Behzat
@behzat_us
“Göğsünü yarıp gösteremiyorsun, insanlar da anlamıyor.”
Medical Laboratory Technician
Önlisans
Ankara
24 okur puanı
Haziran 2022 tarihinde katıldı
Peyami Safa denilince birçoğumuzun aklına ortaokul ve lise yıllarında okuduğumuz “Dokuzuncu Hariciye Koğuşu” gelir. Bir de dizi filmi çevrilen “Fatih Harbiye” adlı romanı. Onun “Matmazel Noraliya'nın Koltuğu" ve “
Yalnızız” gibi dünya klasikleri arasında yer alabilecek eserleri ise maalesef daha az tanınıyor. Ben onun adının, bu eserlerindeki psikolojik tahlilleri ve ruhsal çözümlemeleriyle Stefan Zweig ve Dostoyevski gibi büyük ustalarla birlikte anılması gereken isimlerden biri olduğunu düşünüyorum.
• • •
Bu duyguyu “Yalnızız”ı okurken bir kez daha tüm boyutlarıyla yaşadığımı söylemeliyim. Gerçekten de Stefan Zweig, nasıl “
Sabırsız Yürek”te teğmen Hofmiller’in hikâyesi üzerinden “acımak” duygusunun resmini çekiyorsa, o da Samim ve Meral’in hikâyesi üzerinden “yalnızlık” duygusunun resmini çekiyor. Dostoyevski, nasıl “
Karamazov Kardeşler”de bir baba ve oğullarının hikâyesi üzerinden insanın varoluşu, din, ahlâk, inanç, ateizm, nihilizm, hedenoizm gibi birçok konuyu sorguluyorsa, o da Samim, Besim, Feriha ve Meral gibi karakterleri üzerinden benzer sorgulamaları yapıyor. Özellikle farklı huy, mizaç ve kişiliğe sahip karekterlerin hikâyeleri üzerinden doğu-batı, madde-mana, ruh-beden, aşk-nefret, idealizm ve materyalizm gibi konuları sorgulayarak toplumun yaşadığı buhranı anlamaya çalışıyor.
• • •
Peyami Safa, yalnızca yaşananları sorgulamakla kalmıyor,
Thomas More’un “
Utopia”sında olduğu gibi Samim’in kaleme aldığı “Simeranya”sıyla o dönem insanı ve toplumunun içine düştüğü ruhsal bunalımdan çıkabilmesi için eğitimden sağlığa kadar yaşamın tüm alanlarını kapsayacak bir reçete sunuyor. O, bu reçetesinde insanın yalnızca para, mal, mülk gibi maddi şeylerle mutlu olamayacağını, aynı zamanda yaşamın anlamını keşfedip ruhunu manevi değerlerle doyurduğunda huzura
Reklam
Özellikle 2010’dan sonra yeni nesil öykücüler artık öykü kitaplarını belirli bir izlek etrafında biçimlendiriyor. Kimileri eleştirse de benim okurken keyif aldığım bir tutum. Bilinmeli ki Tüneldeki Çocuk yayımlandığı yıllar itibariyle öyle bir kitap değil. Birbirinden bağımsız ancak bir o kadar da sıra dışı bakış açılarıyla yazılmış anlatılarla karşılaştırıyor okuyucuyu.
Sait Faik gazetecilik yaptığı yıllarda o kadar güzel röportajlar yapmış ki şimdiki haber dili neden bu kadar öyküsel ve iyi değil diye düşünüyor hayrete düşüyorsunuz .Sait Faik’in yalnızca bir röportajı kurgulayış biçimini görünce şimdi okuduğumuz pazar eklerindeki görüşmelerin çiğ basit bir sormaca olarak kaldığını fark etmemek elde değil.Söz gelimi, Türkiye’nin en uzun adamı adında onlarca haber yapılsa da hiçbiri sizi Uzun Ömer kadar etkileyemiyor. Bilemiyorum bu belki de Sait Faik’in içinden taşan edebiyat tutkusu ile ilgilidir. 
Sait Faik Abasıyanık 
Tüneldeki Çocuk
Sait Faik Abasıyanık Tüneldeki Çocuk
İçimizdeki ŞeytanEdebiyat
Okuduğum bu eserde,o gün şartlarında devlet ve millet arasında gelecek için nasıl bir savaş verdikleri ve bu savaş için girilen türlü cambazlıkları ele alınmış okumanızı tavsiye ederim aşağıda ufak bir konu özeti de vermek istedim umarım okumayanlar için merak uyandırır.
İçimizdeki Şeytan, Balıkesir’in bir kasabasından İstanbul’a okumaya gelen Macide ve gene Balıkesir’in bir kasabasından İstanbul’a okumaya gelen, aynı zamanda da bir devlet dairesinde memurluk yapan Ömer’in ilişkisi çevresinde genişliyor.
Macide, İstanbul’da teyzesinin yanında kalıyordur ancak babasının ölümüyle Balıkesir’den gelen para kesilecek teyzesinin Macide’ye karşı tavırları farklılaşacaktır. Böylece Macide evi terk edecek ve Ömer’le yaşamaya başlayacaktır.
Bu, aslında Macide’nin kalacak başka bir yeri olmamasıyla da ilgilidir. Türkiye Cumhuriyeti’nin neredeyse yüz yıllık sorunudur bu. Füruzan’ın Parasız Yatılı romanında İçimizdeki Şeytan’da ve birçok dönem anlatısında da devletin yurt olanağı olmadığı için öğrencilerin özellikle kız öğrencilerin birilerinin himayesine girmeye mecbur kaldığını görürüz. Bu himaye etme durumu sezmeseler bile kadınların belleklerinin en derinlerine işlemiştir artık. Öyle ki editör Tuğba Çelik Korat’tan alıntıyla “Macide bütün olanlara rağmen Ömer’i bırakıp gidememektedir. Günümüzde olduğu gibi pek çok kadın isyan etmeyi, itiraz etmeyi geciktirir, sevgisizliğe karşı sabır göstermeyi kendine ödev bilir.”
Sefiller, Paris ve romanın baş kahramanı Jean Valjean’dan ibarettir özünde. Uzun bir kurgu, ara ara tarihsel bir perde ile bölünüp karşımıza Fransa yahut Paris çıkıverir. Tam sıkılmaya başlanırken -meraklısı değilseniz- birden bir bakıverirsiniz tüm bu tarihsel anlatım ana kurgu ile son derece başarılı bir şekilde bağlanmış. En sonunda ise kurgu boyunca romana dahil olan tüm karakterlerin yazgısı Jean Valjean’a bağlanır. Bu örümcek ağı şeklini anımsatan dâhiyane kurgu Victor Hugo’nun ne denli eşsiz bir yazar olduğunun açık bir kanıtı olarak çıkar karşımıza.
Victor Hugo, Sefiller kitabını şöyle bitiriyor: “ölmek bir şey değil, yaşamamak korkunç.”
