Hayatta hiçbir şeyim az olmadı senin kadar.
Hiçbir şeyi istemedim seni istediğim kadar.
Sende başını alıp gitme ne olur. ne olur tut ellerimi...
Zaman zaman bir alıp başını gitme duygusu hasıl olurdu içimde. Başka bir şehre, beni kimselerin tanımadığı. Her şeyi geride bırakmak, sadece nefes alıp vererek yaşamak. Sokaklarda avare avare dolaşmak. Bir banka oturup denizi saatlerce seyretmek. Uzuuun uzun uyumak.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Oradan çekip gitme, isyan etme, kaçıp kurtulma ihtiyacı öyle bir büyüyor ki ağzına kadar doluyor: Oradan çıkma, kaçma, başını alıp başka bir yere, olabildiğince uzağa gitme isteğiyle öylesine dopdolu ki...
Oradan çıkma, kaçma, başını alıp başka bir yere, olabildiğince uzağa gitme isteğiyle öylesine dopdolu...
Bir Şair Bir Kitap
Alper Gencer – Ah!
sen şimdi sabrımın taşını yuvarlarsın
**
kırışır seni beklemekle geçen zaman
belki hiç
gelmezsin!
**
yuvası zindan olan bir mahpus haykırışı:
bir renksiz kanatlı kelebek olmak!
neyin temrinisin ey hayat?
kösnüdüğüm yağmurlar hangi otlara karşı?
**
kıyam et! bağrımdan alıp da yürü
sesimin şeriki olmuş bu çocuk
bir çocuk bezmi elestten beri
yürürlüğe konulmuş temsili bir pak.
**
al işte bedenimden söküp de çıkar
bulamadım nerede saklıdır o dert?
**
güneş gözlerine bandı mı ışığı
vakit aydınlıktır renginle o sıra
ve afyonlu gülüşündür hayalimdeki...
**
tozu dumana katmanın becerisinde:
“yine hangi rüzgârın emrine amadesin?”
**
bu gelincik bu rüzgâra fazla dayanmaz
dertler giderek silahlanıyor
DERGAH
Oradan çıkma, kaçma, başını alıp başka bir yere, olabildiğince uzağa gitme isteğiyle öylesine dopdolu ki...