Aslında üstüne söyleyebilecek pek bir şeyim yok; her şeyden önce sömürge döneminde yaşamış bir adamın tarihsel bağlamı içinde değerlendirilmeli. Eğer bunu kendi postkolonyal, günümüz perspektifimizden ele alsaydım, kesinlikle 1 yıldız verirdim ve zaman zaman ne kadar emperyalist ve ırkçı olabileceğinden bahsederdim. Elbette ki bu da değerli bir eleştiri türü, ancak pek tarafsız ya da objektif sayılmaz.
Achebe’nin eleştirisinde katıldığım önemli noktalar var, ancak Conrad’ı kendi döneminin bir adamı olarak değerlendirmek zorundayım. Conrad’ın sömürgeciliğin acımasız sonuçlarını, toprakların ve yerli halkın sömürülmesini, beyaz ırkın açgözlülüğünü, istediklerini nasıl aldıklarını ve medeniyet kavramlarının özünde ne kadar boş olduğunu açıkça eleştirdiği için metnin anti-emperyalist olarak değerlendirilebileceğine inanıyorum. Ancak Conrad’ın, sömürgeciliğin var olamayacağı bir dünyaya dair fikrinin olmadığı için, bu konuda bir alternatif göremiyor ve sömürgeciliği kaçınılmaz olarak görüyor. Sömürgeciliğin Afrikalılara ne yaptığını görebiliyor, ancak Avrupa sömürgeciliğinin olmadığı bir Afrika'nın nasıl olacağını hayal edemiyor.
Örneğin Marlow, hikâye boyunca nativeler hakkındaki görüşünü değiştiriyor ve bunu gözlemleyebiliyoruz. Başlangıçta onları "yüzsüz canavarlar" olarak görüyor ve öyle de adlandırmayı uygun görüyor, zira kendisi de yerli halk hakkında önceden oluşturulmuş, yanlış da olsa bir algıya sahip bir Avrupalı. Ancak bu algı değişiyor ve durumu kendi gözleriyle gördükten, dümencisiyle bir tür yakınlık hissettiğinden sonra onları insan olarak görmeye başlıyor. Yine de ırkçı dil, romanın başından sonuna kadar bizimle; bu yüzden yazar çok eleştiriliyor ve ben de bu eleştirilere katılıyorum. Esasında Afrikanların da insan olduğu hakkında çok basit ve bare minimum
cok cok tuhaf hisler icerisindeyim. biraz abartılmış olsa bile güzel bir kitaptı, çok hızlı okuyup bitirdim ve genel olarak sevdim. lily&atlas arasindaki tatli şirin romantik bir aşk kitabı olarak pazarlanmış/değerlendirilmiş olmasının inanilmaz yanlış olduğunu düşünüyorum. gerçek konusu olan aile şiddeti açısından bakıldığında harika anlatılmış fikrimce. kendimin bile en basta bayildigi bir karakterin vahsi biri çıkması, yaşanılan ikilemler, ebeveynlerle olan karsilastirmalar vb. çok gerçek hissettirdi. ama atlas’ın neden bu kadar abartıldığını anlamış değilim. baba ve ryle korkunc olduğu için atlas bir süper kahraman gibi lanse ediliyor ama sadece yapması gerekeni (bare minimum) yapmis olan iyi ve average bir adam. haklarinda hayirlisi olsun diyelim. favorim her zaman alyssa olacak <3
Reklam
biraz karisik oldu ─ spoilerli
hani o her yerde duydugum alinti nerede???? diye diye okudugum kitapta alinti kitabin son cumlesi cikti *su samuru emojisi*
kitabi hale'yle beraber okuyalim dedik ama ben biraz fark attim.. ders calismaktan kacinma cabamdan oldu bi tik da..
cok sasiracaksiniz ama ben bu kitabin spoilerini da yemistim. hatta direkt tum kitabi dinledim. dila sag olsun. fark ettiyseniz her incelemede adi geciyor. hepsinden bi spoiler veriyor canim benim. neyse ki bir iki detay haric hicbir sey hatirlamiyordum cunku o kitabi anlatirken okuyacagim zaman hatirlamayayim diye tek kulakla dinlemistim. o olay da cok komik, okurken bir anda bana her seyi anlatmaya basladi (iki uc yil once) ben de dinlerken bir anda farkindalik yasayip "hop iyi de ben bunu okuyacagim niye anlatiyorsun" dedim. "bosver sen onu, okuyana kadar unutursun zaten" diyip anlatmaya devam etti,,
yedigim (ve unutmadigim) spoilerlara gelince: 1. celia&evelyn iliskisi.
2. harry'le; o celia'yla, harry de john'la beraber olsun diye evlendigi.
