“ Mahkumiyetimin sürdüğü on yıl boyunca, bir dakika olsun yalnız kalamamanın korkunç kâbusunu hiçbir zaman anlayamazdım. (
Yalnız olmak, yemek ve içmek gibi , olağan bir gereksinim, yoksa bu zorunlu birliktelik sizi insanlardan nefret etmeye zorluyor.)“