Her sene tekrar tekrar okuduğum kitap Duino Ağıtları ile beraber. Beni metruk ruh hâlimden kurtarıp başkaları için olmasa da kendim için çok daha iyi hissetmemi sağlıyor. Düşünceme, yazınıma, iletişimime yön veriyor. "Gözyaşlarınla gidesin yalnızlığına kardeşim. Ben kendisinden ötesini yaratmak isteyeni ve öyle yok olanı severim."
Bilseydi küçük çiçekler
Ne derin kalbimdeki yara
Benimle ağlaşırlardı
Acımı paylaşmaya.
Bilseydi bülbüller
Ne kadar üzgünüm, hasta,
Ölmezlerdi, kalırdı
Şen şakrak şakıma.
Bilseydi altın yıldızlar
Derdimi, kederimi,
İner, gelir gökten, beni
Teselli ederlerdi.
Ama ne bilsin onlar,
Acımı yalnız birisi bilir:
Kalbimi parçalayan
O bilir, kendisi bilir.