Batuhan Babaoğlu
@batuhanbbgl
Kitaplara, Kitap Okumaya, İletişime ve Kendi Kitaplığını Oluşturmaya Bağımlı Bir İletişimci Ayrıca Bir Tarot Okuyucusu
#İstanbulSözleşmesiYaşatır
Bakırköy-İstanbul, 6 Şubat
2.505 kütüphaneci puanı (Geçen ay: 419)
1744 okur puanıMayıs 2020 tarihinde katıldı
Bir okur olarak, romanlarının dışında Kahraman Tazeoğlu'nun şiirlerini de sevmekteyim. Hatta şiirleri benim için deneme ve aforizma kitaplarının önünde gelmekte. Üslubunun yalın oluşu ve vermek istediği duyguları şiirlerinde kelimelerine kolay enjekte edişi, şiirlerini okunur ve merak edilir kılıyor. Bütün Şiirleri, Kahraman Tazeoğlu'nun üç şiir kitabını bir araya getiriyor. Bu antolojide "Seni İçimden Terk Ediyorum", "Beni Susarken Bölme" ve "Ölü Bir Kentin Morg Alfabesi" adlı kiyapları yer alıyor. Antolojinin önemli bir diğer yanı, bu üç şiir kitabının bir daha ayrı ayrı basılmamış olması!
Kahtamaan Tazeoğlu, romanlsrının arasına bir aforizma kitabı da sığdırmış. Evet "Söz" adlı kitabı tamamen aforizmalardan oluşuyor. Duygu olarak, bu kitaptan önce yazmış olduğu romanlarından esintiler görülüyor. Aforizmalar, daha çok aşkla ilgili olarak dikkat çekiyor. Aşkın olumlu yanlarını ve getirdiği olumsuz duyguları inceliyor. Sevmek, özlem, ayrılık, acı, mesafe, tutku gibi yardımcı öğelerden yararlanıyor aforizmalarını oluştururken... Yine de bu sözler, içe işlemekten uzak kalıyor.
Her zamankinden, alıştığım Kahraman Tazeoğlu üslubundan daha farklı bir kitap buldum. Kapağını kapadığımda, "Allah'a Emanet Ol" bana çok yavan geldi. Yani üslup olarak yalın, ama durağan bir anlatım vardı. Yeri geldiğinde fazla ve sıkıcı betimlemeler, kurguya konsantre olmamı zorladı. Tazeoğlu, kurguyu üç bölümdw oluşturuyor. Birinci bölümde, ana karakterlerimiz doğmadan önce ailelerin hayatı var. İkinci bölümde ana karakterlerin tanışması, aşık oluşu, saklanan duygularla ayrılık var. Özellikle dediğim tekrar ve sıkıcılık mevzusu burada çok var. Son bölümde ise erkek ana karakterimiz, bir yabancıya aşkını özlemini ve bu konuda yazdıklarını anlatıyor. Benim için, içine giremediğim bir roman oldu.
Atıl? Yetersiz? İçe Kapanık? Doppelgänger?Edebiyat
Macar asıllı İngiliz yazar David Szalay'ın kaleme aldığı "Beden" adlı roman, okuduğum andan itibaren bana değişik hissettiren bi eser oldu. Öncelikle kitabın arka kapağında yazan "Szalay unutulması zor bir yitik erkek portresi çiziyor." yorumu, aşırı doğru ve romanın ana fikrini oluşturuyor. Szalay, romanının temeline varoluşçuluk felsefesini koyuyor. Yani okumaya başlamadan önce bu konuda biraz fikir edinseniz, iyi edersiniz. Varoluş kavramı, ana kahramanımız olan bir erkek üzerinden sorgulatılıyor. Yazarımız bir erkeğin bedeninin işlevselliğinin farkına varışı, hazzın ilkelerini tanıyışı, yetişkinliğe erişerek kimlik arayışı, toplumsal normların baskıcılığı, geçmişten gelen travmaların yükü, yalnızlık, bir yere ait olamama gibi derin içerikli konularla çok katmanlı bir roman oluşturmayı başarmış. Yani sanki kitabı katman katman soydukça, her bölümde karşınıza psikolojik bir vaka çıkıyormuş gibi! Alt metinleri de dikkatli okuduğumuzda, Szalay'ın güçlü bir toplum eleştirisi yaptığını anlıyorsunuz. Istvan üzerinden artık demode kalmış ataerkilliğe, erkeğin iktidarına, insan ilişkilerindeki güç değişimine karşı bir isyan başlatıyor cümleleriyle... Böylelikle roman daha içselleşerek ve derinleşerek zihinde farklı sekmeler oluşturuyor. Travmalar bir erkeğin duyguları, seks ise bir erkeğin psikolojik açıdan yetersizliğini gözler önüne seriyor. Romanın en beğendiğim yanı bu oldu.
Fazlasıyla karanlık bir roman bulacağınızı belirteyim. Szalay yalın bir üslup tercih etmiyor bir kere, cümleleri veya kelimelerine en az iki-üç farklı metafor, farklı eleştiriler yerleştiriyor. Bu da kaotik, karanlık, epik bir üslup oluşturuyor. Roman, durağan ilerliyor, ancak tam da psikolojik romanlara iyi gelen bir durağanlık bu. Kurgunun zamansal anlamda sıkıntıları var. Yani romanın içinde bir