Kendine Ait Bir OdaHayata Dair
Yazar İngiltere ve dünya tarihi boyunca kadınlar hakkında derlediği araştırma yazısına kendi duygu ve yorumlarını katarak muhteşem tesbitlerde bulunmuş bence.O kadar çok etkilendim ki aklıma bir kadın olarak kendi yaşantımdan kesitler geldi.Mesela bir ehliyet almak için çalışma hayatımda taaaa 35'li yıllarımda almıştım.Oysaki benden bir yıl küçük olan erkek kardeşim 18 yaşını bitirir bitirmez babam hemen ona ehliyet almıştı.Düşünün ben neredeyse 17 yıl sonra kendi çabamla almak zorunda kalmıştım...Öyle olunca da hiç bir zaman iyi bir sürücü olabilmek için yeterli deneyimim olmadı.Ben kitaptan çok etkilendim, okunması gereken iyi bir kitaptı bence.
"Babam kırk üç yaşında öldü, ben on beş yaşındaydım. Bugün ondan daha yaşlıyım." alıntısıyla başlamak istedim neredeyse kitabımızın son cümlesi. Bu cümle bile bize bir çok şeyi anlatıyor aslında...
Ruhları ve hisleri öldürmenin cezası hapis olsa gökyüzü
göremeyecek insanlar var(
Yazarımız otobiyografik bir eser sunuyor bize... Ebeveyn sevgisi görmediyseniz aile yaralarınız varsa muhtemelen kitap bunu kanatabilir ya da deşebilir.
Kitap el iyisi babanın çocukları ve eşi üzerindeki etkisini
okuyoruz. Yazarımızın babası alkolik bir doktor . Alkolik olduğu için sağlıklı bir karakter ortaya çıkmıyor. Aslında basit gibi görünen durumların bir çocuğun hayatında nelere sebep olabilecegini görüyoruz. Anne iyi bir figür ancak yalnız başına yeterli olmuyor.
Alkolik doktorumuz aynı zamanda babamız herkese ücretsiz
yardım ederken herkese koşarken kendi ailesine hiç yetişememiş. Bu da çocuğun karakter gelişimini bambaşka etkilemiş. Karakter farkını yazarın diğer kitaplarını okuduğumuzda çok daha net hissedebiliriz. Galiba yazarımız hayatta yaşadığı travmaları alaya alarak ya da kara mizah yaparak atlatmaya çalışmış bu da travma baş etme yöntemlerinden biridir.
Çok üzüldüm herkes ebeveyn olmamalı sözünü kitapta
iliklerimize kadar hissediyoruz. Doktor olmanız ya da okumuş olmanız iyi bir ebeveyn olacağınız anlamına gelmiyor. Derslerde başarılı olabılirler ama ebeveynlikten hayli sınıfta kalıyor.
“Şimdi büyüdüm, yaşamın zor olduğunu biliyorum ve hayatı daha dayanılır kılmak için "kötü" yollara başvuran kimi daha hassas insanlara kızmamak gerektiğini de.”
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
10/10
2026 116. kitabı
Freud “Uygarlığın Huzursuzluğu” isimli eserinde aile yapısından bahseder. Ona göre küçük oğlan babasını öldürmek ve annesi ile evlenmek gizli dileğini yenmek zorundadır. Ancak bu şekilde baba tasarımını içine alır, böylece üst benliği kurulmuş olur ve sonunda normal bir olgunluk ve erişkinliğe ulaşabilir. Çünkü “Baba, oğul için ilk tanrı, ilk rahip, ilk modeldir.” Eksiklerle ve bir sürü yitikle geldiğimiz dünyada varlığımızı sürdürmek hiç kolay değildir. Bize bakım verenlerin insafına kalmış bir büyüme sürecimiz var. Kendi ayaklarımız üzerinde durmak için uzun yıllara ihtiyaç duyarız. Bu süreç uzun olduğu kadar iç ve dış etkilerin kasıp kavurduğu bir dönemdir. Çocuklukta her şey büyük yaşanır. Sevgi, öfke, hüzün hepsi çok büyük yaşanır. Gerçekte olanın dışında yaşanır. Yarım yamalak tam gelişmemiş algı sistemimiz nedeniyle sanrılı yaşanır. Gerçekten kopuktur. Bu süreç içinde oluşturduğumuz kişilikler zamanla değişir. Çocukken tanrılaştırdığımız babamız ölürken bir yüktür. Ya da ergenken isteklerimize ket vuran zalimdir. Bu noktada çoğu ailede anne ise tapılası kutsal bir figür olur.
