“ Bedir de atını denize vursan seninle geliriz
diyen Bedir ashabı gibi …
Ümmü Seleme (ra), Hz. Peygamber'le birlikte sırasıyla Beni Mustalik seferi, tabii olarak Hendek Gazvesi, Hayber Kuşatması, Mekke'nin fethi, Huneyn Gazvesi, Tâif Kuşatması ve Tebûk Seferi'ne katılmıştır. Hz. Peygamber'in eşleri içinde en çok sefere çıkan Ümmü Seleme olmuştur. Hatta Ümmü Seleme'nin Resûl-i Ekrem ile evlenmeden önce de Uhud Gazvesi'ne katıldığı anlaşılmaktadır. Zira Bedir'e muhtemelen ilk sefer olduğu ve ne olacağı tam olarak takdir edilemediği için gitmemiş olan kadınlar, Uhud'a katılmak istemişlerdir. Bu yönde talepte bulunanlar arasında Ümmü Seleme (ra) de yer almıştır.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"Her Nur, gönülde ki bir zulmeti giderir"Alıntı
"Bu nurların delâlet ettiği mânâlar yönüyle makamları da sekizdir.
1) Bedir nurunun mânâsı; büyük Dünya,
2) Sabit yıldızı nurunun mânâsı; küçük Dünya,
3) Sırâc nurunun mânâsı; büyük Cennet,
4) Ateş nurunun mânâsı; küçük Cennet,
5) Kamer nurunun mânâsı; büyük Cehennem,
6) Hilâl nurunun mânâsı; küçük Cehennem,
7) Güneş nurunun mânâsı; mânâ sıfatları,
8) Şimşek nurunun mânâsı; Zât sıfatlarıdır.
Bu nurların mânâlarından büyüklükle vasıflananları, küçük âlem olan "Âlem-i İnsan"a aittir.
Bu nurların karşıtı olan sekiz zulumat (karanlık) vardır. Her bir nur, karşıtı bulunan karanlığı gidermektedir.
1) Güneşin nuru nefsin,
2) Hilâlin nuru şekkin,
3) Kamerin nuru gafletin,
4) Bedrin nuru hıyanetin,
Düşman ile yapılan savaş, her zaman "Bedir" olmayabilir!.. bazen "Uhud" bazen de "hendek" olur.
Kadınlara danışmak lâzım, fakat dediklerinin tersini yapmak şarttır. (94)
94. Gazali, Kimya-yı Saadet (Bedir Yayınevi, İstanbul 1979), 178-9.
Bu çatışmalı süreci Celadet Alî Bedir-Xan son derece alegorik olan "Gazinda xençera Min" adlı öyküsünde ele alır. Öyküde siyasal alana (kılıç) dahil olmayıp kültürel alanı (kalemi) tercih eden aydın/ yazarın rafa kaldırdığı hançeri pas tutmuştur. Ben anlatıcının hakim olduğu öyküde, anlatıcı "uzun süredir bakmamıştım ona [hançere)"(33) diye baslar. Hançer kitaplginin uzerinde, karanlık, kuytu bir yerdedir. Yazarın kalemi körelince bıçağını arar, bıçağı bulamayınca da gözü örümcek ağlarının ördüğü hançere takılır. Hançeri alıp kınından çıkarınca nahoş, metalik sesler çıkarır. O kadar paslanmıştır ki bir kâğıda sarıp temizlemeye çalışır. Kalemi sivriltmeye, açmaya çalışınca hançerin kalemi kesemediğini fark eder. Hançer hükmünü yitirmiş, iktidarsızlaşmıştır. Rafa kaldırılmak hançer için bir nevi hadım edilme olarak düşünülebilir. Hançerine bakar, hançer kırmızımsı ("yarı-kırmızı" der) renginden kan kırmızısına dönüşür. Hançerine kendisine küsüp küsmediğini sorar. Hançer de ona küstüğünü söyleyip, yazarın onu çerçöp içine atmasına sitem eder. Hançeri yaralayan şeylerden biri de onu kalemtıraş ve sayfa açacağı olarak kullanmasıdır. Hançer anlatıcıya "sen eşek yükünü aslana yüklemeye çalışıyorsun" (34) derken kalem ile hançer arasındaki karşıtlığın alegorisi okunmaya başlanır. Kalem işleri "eşekliktir", aslolan yiğitlik savaşmaktır. Hançer kendini "asil bir çelik" olarak tanımlar. Öyleyse neden pas tutmuștur? Anlatıcının yani yazarın ataları hançeri yiğit, kahraman erkeklerin kalurgası, eti, yüreği ve ciğeriyle beslerken anlatıcı onu ağaç, kabuk ve samanla beslemiştir (34). Oysa hançer "dört ayaklı otobur değil[dir], etobur bir aslan[dır]"
