Begüm
@begumisci
Yaşanacak tek bir hayatımız olduğu doğru değil; eğer okuyabilirsek, istediğimiz kadar çok ve çeşit çeşit hayat yaşayabiliriz.
-Hayakawa
Şu anda okuduğu kitap
Freida McFadden’nın en az şaşırtıcı, en şoke etmeyen kitabıydı şu ana kadar okuduklarımın arasında. Ya da tarzına alıştığımdan mıdır acaba?
Bu yazarı okuma sebeplerimden biri çabuk okunuyor oluşu. Gündelik hayattan zihnimi çok net şekilde uzaklaştırabiliyor. Gerginlik ve heyecan hissini yüksek seviyelerde hissettirebiliyor. Kısaca kalemini seviyorum.
Konusuna gelirsek, 11 yaşında yaşadığı evde babasının ve dolaylı yoldan annesinin psikolojik şiddetine maruz kalan Nora Davis’in hem geçmişini hem bugününü okuyoruz. Yine kitaptaki bütün karakterlerden şüphe eder oluyorsunuz. Brady, Philip ve hatta Nora’nın kendisinden bile… Final kısmı ise yine beklenildiği üzere şaşırtıcı ve ters köşeye yer veren bir son olmuş. Ama tempo diğer kitaplarına göre daha düşüktü, bir Hizmetçi serisinin yanında solda sıfır kalacak kadar. Yine de çıtır çerez okunacak türde bir eser.
Yazarın kendine has bir kitlesi oluşmuş durumda halihazırda zaten, kafa dağıtmak isteyenler için ve Freida ne yazsa okurum diyenler için öneririm .
Yaşar Kemal’in bu eserinde gerçekten beklentilerimin karşılanmadığını hissettim, böyle hissettiğim için de okurken de hep üzüldüm.
Değişik bir şekilde başladı roman ve ilgimi çekti aslında. Mübadele döneminden bahsedilmesi ve duyguların gerçekçiliği beni etkiledi. Fakat Vasili’nin adadaki günleri, kediyle olan olay örgüleri, Poyraz Musa hakkındaki düşüncelerinin tekrara çok sık düşmesi eserin elimde sürüklenmesine sebep oldu.
Çevre tasvirlerinin sayfalarca detaylı verilmesi usta bir yazar tarafından yapılsa dahi okuyucu olarak beni zorladı. Uzun, sonu gelmeyen sayfalar boyunca düz yazı şeklinde betimleme okumak hiçbir şekilde bana hitap eden bir durum olmadı, ama bu durum bazı okurlar için zenginlik sayılabilir. Saygı duyarım.
Eserin tarihî ve toplumsal arka planı güçlü olsa da anlatım biçimi nedeniyle kitaba bağlanamadım. Bu nedenle herkese hitap eden bir roman olduğunu düşünmüyorum. Musa Poyraz’ın hayat hikayesinin de çok geç verildiğini düşünüyorum.
Türk Edebiyat tarihinde önemli bir yere sahip olsa da kişisel olarak okumaktan keyif alamadığım bir eser oldu ve serinin diğer kitaplarını okusam mı ikilemini yaşattığını söyleyebilirim. İlgili herkese iyi okumalar dilerim.
Çocuk halinizle telefonda konuşma şansınız olsa ona ne derdiniz?2026 Okuma Raporları
Sözlükte travmanın karşılığı eşittir 
Alex Schulman .
İlk defa bir kitabını çok büyük beklentilerle aldım ama bu defa olmadı sanki. Olaylar sırasında geriye dönüşleri çok iyi başaran bir kalem Schulman. Ama bu kitabının konusu beni pek tatmin edemedi. Olay akışında merak öğesi yine ön planda. ‘’Neler olacak, nasıl sonuca bağlanacak, altından ne çıkacak?’’ diye diye okuyorsunuz. İşte romanın sonunda ortayan çıkan sonuç bana çok zorlama geldi.
Hepimiz çocukluğumuza aşağı yukarı özlem duyarız. Vidar da öyle. Öğretmenlik görevinden uzaklaştırıldığında kendini çocukluğunu sorgularken buluyor.
Çocuk halinizle telefonda konuşma şansınız olsa ona ne derdiniz? Hiç düşündünüz mü?
Romanda en sevdiğim yerler Vidar’ın yaptığı telefon görüşmeleri oldu. Sonunda açığa çıkanlar tatmin etmese de insanı yaralayan şeyler bunlar. Bir insanın hayatında bu kadar travma olmamalı.
Esere dair eksik bulduğum bir diğer nokta da sonunun tamamlanmış hissi vermemesi. Sanki yarım kalmış hissiyatı bıraktı bende. Öğretmenlik hayatı ne oldu? Buna dair detayların verilmemiş olması kafamda açık pencereler bıraktı. Yine de Schulman’ın Türkçeye çevrilmiş tüm eserlerini okumaktan memnunum. Schulman’la ilk defa tanışacak olanlara bu kitapla başlamalarını tavsiye ederim.
Alex Schulman .
İlk defa bir kitabını çok büyük beklentilerle aldım ama bu defa olmadı sanki. Olaylar sırasında geriye dönüşleri çok iyi başaran bir kalem Schulman. Ama bu kitabının konusu beni pek tatmin edemedi. Olay akışında merak öğesi yine ön planda. ‘’Neler olacak, nasıl sonuca bağlanacak, altından ne çıkacak?’’ diye diye okuyorsunuz. İşte romanın sonunda ortayan çıkan sonuç bana çok zorlama geldi.
Hepimiz çocukluğumuza aşağı yukarı özlem duyarız. Vidar da öyle. Öğretmenlik görevinden uzaklaştırıldığında kendini çocukluğunu sorgularken buluyor.
