Sakın gelip mezarımın başında ağlama
Orada yokum ben, değilim uykuda
Benim o esen şiddetli rüzgar
Elmas tanesi gibi parlayan kar
Başak tanesine vuran güneşim ben
O sakin yağmurum, sonbaharı süsleyen
Uyandığında sabahın sessizliğinde
Benim, o gücü veren bedenine
Benim, o sessizce çember çizen kuşlar
Geceleri şefkatle parlayan yıldızlar
Gelme mezarımın başına ağlamaya
Orada değilim ben
Hayattayım, hayatta.
“İnsan hangi işi yaparsa yapsın kendi karanlık tarafına yeniliyorsa, başkalarının onurunu ve kendi onurunu çiğniyorsa burada bir başarıdan söz etmek mümkün değildir. Çünkü onur insan hayatından uzundur.”