Kitap bir aile öyküsü üzerinden sorguluyor varolmanın dayanılmaz hafifliğini. Vazgeçilmez ağırlığını, doğarken bileğimize boynumuza takılan pranganın demirini çeliğini. Asla geride bırakamayacağımız sancılarımız var. Bu sancıların bir kısmı doğumsal. Bunlarla doğarız. Bedensel olarak kusurlu veya eksik olmak bir yana aile yadigarı genlerimiz de peşimizi bırakmaz bizim. Aslında temel ihtiyaçlara ek en önemli isteğimiz sebgi ve anlayıştır. Ve tabii ki taktir görmek. Babasının ölümünün üzerinden fazla bir zaman geçmemiş bir bağımlının bir kaybedenin öyküsü. Elbette yalanlar başat bir keski gibi yontmuş hayatını şurasını burasını kahramanımızın. Ortaya çıkan şeyden ne aile ne baba ne de kendisi
@okumacemberiolusturalim etkinliğimin dördüncü kitabı bitti hiç bitmesini istemesem de...
#runguluzarrun kitabı 
Meryem Öztürk nin yorumu sayesinde kitaplığımıza katılanlardan. yeniden 90 ları yaşadım, gülümsedim, kahkaha attım, hüzünlendim, büyük keyif alarak okudum.
Gülüzarın çocukken tutmaya başladığı günlüğünü okuyoruz. O kadar samimi, o kadar temiz ki etkilenmemek elde değil. Kendi dinlediğim sanatçıları, şarkıları, okuduklarımı, hatta hala telefonumda babam aradığı zaman çalan melodinin taa o zamanlara dayandığını hatırlamak paha biçilemezdi... Dualarındaki saflık bile beni benden aldı. Hüzünlendim bitmeye yakın, herkesin özlediği Gülüzar kadın için mi, yoksa çocukluğumu anımsatan yanları olduğu için mi doldu gözlerim bilmiyorum...
"Bana bir masal anlat baba,
İçinde bütün oyunlarım,
Kurtla kuzu olsun şekerle bal... Baba bir masal anlat bana
İçinde denizle balıklar
Yağmurla kar olsun güneşle ay... Anlatırken tut elimi
Uykuya dalıp gitsem bile
Bırakıp gitme sakın beni..."
12.04.2018
Meryem Öztürk nin yorumu sayesinde kitaplığımıza katılanlardan. yeniden 90 ları yaşadım, gülümsedim, kahkaha attım, hüzünlendim, büyük keyif alarak okudum.
Gülüzarın çocukken tutmaya başladığı günlüğünü okuyoruz. O kadar samimi, o kadar temiz ki etkilenmemek elde değil. Kendi dinlediğim sanatçıları, şarkıları, okuduklarımı, hatta hala telefonumda babam aradığı zaman çalan melodinin taa o zamanlara dayandığını hatırlamak paha biçilemezdi... Dualarındaki saflık bile beni benden aldı. Hüzünlendim bitmeye yakın, herkesin özlediği Gülüzar kadın için mi, yoksa çocukluğumu anımsatan yanları olduğu için mi doldu gözlerim bilmiyorum...
"Bana bir masal anlat baba,
İçinde bütün oyunlarım,
Kurtla kuzu olsun şekerle bal... Baba bir masal anlat bana
İçinde denizle balıklar
Yağmurla kar olsun güneşle ay... Anlatırken tut elimi
Uykuya dalıp gitsem bile
Bırakıp gitme sakın beni..."
12.04.2018
“babam neredeyse ölürken kız arkadaşımı da kaybedeceğimi düşünüp panik atak geçirdiğim için özür dilerim. ben dünyanın en kötü adamıyım ve bu nedenle sana jest yapacağım. çünkü belli ki beni farklı bir şekilde sevemiyorsun”
kitabın son çeyreğinde grace’in romana’ya durmak bilmez slutshamingi ve logan’ın ruh halini asla anlayamayan tavırları ne alakaydı dedirtti. kitap 100 sayfa daha kısa olabilirdi. tamam kitap bitmeden bir kere kavga edip geri barışacaksınız tamam bunu son 20 sayfaya sıkıştırmaya gerek var mıydı?
Farklı öykülerden, günlük hayatın içindeki karakterlerden, aile ilişkilerinden, anılardan ve özlemlerden oluşan bir kitap. Yarımkalmışlık duygusunu her hikayede hissediyorsunuz neredeyse.
Bize bi çay, babam yüzünden, Muazzez öyküleri en beğendiklerim oldu.
