TAVSİYE EDİYORUM
Bir iki günde bitirilebilecek, kendisine harcanılan vakte kesinlikle değen bir kitap. Yazarın önceki kitabını da okumuştum. Teknik açıdan ikisi arasında baya bir fark var. Yazarın gelişimi belli oluyor.
Hızlı başlangıçlar, hızlı olaylar ve hızlı çözümlerin kitabı. Daha ilk bölümden ters köşeyle başlayarak okuyucuyu avucunun içine alıyor. Zaman atlamaları ile dikkat dağıtmak yerine karakterler ile ilgili bilmemiz gerekenleri doğrudan vermiyor. Diyaloglar içinde karakterler ile ilgili ufak ufak ipuçları sunarak bir yandan okuyucuyu karakterlerin nasıl insanlar oldukları gizemini çözmeye davet ediyor.
Sonra da "Bak Hasan tahmin ettiğin gibi biri değil aslında, gel sana anlatayım." diyerek yine ters köşeye yatırıyor bizleri. Bir yandan sistem eleştirisi yapmayı da ihmal etmiyor.
Böyle böyle bir bakmışsınız kitap bitmiş. Ne eksik ne fazla. Uzun lafın kısası olmuş. Bol malzemeli ince hamurlu iki dilim pizza gibi.
SALLY PAGE – HİKÂYE KOLEKSİYONCUSU
Selam arkadaşlar, nasılsınız? Okumalarınız nasıl gidiyor? Havaların iyice ısınmasıyla birlikte benim okuma hızım da biraz düştü açıkçası. Bu dönemlerde uzun uzun konsantre olmayı gerektiren, ağır ilerleyen kitaplardan çok, elime aldığımda beni yormayan ve sayfaları kendiliğinden akıp giden kitaplara ihtiyaç duyuyorum. Hikâye Koleksiyoncusu da tam olarak böyle bir kitap oldu benim için
Ön yargısız başladığım ama sayfalar ilerledikçe giderek daha çok sevdiğim kitaplardan biri oldu. İlk bakışta sakin ilerleyen bir roman gibi görünse de aslında insanların görünmeyen yaralarına, yalnızlıklarına, kayıplarına ve birbirlerinin hayatlarına nasıl dokunduklarına dair oldukça sıcak ve samimi bir konu anlatıyor.
Kitabın merkezinde Janice var. Temizlik işleri yapan Janice'in en büyük özelliği insanları dinlemeyi sevmesi. Gittiği her evden, tanıştığı her insandan küçük küçük hikâyeler topluyor. Fakat başkalarının hikâyelerini büyük bir ilgiyle dinleyen Janice, kendi hayatını ve kendi hikâyesini anlatmaktan özellikle kaçıyor. Kitap boyunca hem topladığı hikâyeleri okuyor hem de Janice'in geçmişine ve iç dünyasına biraz daha yaklaşıyoruz
En sevdiğim şeylerden biri karakterlerin gerçek ve derinden hissettirmesiydi. Kitaptaki insanların kusurları, pişmanlıkları, yalnızlıkları ve umutları vardı. Bu yüzden okurken onlara yabancılaşmak yerine yakın hissettim.
Kitapta sık sık durup düşündüğüm yerler oldu. Her insanın içinde taşıdığı, dışarıdan görünmeyen bir hikâyesi olduğunu bir kez daha hatırlattı bana. Günlük hayatın koşuşturması içinde yanından geçip gittiğimiz insanların bile kim bilir neler yaşadığını düşündürdü
Sally Page'in kalemi oldukça sade ve akıcı. Karmaşık ve yorucu olaylarla okuyucuyu etkilemeye çalışmak yerine karakterlerin duygularına
Reklam
Başlangıçlar Kitabı 
Sally Page
Merhaba arkadaşlar, nasılsınız?
Bu kez sizlere 
The Kitap Yayınları ’ndan çıkan Başlangıçlar Kitabı ile geldim. Sizler yazardan daha önce okuma yaptınız mı? "Hikâye Koleksiyoncusu" adlı kitabını henüz okumadım ama çok merak ediyorum. Eğer siz okuduysanız yorumlarınızı aşağıda bekliyorum!
Sizleri nostaljik bir kırtasiye dükkânının kapısından içeriye davet ediyorum. Kitapta kırtasiye malzemelerinden bahsedilen o her satırda ayrı bir heyecanlandım. Çünkü kitaplardan sonra hayatta en çok sevdiğim şey kırtasiye malzemeleridir; bu yüzden kitaba daha ilk başlardan kanım ısındı diyebilirim. Peki bizi nasıl bir hikâye bekliyor? Biraz konudan bahsetmekte fayda var:
Başlangıçlar Kitabı, bizi geçmişindeki hayal kırıklıklarından kaçıp dayısının bu büyülü dükkânına sığınan Jo'nun hikayesine ortak ediyor. Jo; mürekkep lekeleri, dolma kalemler ve el yapımı sayfalar arasında kendi yönünü bulmaya çalışırken, dükkânın kapısından hayatın tam içinden, çok farklı kişilikler giriyor. İlk önce çevre esnafıyla tanışıyoruz, daha sonra alışılmadık tarzıyla ezber bozan aykırı bir rahibe ve ilerlemiş yaşına rağmen hayallerinin peşinden giderek ilk kitabını yazmaya çalışan azimli bir yaşlı adamla yolları kesişiyor. Bu iki özel insanın yoldaşlığı Jo'ya öyle iyi geliyor ki, kendisinin bile unuttuğu farklı yönlerini bu sayede yeniden keşfetmeye başlıyor.
