yalnız buradan çıkmak, tek başına bir eve kapanmak daha rahat olacağını kim bilir! bunlar, doğrudur, biçimsiz insanlardır. bir gün bana zararları dokunabilir, ancak ne yapmalı? görüşmek konuşmak da ister. istediğimiz gibi insan yaratmak da elimizde değil ki…
bir süre kızın yanında anlamsız ve kendimi rezil edercesine koşturduktan sonra, peki diyorum, belli ki sizi benimle konuşmaya ikna edemeyeceğim, bir gün ihtiyaç duyarsanız lütfen beni arayın, lütfen, lütfen, lütfen. son lütfenlerim puslu havada yok olurken, sanki zor durumda olan o değil de benmişim gibi, onun kişilik gücü karşısındaki yenilmişlik duygusuyla, iki irade çarpışmasının kaybedeni olarak hızlı adımlarla caddede sisin içinde eriyip giden silüetin ardından bakakalıyorum.
ben sadece farklı fikirler olabileceğini söylüyorum. insanların fikirlerini bu kadar çok önemsememelisiniz. metin değişmez, görüşler ise insanların umutsuzluklarını ifade etmelerinden ibarettir.