Maalesef biz insanlar ne geleceği görebiliyoruz, ne de baskalarının zihinlerinden geçenleri okuyabiliyoruz. Belki bizim için böylesi daha iyidir ama arada sırada bunu yapabilseydik, büyük bir zaman kaybı ve öfkeden kurtulmus olurduk.
Belki de intihar edecek hâli bile yoktu. Belki bazı hayatlarda insan, hiçbir şey yapmadan öylece durmaktan başka bir şey istemiyor ve değişmeye çalışmıyordu bile. Belki de çoğu hayat böyleydi.
Ütopik beklentileri, gerçekleşebilen beklentiler ile değiş tokuş ederek yaşamak gerek belki de... Hayalleri esnetilebilen türden seçmek ve olanıyla yetinebilmek... Böylesi daha az yorar sanki. Ne dersiniz?