Kendi kabuklarına çekilmiş bu üç yalnız ruh, dükkânın o sakin atmosferinde bir araya geldikçe; sadece tarihi kişiliklerin sırlarını değil, birbirlerinin yaralarını da kelimelerle iyileştirmeye başlıyorlar. Büyük aksiyonlar yerine insan ruhunun derinliklerine dokunan, dostluğun ve paylaşılan hikayelerin gücüyle örülmüş, okurken içinizi sıcacık yapacak bir roman bu.
Peki, hayatın tam bitti dediğiniz yerinde, hiç tanımadığınız
Edebiyat tarihinde bazı başlangıçlar, yazarın ileride inşa edeceği devasa şatonun mütevazı ama en hesapsız temel taşlarıdır. Haruki Murakami’nin yirmili yaşlarının sonunda, sıradan bir beyzbol maçının ortasında zihnine düşen tuhaf “roman yazabilirim” dürtüsüyle kaleme aldığı Rüzgarın Şarkısını Dinle, tam da böyle bir ilk adım. Yazarın uzun yıllar başka dillere çevrilmesinden imtina ettiği bu ilk gençlik eseri, aslında bir ustanın çıraklık dönemindeki telaşlı ve cesur adımlarını barındırıyor.
Bu romanı okurken, sınırları ustaca çizilmiş ve pürüzsüz işleyen bilindik Murakami evrenini beklemek haksızlık olur. Metin yer yer dağınık; bazı imgeler havada asılı kalıyor, hikâyenin uçları yazarın sonraki eserlerine kıyasla daha yüzeysel bir biçimde açık bırakılıyor. Ancak bu dağınıklık, okuru iten bir acemilikten ziyade, henüz kendi sesinin tınısını arayan bir yazarın samimiyeti olarak yansıyor sayfalara. Kapağında Murakami ismini görmeseydik, bu yapısal boşlukları taze ve farklı bir edebiyatın müjdecisi olarak yorumlamamız işten bile değildi.
Fakat kitabın asıl büyüleyici tarafı, okura sunduğu edebi arkeoloji imkânı. Haşlanmış Harikalar Diyarı’nda karşımıza çıkan cebindeki bozuk paraları takıntıyla sayan karakterin ya da Renksiz Tsukuru Tazaki’nin satır aralarında gizemli bir şekilde beliren kesik parmak imgesinin tohumlarını bu ilk romanda buluyoruz. Murakami, sanki gelecekte yazacağı başyapıtlara yıllar öncesinden gizli mektuplar yollamış, kendi edebiyatının şifrelerini usulca bu ilk metne kazımış gibi.
Rüzgarın Şarkısını Dinle, kusursuz bir edebi harika olmaktan çok, büyük bir yazarın doğuş anına tanıklık ettiğimiz mahrem bir seyir defteri. Bize roman sanatına dair eski ama derin gerçeği fısıldıyor: Bazen bir yazarın en "eksik" metni, onun zihnindeki okyanusu anlamak
Hikayenin ana kahramanı Jo, sevgilisinden ayrılmış ve bu ilişkinin bitişiyle birlikte kendini derin bir boşluğun içinde bulmuştur. Bu durum onu üzse de, içinde bulunduğu ruh halinden kurtulmak için bir şeyler yapması gerektiğini hisseder. Kafasını dağıtmak ve bu boşluk duygusundan uzaklaşmak amacıyla, hasta olan dayısının yerine onun kırtasiye dükkanında çalışmaya başlar.
Başlarda, dükkanda geçirdiği zamanlar bile zihnini geçmişten tamamen koparamaz yaşadıkları sık sık aklına gelir. Ancak zamanla kırtasiyede tanıştığı insanlar ve çevredeki diğer dükkan sahipleri onun hayatına dahil olur. Kurduğu bu yeni ilişkiler ve paylaşılan samimi anlar Jo’ya iyi gelmeye başlar aynı zamanda Jo da onlar için iyi gelir.
Kırtasiyenin o güzel atmosferi ve kurulan sıcacık, samimi dostluklar o kadar içtendi ki kendimi adeta o dükkanın içinde, o anların bir parçasıymış gibi hissettim. Umut dolu ve insanın insana iyi geldiğini hatırlatan kitaplardan biriydi benim için.
Puan vermedi
Ne kadar kaçarsan kaç sonunda yakayı eleverirsin.
Bastırılmış kimlik er yada geç ortaya çıkar.
Yeni başlangıçlar için yarınlarından kaçmak değil eskiye son vermek gerekir
Reklam
Reklam