@aphroditecm yaşamak için elbet bir sebeb bulmak zorundasın basit dünyamız da yıldızlara bakıp bir gün oraya ulaşabileceğini düşünmek gibi ama yine de imkansız olduğunu farketmek aksi takdirde yıldızlar olmadan hayatımız basit olurdu filozof kız
İçgüdü kelimesine ne zaman denk gelsem ağlamak istiyorum. Zaman zaman yaşadığım deneyimler sayesinde, içgüdülerimizin büyüklüğünü ve bu güce karşı koyma konusunda ne kadar çaresiz olduğumuzu anladığım zamanlarda çıldıracak gibi oluyorum. Ne yapabilirim ki diye öyle dalgın dalgın duruyorum. Herhangi bir inkâr ya da kabullenme durumuna mahal vermeyen kocaman bir battaniyeye kafamdan başlayarak sarılmışım ve beni istediği gibi sürükleyip çekiyor. Sürüklenmenin tatmin edici bir yanı var ama bunun olmasını izlemenin verdiği ayrı bir hüzün de mevcut.
Neden kendimizden memnun olup hayatımızın geri kalanında sadece kendimizi sevemiyoruz? İçgüdülerimin şu ana kadarki duygularımı, mantığımı alt ettiğini görmek yazık. Bir an bile kendimi unutsam hemen ardından hayal kırıklığına uğruyorum. Her şekilde de kendimde içgüdü olduğunu bilmek beni ağlamaklı yapıyor. Anne, baba diye seslenmek istiyorum. Ama yine de gerçek denilen şey, beklenmedik bir şekilde sevmediğim yerlerde olabileceğinden oldukça acınası hissettiriyor.