas) beyefendiye,
“Aklımdasın, seni arayacağım” diyerek mütemadiyen bana bi aranma umudu veren değerli Erhan Burtul ( erhan ) beyefendiye,
“Üstüme düşen bir şey varsa hemen
Selamlar,
Haftanın son iş günü size kısa ama düşündüren, sorgulatan insanları anlamanın, kötülüğü kabul etmekten başka çaremizin kalmadığını fark ettiren bir kitap önerisi ile geldim.
Küçük mis kokulu kahve dükkanıyla, çiçekçisiyle birbirinin iç içe geçmiş insanları hayatlarına konuk oluyoruz.. Sardunya sokağı.. Sokağın sakinleri ..Biz Peter ile taşınıyoruz başta, kendisi kazara eşini kaybetmiş ve minicik kızı ile baş başa kamış bir baba.. Kızını koruma iç güdüsü o kadar derinde ki zamanla bu bir saplantı halini alır ve yıllar geçtikçe evinden dışarı çıkmamaya, temizlikten bi haber yıllanmış ve artık çürümeye yüz tutmuş eşyalarla dolu evinde kendini kapatmış vaziyettedir. Sadece eve kapanmakla da kalmaz kızı Lidya herşeyden çok uzaktadır, yaşadığı çağdan bir haber, eğitimsiz kalmış ve dışarıdaki hayatı kendince anlamlandırmaya çabalamaktadır. Baba sorumsuz, baba zihnini herşeye kapatmış ama bu kuyunun dibinde kızı da köreliyor farkında değil..
Sokakta her şey kendi halinde ilerlerken biz Çınar ile de tanışıyoruz o da gelecek vaat eden bir piyanist öğrenci iken felçli kalır.. Sonra Nergis belki bu hikaye de en umutlu olduğum karakterdi kendisi kemanı ile Çınar’ı hayata döndürecekti bir ihtimal.. Ama bu hikayede hiçbirşey toz pembe değil. Peter’in bir anlık öfkesi, ve başkalarının acı çekmesindense ölmelerinin daha doğru olduğunu kendince karar vermesi ve bunu uygulaması ile zaten kötü giden hayatları daha da tepetaklak olur..
Lidya kurtuldu mu sizce bu karanlık dünyadan?
Hiçbir yer sokağı insanları huzura kavuştu mu?
Biz insanlar, kötülüğümüzün bir sınırı var mı?
Kapanışı böyle beklemediğimi de belirteyim. Pişman değilim okuduğuma bilakis iyi ki tanıdım kaleminizi 
Eray Dedik
Hayatın tüm acımasızlığına ve kötülüğüne karşın İçinizdeki umut ışığınız hiç sönmesin…
Eray Dedik
Hayatın tüm acımasızlığına ve kötülüğüne karşın İçinizdeki umut ışığınız hiç sönmesin…
Şah-mat muhallebi çoçuğu.Duygu ve Düşünce
Adını bilmdeğiniz bir adamı aramak bazen imkansız,bazen de sonuçu olmayan yola çıkarır.Her şey çok kötüyken yüklü bir para için ölü birini arıyorsunuz.Tabii ki,bu yolda neler bulacağınız sizin üçün önemsiz.Para için diğil paranın ala bileceği sevinci,kızınızın gülüşünü düşünüyorsunuz.Hani baba olmak çok güzel duyğu ya,bak o duyğuyu yaşamak için babalığı parayla ölçdüler.Ahmet Çınar bulunmaz bir ölü.Onu bula bilmek,ya hiç bulmamak bile para ediyor.Aslı Çınar ise nadide bir çiçek.Londrada okumuş,iyi yetişdirilmiş bir çiçek.Cengiz haklıydı Aşık olmadan aşıktın kıza.Eh be adam eh be satranç şampiyonu.Beş parasızdın ve kadın çok güzeldi.Ahmet Çınarı bulduğun günü ölümüne koştun.Hem de onun katilinin eline.Ölümüne koşan ilk insan değildin,ama sonunu gören insandın.
Şah-mat muhallebi çoçuğu.