3. harry'nin oldugu & (yarim yamalak sekilde) nasil/neden oldugu.
kisaca tum ana olaylar. saka. ama okuma zevkimden cok kismadi acikcasi, evelyn&celia iliskisini her turlu sosyal medyadan ogrenirdim. harry konusu cok ayri ama olsun.
en en en oncelikle su konuda konusmak istiyorum. daha once bunun ornegini nerede gordum hatirlamiyorum bu yuzden baska bir ornek veremeyecegim ama olsun. simdi biz bu kitabi evelyn'nin monique'e anlattiklari uzerinden okuyoruz. ama bir yandsn o anda gibiyiz de.
heh.
iste orasi bi tik garip.
ben aksam yasadiklarimi gunlugume yazayim dedigimde gunun cogunu unutmus oluyorum, hatirladiklarimin kronolojisi de genelde yanlis oluyor (biraz abarttim ama anladiniz)
kadin 79 yasinda kardesim. 15-16 yaslarindan itibaren inanilmaz net hatirliyor. hatirlayamadigi tek
Hayatımın tamamen kafa dağıtmak için bestseller okumak istediğim bir döneminde instagramda çok sık rastladığım ve romantizm kitabı olduğunu düşündüğüm bu kitaba başladım ama kitap tam olarak beklediğim gibi bir romantizm kitabı değil. Ana konu olarak aile içi şiddet ve istismara parmak basıyor.
Ana karakterimiz Lily, hayatı boyunca babasının annesine şiddet uygulamasına şahit olarak büyümüş biri. Babasının ölümünün ardından oldukça umutsuz ve kırılgan bir vaziyette bir evin çatısına çıkıyor ve orada Ryle adında bir adamla karşılaşıyor. Bir müddet sohbet eden Lily ve Ryle’ın sonrasında yolları tekrar kesişiyor, birbirlerinden hoşlanıp sevgili oluyorlar. Ve sonra Lily’nin çocukluk aşkı, Atlas karşısına çıkıyor. Hem Lily’nin geçmişini, Atlas ile yaşadıklarını okuyoruz, hem de şimdiki zamanda Ryle ile olan ilişkisini.
Öncelikle, kitap boyunca Ryle’dan nefret ettim. Çatıda ilk tanıştıkları gün Lily’e onunla birlikte olmak istediğini söylemesi ve sonrasında “Lütfen benimle yat. Söz veriyorum bir kez olursa bir daha istemeyeceğim.” diye diz çöküp yalvarabilmek için 29 daire dolaşıp Lily’i bulmaya çalışmasından itibaren Ryle’ı aşırı pathetic bulup hiçbir sempati besleyemedim.
Lily Ryle’dan hoşlandı çünkü Ryle scrubs giyen seksi ve zengin bir beyin cerrahıydı. (?)
Burada bana ne gibi bir aşk ve sevginin geçmesi gerekiyordu bilmiyorum ama hiçbir şekilde geçmedi. Lily şiddete maruz kalmasına rağmen Ryle’ı iyi yönlerini düşünüp terk edemiyordu ama o esnada Ryle’ın okuyucuya aktarılan tek bir iyi yönü yoktu. Yaptığı “iyi” olarak düşünülebilecek şeyler bare minimum şeylerdi zaten. İkisi arasında bir duygusal derinlik hissedemedim. İlişkilerinin cinsellik harici olan kısmı hiçbir şekilde yansıtılmadığı için olabilir.
Kitabın ilerleyen bölümlerinde Lily, Atlas ile karşılaştığında,
This is my 13th reason(Spoileeer)
Son 50 sayfaya kadar keyfim çok yerindeydi. Ohh dedim güzel fantastik distopik karışımı evren, darbeler, kanlı devrimler, sınıf ayrım, çok mal olmayan ana karakter(artık bu kitaplarda ana karakterlerden beklentim bare minimum seviyede ıq sahibi olmaları). Sonra o harika darbe planı geldi... Abi yani ciddi misiniz? Siz hiç böyle bir plan duydunuz mu ya? "Bak şimdi sen Adnan Menderes'i ikna et sana aşık çünkü, bize versin hükümeti kan dökmemiş olalım". Mare'nin de oha abi çok mantıklı plan hemen Cal'e cilve yapayım ben demesi. Size var ya bu aptallıkla Maven az bile yaptı. Maven... Allahın cezası herif. Hepimiz güvenmiştik sana. Başından beri ipuçları verip duruyorlardı. O anasının oğlu dikkat et baaak diye ama bizim MAL ana karakterimiz. Yhaa siz onu tanımıyorsunuz diye dolaşıyordu. BRAVO. Lucas'ı da kurtaramadınız. Yavrumun ne suçu vardı. Offff. Valla sonlara kadar çok iyi gidiyordu ya. Bu arada ileriki kitaplarda bu düzeliyordur umarım ama Maven'ı birden şeytana çevirmelerinden nefret ettim. Sanki Cal çok masummuş gibi sırf ihanete uğradığı için daha iyi karakter oldu birden. Bence ikisine de hak verilecek şekilde kurgulansa daha iyi olurdu. Çok az daha bir uğraşla game of thronestaki gibi bize karşı tarafı da sevdirecek bir kurgu yapılabilirdi. Ama yok illa kötü kraliçe olacak. Ughhh.