Kitap YorumDuygu ve Düşünce
Binnurun yazdığı kitaplardan yeri bende ayrı olan bu süreyi kaçınca kez başladığımı bilmiyorum her seferinde son kitabı okumuyorum spoiler yemedim ve veda etmek istemiyorum. Sonları mutlu mu mutsuz mu bilmiyorum bu yüzden her seferinde günebakan yani 3. Kitapta bırakıyorum. Spoiler vermeden bunu anlatmam pek mümkün değil ama okuyupta pişman olacak biri olduğunu sanmıyorum. Okurken aslında sizin aşk tanımınızı sorgulatıyor. Neler yapardım nelerden vazgeçerdim dedirten bir kitaptı.Üçüncü kitaba başlamaya korkuyorum.
Semerkant benim için çok güçlü başlayıp aynı güçte devam edemeyen bir kitaptı.
İlk iki bölümü büyük bir keyifle okudum. Ömer Hayyam çok sevdiğim bir matematikçiydi; onun edebi yönünü okumak bana apayrı bir zevk verdi. Ayrıca Nizamülmülk gibi tarihin önemli devlet adamlarından birini okumak, Hasan Sabbah’ın düşünce dünyasını ve Alamut’a giden süreci görmek benim için son derece ilgi çekiciydi. Bu kısımlarda kitap gerçekten akıp gidiyor.
Fakat sonrasında bazı şeyler beni rahatsız etmeye başladı. Tarihi romanların birebir gerçekleri anlatmak gibi bir zorunluluğu olmadığını biliyorum. Kurguya elbette yer var ancak Melikşah’ın tasviri fazla zorlamaydı. İmparatorluğunu zirveye taşıyan bir hükümdarın neredeyse harem entrikalarının yönettiği pasif bir karaktere dönüştürülmesi beni metinden kopardı. Tarihle ilgilenen bir okur olarak, gerçekle bağdaşmadığını düşündüğüm bu yorumlar kitabın gözümde değer kaybetmesine neden oldu.
Bir diğer nokta ise yazarın Selçuklulara yaklaşımıydı. Kitap boyunca İran kültürü romantize edilirken Türkler ve Selçukluların daha mesafeli, hatta olumsuz bir çerçevede ele alındığını düşünüyorum. Elbette herkes tarihi kendi penceresinden yorumlayabilir fakat bu bakış açısı okuma deneyimimi olumsuz etkiledi.
Benzer bir hissi romanın son bölümlerinde de yaşadım. Bu kez yazarın tarihi karakterlerden ziyade modern dünya siyasetine yaklaşımı beni epeyce rahatsız etti. Ruslar ve İngilizler sürekli eleştirilirken Amerika’nın neredeyse idealize edilmesi oldukça tek taraflıydı. Yazarın dünya görüşünün anlatıya bu kadar belirgin şekilde yansıması hikayenin önüne geçmiş ne yazıkki.
Ve finale gelirsek… Üzülerek söylüyorum ki kitabın en zayıf kısmı burasıydı. Titanik bağlantısı oldukça havada kalmış keza Şirin’in hikayesi de öyle. Romanın büyük bölümünde
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
İnsan Ne ile Yaşar?
İnsan bazen bir kitabı okumaz; o kitap, insanın varoluşuna dair algısını yeniden şekillendirir. Benim için İnsan Ne ile Yaşar, tam olarak böyle bir deneyim oldu.
Bilimsel metinlerin kesinliği ve ölçülebilirliği içinde uzun yıllar geçirdikten sonra, edebiyatın sezgisel ve çok katmanlı dünyasına geri dönmek benim için bir tür zihinsel deney gibiydi. Açıkçası, yeniden roman ve öykü okumaya başlarken doğru bir seçim yapıp yapmadığımdan emin değildim. Ancak Tolstoy’un sade ama derin anlatımı, bana yalnızca okuma alışkanlığımı geri kazandırmakla kalmadı; aynı zamanda insan doğasına dair bilimsel bakış açımın ötesine geçmemi sağladı.
Kitap, kısa olmasına rağmen insanın varoluşuna dair temel soruları gündeme getiriyor: İnsan gerçekten neyle yaşar? Hayatımızı belirleyen şey yalnızca rasyonel düşünce ve planlama mıdır, yoksa görünmeyen, ölçülemeyen ama hissedilen değerler de bu denklemin bir parçası mıdır? Tolstoy bu sorulara kesin yanıtlar sunmaz; aksine, okuyucuyu kendi içsel sorgulamasına yönlendirir. Bu yönüyle eser, bilimsel yöntemin aksine kesinlikten ziyade olasılıklar ve anlam arayışı üzerine kuruludur.
En etkileyici yanı, karmaşık felsefi düşünceleri son derece yalın bir dil aracılığıyla aktarabilmesidir. Gösterişli anlatımlara ihtiyaç duymadan; sevgi, merhamet ve insan olmanın özü üzerine düşündürür. Bu, bir bakıma bilim ile felsefenin kesişim noktasını hatırlatır: biri dış dünyayı anlamaya çalışırken, diğeri iç dünyayı keşfetmeye yönelir. Kitabı bitirdiğimde geriye yalnızca bir hikâye değil, zihnimde yankılanan ve zamanla derinleşen sorular kaldı.
