"benim gönlüm senin göğüne durmuş
sağalıyor bütün yaralarım kokunla
gönlüm gözlerinin yeşilinde salınıyor
ben bir delişmen idim denizinde duruldum
şimdi bütün dalgalarım adınla yükseliyor
senin bu güzelliğin bu beni yanına çağırışın
adımı söylemeden seslenişin
hepsi tanrı buyruğu gibi”
diye başlıyordu şiir yarım kaldı
çırılçıplak bir umut, tertemiz bir geliş ve sevgi
hepsi yarım kaldı
beni korkularımdan vurdun ellerim kanadı
beni şuradan vurdun belim kırıldı
dizlerimi karnıma çektim uyudum
geldiğim yere kaçmak istedim ayaklarım kanadı
bu şiir bir irin, bitene kadar çıkmalı ve yok olmalı sonra
beni şiirden vurdun
bir uyku kaç kez bölünür bir rüya ne kadar kötü olabilir
çok kalktım ayağa düşünce, bu sefer serildim
bileklerimin gücü yok, avuçlarım patlak, tırnaklarım kırık
kavrayamam, bastıramam ve tırmalayamam
aklımda bin düşüncesiz ve gözlerim dolarak seni sevemem
işte yerdeyim çünkü tanrı değilim
beni korkularımdan vurdun içim kanadı
bir dağı yangına çeviren neyse tutup getirdim
ateş çalmadım kimseden