“Zaten bütün yaratıklar görselerdi, duysalardı savaşı, bütün yaratıklar duyabilselerdi savaş çığlıklarını bu dünyada savaş olamazdı. Savaşın iğrençliği bilinmeyen bir şeydir de… savaşın kötülüğü saklanan bir şeydir de, yaratıklar onun için kabul edebiliyor savaşı.”
Taze acının üzerinde koyu bir sis vardır.
Zaman geçer, sis perdesi dağılır ve acı en hüzünlü yüzüyle aydınlanır.
İnsan her şeye rağmen yarasıyla yaşayacak olandır.
Herkes nedense bir budala olduğumu düşünüyor. Evet, bir zamanlar çok hastaydım, bir budaladan farksızdım. Peki ama, şimdi, herkesin beni budala olarak gördüğünün farkındaysam nasıl bir budala olabilirim? Bir yere girerken hep şöyle düşünüyorum: “İçeride bir budala olduğumu sanacaklar, ama akıllıyım ben, bunu anlayamayacaklar…” Sık sık böyle düşündüğüm oluyor.