Uzun zamandır şiir okumuyordum . 
Didem Madak dokundu benim üstünü örttüğüm pas lekeli duygularıma . Bazı cümlelerin altını iki kez çizmek istedim . Derin, edebi cümleler seviyor ruhum . İlaç gibi geldi.
“Çiçekli Şiirler Yazmak İstiyorum Bayım ! “ favorim oldu . Dokunuyor cümleler .. okuyun
Şiir ruha iyi geliyor
Didem Madak dokundu benim üstünü örttüğüm pas lekeli duygularıma . Bazı cümlelerin altını iki kez çizmek istedim . Derin, edebi cümleler seviyor ruhum . İlaç gibi geldi.
“Çiçekli Şiirler Yazmak İstiyorum Bayım ! “ favorim oldu . Dokunuyor cümleler .. okuyun
Şiir ruha iyi geliyor
SİZ AŞKTAN N’ANLARSINIZ BAYIM?
Çok şey öğrendim geçen üç yıl boyunca
Alt katında uyumayı bir ranzanın
Üst katında çocukluğum..
Kâğıttan gemiler yaptım kalbimden
Ki hiçbiri karşıya ulaşmazdı.
Aşk diyorsunuz,
limanı olanın aşkı olmaz ki bayım!
Allah'la samimi oldum geçen üç yıl boyunca
Havı dökülmüş yerlerine yüzümün
Büyük bir aşk yamadım
Hayır
Yüzüme nur inmedi, yüzüm nura indi bayım Gözyaşlarım bitse tesbih tanelerim vardı Tesbih tanelerim bitse gözyaşlarım...
Saydım, insanın doksan dokuz tane yalnızlığı vardı.
Aşk diyorsunuz va
Ben istemenin Allahını bilirim bayım!
Reklam
Didem Madak bize der ki: Evet, biz kadınlar kırılganız, çabuk soluyoruz bir grapon kağıdı gibi; ama o gri dünyayı renklendiren, ona o çocuksu neşeyi ve şefkati üfleyen de yine bizim o dayanıksız süslerimizdir.
Yıllardır kendini bulutlarda saklayan
İllegal bir yağmurum.
Bir yağsam pahalıya mal olacağım.
Ben bir bodrum kat kızıyım bayım
Yalnızlıktan başka imparator tanımaz bodrumum
Bir süredir plastik vazolar gibi hiç kırılmıyorum
Puan vermedi·100 syf.··
Beğendi
·2026 14. kitabı
·25 saatte okudu
·Okunma: 14 Mayıs 2026 00:00
Merhabalar, Ahî Aratoğlu’nun kaleme aldığı, ince görünmesine rağmen dolu dolu bir içeriğe sahip olan “Ruhum Mutlu Kal” kitabının yorumuyla geldim.
Otuz yedi ana başlıktan oluşan bu kitap; insanın iç dünyasına, sabrına, duasına, umutlarına ve hayata bakışına dair çok güzel düşünceler barındırıyor. “Duaların kabulü için ne yapılmalı?”, “Hayat neden zor?”, “Kalpteki herhangi bir üzüntü ve sızı geçer mi?”, “Evlilik kader midir?” ve “Hangi gökyüzünde insanlığımızı kaybettik?” gibi pek çok soru üzerinden hem kendimizi hem de yaşamı sorgulamamıza vesile oluyor.
Her bölümde ele alınan konu sade ve samimi bir dille anlatılıyor. Bölüm sonlarında ise Farah’a yazılmış kısa ama etkileyici notlar yer alıyor. Bu notlar, anlatılan konunun özünü farklı bir şekilde hissettiriyor. Mesela, “Allah insanı ne zaman mutlu eder?” başlığında, “Dua, Allah’a ulaşmak için yeryüzüne sığmayan muazzam bir yoldur.” diyor. Ardından bir sonraki sayfada, “Farah, bazen aniden bunaltır insanı bu hayat. Ne yap biliyor musun? Karanlıktan çıkan o ışığı bekleme; dışarı çıkıp gökyüzüne koşacaksın. Her gün diri bir umutla, daha gür bir heyecanla…” diyerek, umudu kaybetmeden yolumuza devam etmemiz gerektiğini hatırlatıyor.
“İki yabancı insan nasıl iyi anlaşır?” sorusundan sonra gelen “Farah, etrafın kalabalık! İnsanlar yaşıyor ama nasıl yaşıyor bir bilsen. Sadece yaşamak için yaşıyorlar…” sözleri de insanın amaçsız bir yaşamla, anlamlı bir yaşam arasındaki farkı düşündürmeden geçmiyor.
Mesela “Kalpteki herhangi bir üzüntü ve sızı geçer mi?” başlığında hiçbir acının sonsuza kadar sürmeyeceği, zamanı geldiğinde yaraların iyileşeceği anlatılıyor. Ardından gelen “Format at kendine Farah! Bir gün kendin için öyle bir şey yap ki seni görenler, seni yeniden kazanmak için uğraşıversin.” sözleri, insanın önce kendine
Hayatımda gördüğüm en ilginç tasarımı olan kitap diyebilirim. İçindeki şiirler de çok güzeldi. Sanki sayfalar içinde değilde farklı gezegenlerdeymiş hissi veren bir sayfa tasarımı var.
Ölümle yaşamak
-Umarım sizi giyotine götürdüğüm için bana kin beslemiyorsunuz bayım
- Korkmayın bu kinim uzun sürmeyecek bay mübaşir.
"İşte edebiyat, işte yazının gücü. Gündelik hayatımda bazı suçlar, bazı insanlar için uygulanmasını istediğim idam (öldürülme) cezasının, sadece 76 sayfada sorgulanmasına neden olması... Evet gerçektende hakkında idam cezası verilmiş bir mahkumun sadece kendisini değil onu seven herkesi cezalandırıldığı gerçeğini iliklerimde hissettim. İnsanın öleceği günü ve saati bilmesi kadar korkunç bir şey olamayacağı. Hele büyük bir kalabalığın coşkuyla bu anı beklemesi... İdam cezası uygulanmalı veya uygulanmamalı bu konuda her iki görüşün haklı sebeplerine saygımı koruyorum. Hele ki bu cezaya mahkum edilen bir kişinin bu cezaya tabii olmasına neden olan filini düşündümde onunda bir insanı öldürdüğünü göz önüne alıp, uygulanması konusunda düşüncelerim hâlâ ağır basmakta... Ama mesele bir insana ölüm cezası verebilecek kudretin kimde olduğu sorusu. (Kitaba göre; şatafat içinde yaşayan kral ve rejimine mi ? Rüşvetten köşeyi dönmüş hakim ve adli mercilere mi ? Ya da mahkuma seni günahsız göndereceğim sözü veren beş para etmez rahibin, ruh temizleyicisi rolüne ne demeli ? Giyotin alanını görebilecek masa ve sandalyelerini yüksek fiyattan kiralayan işletmelerin sahipleri, hakikatan bu ceza ile gerçekleşmesi beklenilen 'ıslah olmuş' toplumun birer parçası olabilirler mi ? Hayır, hayır... Bu mümkün değil."
Reklam
Reklam