Çar êş şidandine di dilê min de
A yekemîn evîna birîndar e
Yên din jî bi dorvegerî
Evîna rûreş e, xeyala cankêşe, benê bi kîn e
A yekem mîna havîna sar e
Yê din jî mixabin her yek dansaleke arê har e
Sayfa 13
Donna muhtemelen geçmişimi bilmiyordu, benim de anlatmaya niyetim yoktu. Özetlemem gerekirse ben yeni yetmeyken
çocuğun teki en yakın arkadaşıma tecavüz etmeye kalkışmıştı.
Odaya girip kâğıt tutucuyla çocuğun kafasına vurmuştum.
Maalesef bu onu durdurmaya yetmemişti. Ben de bir daha
vurmuştum. Sonra bir kere daha. Sonunda çocuk bırakmıştı...
nefes almayı.
Sayfa 33
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Ne olur ne olmaz diye, doğduğunda babana, varsa erkek kardeşlerine, hatta amcalarına, dayılarına, sonra da ilk fırsatta baş göz edilip kocana teslim ediliyorsun. “Bir an evvel evlen de yerini bil" diyorlar sana. "Ne yani yıllarca yersiz miydim ben, doğduğum bu ev benim neyimdi?” diye düşünmeye başlıyorsun.
"Bir sen kaldın, bir ben, yani ikimiz, sondan bir önceki felaketimiz."
Anlamak ağlamaktır kâri ve ağlamak anlamaktır. Anlıyor musun? Ya bunların hepsi benim evhamım da ben öyle vahmediyorum ya da bir şeyler silindi, yok oldu, kayboldu gönlümüzden de ben onları arıyorum. "İnsanlar en ziyade ağladıkları vakit birbirlerine benzerler" demeye çalışıyorum sana. Anla istiyorum. Ve ağla, ağla ki gönlün kiri gözün yaşıyla temizlenir. Gözünden yaş alıyorsa şükret zira ağlayanlar insan olanlardır ya da öyle kalanlar... Ve bizim vaktimizde zor zanaattır insan kalabilmek.
Ben ki her şeyi kontrol ettiğimi zannederdim,burada her şey elimden kayıyordu...Düşüncelerim bile..