Çocuk halinizle telefonda konuşma şansınız olsa ona ne derdiniz? Hiç düşündünüz mü?
Romanda en sevdiğim yerler Vidar’ın yaptığı telefon görüşmeleri oldu. Sonunda açığa çıkanlar tatmin etmese de insanı yaralayan şeyler bunlar. Bir insanın hayatında bu kadar travma olmamalı.
Esere dair eksik bulduğum bir diğer nokta da sonunun tamamlanmış hissi vermemesi. Sanki yarım kalmış hissiyatı bıraktı bende. Öğretmenlik hayatı ne oldu? Buna dair detayların verilmemiş olması kafamda açık pencereler bıraktı. Yine de Schulman’ın Türkçeye çevrilmiş tüm eserlerini okumaktan memnunum. Schulman’la ilk defa tanışacak olanlara bu kitapla başlamalarını tavsiye ederim.Bazı sonlar, bütün hikâyeyi yeniden okutur.2026 Okuma Raporları
Gündemde popülerliğini sürdürürken merak ettiğim eserlerden biriydi. Konusuna dair hiçbir bilgim ve dolayısıyla beklentim de yoktu. İlk sayfalarını okuduğumda, başka türde bir roman okuduğumun farkına vardım.
Kemal Varol’un dilini, cümle yapısını beğendim. En beğendiğim şeylerin başında kitabın kapağı gelmekte. Bölümler ilerledikçe kapağa tekrar tekrar bakarken buldum kendimi. Ayrıca kitabın sonuna eklenen kısımdan müzikleri bularak uygun bölümler geldikçe o bölüme ait müziği dinleyerek kendinizi dramdan drama sürükleyebilirsiniz. Tecrübeyle sabit… Özellikle de Eleonore’nin söylerken devamını hatırlayamadığı parça, roman boyunca içimde çaldı.
Bütün karakterler benden bir parça aldı götürdü. Baba Yakup, anne Saliha, içimi defalarca yaralayan Kenan, Harun ikilisi ve diğer kardeşler…
Eleonore sevmenin kavuşmaktan ziyade beklemek olduğunu roman boyunca yaşadıklarıyla bize öğretiyor. Harun yaptıklarıyla ağabeyliğini zaten gösterdi, Kenan bana edebiyat sevgimi hatırlattı.
Finale dair beklediğimi bulamayacağıma dair umutsuzluğa düştüğüm anlar oldu, sona yaklaştıkça. Ama yazar sanki böyle düşünmemizi istiyormuş gibi bombaları arka arkaya sıralıyor. Sonu güzelce tamamlanmış, okuyucuyu şaşırtan eserler benim için her daim bir adım önde oluyor. Sen de onlardan birisin #k:510498.
Farklı konuda ve tarzda okuma yapmak isteyenlere sonsuz tavsiyemdir.
Kemal Varol’un dilini, cümle yapısını beğendim. En beğendiğim şeylerin başında kitabın kapağı gelmekte. Bölümler ilerledikçe kapağa tekrar tekrar bakarken buldum kendimi. Ayrıca kitabın sonuna eklenen kısımdan müzikleri bularak uygun bölümler geldikçe o bölüme ait müziği dinleyerek kendinizi dramdan drama sürükleyebilirsiniz. Tecrübeyle sabit… Özellikle de Eleonore’nin söylerken devamını hatırlayamadığı parça, roman boyunca içimde çaldı.
Bütün karakterler benden bir parça aldı götürdü. Baba Yakup, anne Saliha, içimi defalarca yaralayan Kenan, Harun ikilisi ve diğer kardeşler…
Eleonore sevmenin kavuşmaktan ziyade beklemek olduğunu roman boyunca yaşadıklarıyla bize öğretiyor. Harun yaptıklarıyla ağabeyliğini zaten gösterdi, Kenan bana edebiyat sevgimi hatırlattı.
Finale dair beklediğimi bulamayacağıma dair umutsuzluğa düştüğüm anlar oldu, sona yaklaştıkça. Ama yazar sanki böyle düşünmemizi istiyormuş gibi bombaları arka arkaya sıralıyor. Sonu güzelce tamamlanmış, okuyucuyu şaşırtan eserler benim için her daim bir adım önde oluyor. Sen de onlardan birisin #k:510498.
Farklı konuda ve tarzda okuma yapmak isteyenlere sonsuz tavsiyemdir.Freida McFadden demek ters köşe demektir. Bunu artık öğrendik. Ama bu kadarına da nasıl düşüyorum her seferinde şaşırıyorum.
Temposu hiç düşmeyen, aksine sonlara doğru merak ve şüphe artıran kitaplarından birisiydi.
Kitabı okumadan önce olumsuz yorumlardan dolayı beklentim düşük seviyedeydi. Ama bitirdiğimde ben birkaç kısım dışında olumsuz düşüncelere sahip olamadım, olayları ve akışı beğendim.
Konu klişe şekilde başlıyor, yazar bize Ethan’la ilgili bazı şeyleri düşündürmeye çalışıyor. Bu kısım bariz belli olsa da ilerleyen kısımların sürprizlerle dolu olduğu bir gerçek.
Her bölüm yine kısa olmasından dolayı kitap yine yazarın tarzı olduğu şekilde akıcı ilerliyor.
Kişilere dair söyleyebileceğim, Adrienne ve Luke için üzüldüğüm kısımlar oldu. Bence böyle bir sonu ikisi de hak etmedi. Aynı şekilde Ethan ve Patricia’nın da bu sonu hak ettiklerini düşünmüyorum. Kitap bittiğinde içimde kötülerin kazandığına dair bir his oluştu, kitaba dair beğenmediğim tek husus buydu.
Kafa dağıtmak, akıcı ve heyecanlı bir şeyler okumak isteyenlere tavsiye ederim.