Kinyas ve Kayra
Reyhan’dan;
Belki de bu yüzden hep biraz geriden geldim hayata.
Çocukluğum herkesin özlediği türden bir çocukluk değildi belki.
Bazı insanlar anı biriktirir, bazıları acı. Ben ikincisinden kaldım biraz.
Bu yüzden sevinçlerime bile temkinli yaklaştım.
Mutlu olunca bozulacak sandım, gülerken içimden bir şey eksilecek gibi hissettim çoğu zaman…
Yaş almakla büyünmüyormuş meğer insan. Bazılarımız yaşamayı çok sonra öğreniyor.
Bir ağacı sevmeyi, bir kitabın içinde kaybolmayı, bir dostun sesinde dinlenmeyi, bir akşamüstünü telaş etmeden izlemeyi…
Ben hayata geç kaldım belki. Ama yine de geldim işte.
İçimde hala çocukluğundan bir şeyler arayan o çocukla birlikte, buradayım… Dünyada…
Vesselam…