Belki de bu kitabın bende bıraktığı en önemli iz, yeniden düzenli okumaya başlamam oldu. Bazen bir alışkanlığı yeniden kazanmak için uzun ve karmaşık eserler değil, doğru zamanda karşılaşılan anlamlı bir metin
Spoiler!!!
Yanarım yanarım, sözde Jacks'in esas erkek karakter olduğu kitapta bölüm sayısının Apollo'dan az olmasına yanarım. Adam kendi serisinde yazar tarafından ikinci erkek muamelesi görmüş resmen.
Açıkçası bu kitap, ikinci kitabın o sonundan sonra o kadar zayıf kalmış ki hatta bence serinin en zayıf kitabıydı ve hatta bence yazarın da en zayıf kitabıydı. Aslında sorun sadece bu kitap da değil. Seri boyunca Jacks ile Evangeline ilişkisinin bana o kadar da geçmediğini fark ettim. İnsanlar bu ikiliye bayılıyor ama ben aralarındaki romantik çekimi bir türlü abartıldığı kadar hissedemedim. Ben odunum herhalde... Şu kitaptan sonra geriye dönüp baktığımda da serinin diğer kitapları da benim için eh işte seviyesine geldi.
Çiftin arasındaki fiziksel ya da duygusal çekim hep bir lanet ya da hep bir büyülü nesnenin etkisinde oluyordu. Onların etkisi ile böyle davranıyorlar diye düşündüğüm için aslında o anlarda o büyülü nesne ya da lanet her neyse onların asıl duygularını ortaya çıkarıyor düşüncesi bende hiç oluşmadı ve romantik gelmedi. Bazı sahneler de cok rahatsız ediciydi. Jacks kızı tutuyor ama işte eli bilmem nerelere kayıyor... Evangeline de acaba kasıtlı mi yaptı diye icinde kelebekler pır pır ediyor. Evangeline'in içindeki kelebeklerden iki tanesi falan bana uğrasa belki bu seriye karşı daha çok iyi şey hissederdim. Benim midemdeki kelebekler pır pır etmedi, benim başım ağrıdı. Bu durum bu kitapta da vardi ve o kadar saçma bir andı ki. Evangeline hafızasını kaybetti sonra pat Jacks çıktı ortaya onu düştüğü kuyudan kurtardi sonra bir gece ansızın odasına girip ona rahatsız kıyafetler giydirip eğitim ayağına köprüye götürdü hadi beni savuştur dedi. Olayın saçmalık seviyesi...Kız hafızasını kaybetmiş. Bu adamı tanımıyor. Adamla ilk karşılaşması bu. Daha önceden adama aşıktı
İnsan Neyle Yaşar?
İnsan çok şeyle yaşar,; aslında bilmediği , görmediği ve değer olarak saymadığı çok şeyle yaşar. Ölümünü bilmez yarının hesabını yapar, etrafında olan insanların onun hakkında düşündüklerini ve zihinlerini görmez gördüğüne kanar ve en önemlisi öylesine olarak gördüğü şeyin ona vereceği ve katacağı şeyi görmek için çabalamaz.
Okuduğum türün dışına çıkmak istemezdim bugüne kadar çünkü bana göre alıştığım ve gördüğüm şeyler yetiyordu. Ama bir gün bunu değiştirmek istediğimi fark ettim sanki görmediğim ve bilmediğim şeyler bana sesleniyordu ve ben sadece bir yankı deyip geçiyordum. Ama bugün bu kitabı okuduğum zaman anlatmak istediği şeyin dışında bana hitap eden bir diğer şey ise şuydu;
"İnsan yeniliklere açılmayı ve etrafındakileri görmeyi denemeli. Hayat sadece gördüklerimizden ibaret değil. Bilmediğimiz, dokunamadığımız ve hissetmediğimiz o kadar çok şey var ki biz sadece dünyayı kendi çerçevemizden ve koyduğumuz görünmez kafesten izlemeyi seviyoruz" belki kitabın ana konusu bu bile değil diyeceksiniz ama bende oluşturduğu duygu buydu.
Kitaba gelirsek kısaydı ama bir kaç cümlesi ile çok düşündürdü beni . Bazen bazı şeyleri sorgulamak ve görmediğimiz kısmından dolayı yargılamak asıl olanı görmemizi engelliyor. Ders verici ve kısaydı ama güzeldi. Evet beklediğim bu değildi ama zaten amaçta beni yanıltıp hiçbir şeyi sadece kendi gördüğümle yargılamamak değil miydi? :)
Fantastik ve distopik sevdamı bilenler bilir,sonunda o çok övülen serinin ilk çevirisinin çıkmasıyla bende hemen atıldım.Öncelikle seri 9 ana kitaptan oluşup yan karakterler,novellalarla beraber bu sayı 14 15e çıkıyor.İncelemelerden bakıldığı kadarıyla bu seri ergen tasvirleri ile dolup taşmakta.Okuyunca incelememle sizlere hemen geri döneceğim..
