İşte bu son perdesiydi başladığımız oyunun
İzahı yoktu aramızda konuşulan bu konunun
Sanrılarla baş başa raks ederken o akşam
Cebimde geçmişten kalan kapkara bir yaşam
Meğer hep ona dayanıyormuş attığım her bir adım
Hangi patikadan sapsam, ona çıkıyor yollarım
Sen ki bu can evimde hüküm süren yaşamsın
Ruhuma mühürlenmiş büsbüyük bir gamsın
Sustu o koca nehir, kurudu pınarlarım
Artık bu ıssızlıkta kime neyi anlatırım
Karşımda duran ayna bile yabancı sese
Hapsetmiş kendi kendini o daracık kafese
Buram buram bağırıyor içimdeki şu çocuk
Bulamıyor tenine saracak eski bir gocuk
Müsaade etmez elbet bu sonsuz gâma Yaradan
Bir gün elbet çekilir bu gölgeler aradan
Sanki tek bana bahşedilmiş bu güz sarısı epiloğu
Bu sessiz yalnızlıkta can çekişiyor bir kuğu
Zamansız vedalarla kararır her an devran
O kafesteki gönül öyle güçlü, öyle yaman
Bir konçerto ortasında kesilse keşke nefesim
Kendi kendine hayaller kuruyor bak iç sesim
Ah güz sarısı sen neden bu kadar nazlı ve elemsin
Hükümsüz bir infazda boynuma inen kaddesin
Söyle şimdi yad ellerde tek başına mı kaldın
Yoksa o sahte rüyayı gerçek hayat mı sandın
Zemheri vurdu bak yine, sustu bütün şarkılar
Zihnimin dehlizlerinde kanar eski sancılar
“Şimdi burada gecenin karanlığında oturmuş, sürekli şekil değiştiren tepelere aptal aptal bakarken -ki bu oyun sabah olup da eski hallerine dönene kadar devam edecek- Eugenio'ya karşı hem acıma hem de hayranlık duygularıyla dolup taşıyorum. Bu gezegen kocaman bir karmaşa. Yahudiler Müslümanları öldürüyor, Katolikler Protestanları havaya uçuruyor ve Birleşik Devletler başkanı rolünü üstlenen Beyaz Saray'ın görevlisi doğrudan Ruslarla bir çatışmaya doğru gidiyor. Yalanlar, iftiralar, İncil’in ve tarihin tahrif edilmesi dünyayı
anlaşılmaz bir hale getirdi ve bu kaostan yükselmenin bir yolu var mı diye merak ediyorsunuz.”
Gece boyu süren bir iç hesaplaşma, sabahın ilk ışıklarıyla sonlanacak
bir bekleyiş… Karayiplerin yalnız ve yaşlanmış anlatıcısı, tropik bir
adada, kitaplarıyla, köpekleriyle ve anılarının ağırlığıyla baş başadır.
Fonda doğanın geceye ait sesleri yükselirken, bilinç ve bilinçdışı
arasında salınan düşünceler ölüm, yalnızlık ve insanın doğayla kurduğu
o kırılgan ilişki etrafında dolaşır. Sabahın doğuşuyla birlikte, bu bekleyişin nasıl bir sona varacağı sorusu kaçınılmazdır.
Yalnızlığın, dışlanmışlığın ve varoluşsal yabancılaşmanın izini süren
romanlarıyla çağdaş edebiyatın en özgün anlatıcılarından Karayip
edebiyatının münzevi sesi Tip Marugg, Sabahın Kükreyişi’nde doğayla
insanın iç içe geçtiği, varoluşun karanlık kıyılarında gezinen, sarsıcı bir
anlatı sunuyor.
Reklam
Anılar...
İçimde yaradır.
Ya kabuk bağlamış, istiflenmiş,
ya da tımar edilmeyi bekleyen;
ve her güne yenilerini ekleyen bir döngünün,
ya da fütursuzca edilen bir sövgünün,
yarım kalmış kararların ardında
hesapsız bir zarar.
Kapağı kapatılamamış,
kara kabuklu bir defterde
yarım kalmış bir muhasebe.
Ve her seferinde,
bakılmaksızın sebebe...
Müsebbibi olunmamış nedenin,
ve sebepsiz bir neferin;
içindeki kine mi söyle,
kime yarar?
Bir sigara içimi...
Bu şekilsiz biçimi...
Hiç mi yok gerçekten
bir işareti, bir imi?
İnsan bu, bildiğin...
Yaralar mı kendini
bu kadar?
Bardağı taşıran son damla gibi;
dokunsan acır,
dipsiz bir sızı.
Her gün beslesen de
içindeki bu arsızı.
Her hâlükârda
Kendi kendime...
Yine dolduk ve taşamadık geldik buraya..
Hayat bir imtihan bu imtihanda ne ekersen onu biçersin kendin için.. ama muhatap olduğun insanlar için bu söz konusu değil, ne ekersen bazen onu biçemezsin orda başlar imtihan.. yorulur yeter dersin içten ama mükâfatın verileceği yerde eğer pes edersen kazanamaz çektiğin ile baş başa kalırsın..imtihanı kaybetmekten kendini korumalısın.. herkes kendi hayatının baş rolü aslında bu yüzden yardımcı oyuncuları baş rol yapmamaya mücadelenin mukatafatini kaptırmamaya dikkat edelim...cennette görüşmek duasıyla..
- Aşkın en korkunç hali koltuk sevdasıdır Antonio. İnsan, kıçına sevdalananların çokluğunu görünce aşkıyla baş edemeyip bileğini kesen ahmaklara derin bir saygı beslemek zorunda kalıyor.
Niyazi Çetinkaya
Reklam
Reklam