Seni kaybettik, yorulduk.
Bir sahradayız ki sonu yok.
Çöllerde bir başımıza kaldık
Uçsuz bucaksız ummanlarda susuzuz.
Bunca zaman hiç uyumuyormuş gibi uykusuzuz.
Ne zaman açacağız gözlerimizi .
Ne zaman bu gafletten kurtulacağız..
Çok hoş bir duygudur insanın kendini öylece arabanın sallamasına bırakarak,
gözlerini kapayıp
ilkbaharı hissetmesi ve hiç bir çaba göstermeden kendinin kanatlanmış gibi taşındığını hissetmesi...
! İnsan aslında karmaşık bir varlık değil. Çoğunluğu zamanının büyük bir bölümünü yaşamak için kullanıyor, geriye kalanı ise, özgür oldukları küçük zaman diliminden öyle korkuyor ki, ondan kurtulmanın her türlü yolunu deniyor. İşte insanın değişmez yazgısı !