Berfin Şimşek
@berfinnsimsek
•saü/hukuk
19 okur puanı
Eylül 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Biraz spolier içerebilir!
Yaklaşık iki sene önce aldığım ve ilk başta yarım bıraktığım bir kitap. Evet okuyan çoğu kişinin de belirttiği gibi kullanılan argo Alex'in ve çetesinin işediği suçlar okurken midemi bulandırdığından o zamanlar (sanırım 11. sınıf) okumaya devam etmeyip kitabı yarıda bırakmıştım. Ancak bu sefer kitabı okumaya kararlıydım ve öyle de oldu. Hatta bir süre sonra o kadar heyecanlı bir hal aldı ki kitabı elimden bırakamadım :)
Eveet şimdi kısaca kitapla ilgili düşüncelerimi paylaşabilirim.
Kitabın ilk bölümünde Mütevazi Anlatıcımız Alex ve kankalarının yaptığı hırsızlıklar, tecavüzler, adam dövmeler anlatılmaktadır. Alex ve kankaları gibi birçok çete bulunmaktadır ve bu yüzden orada yaşayan birçok insanın can güvenliği yoktur. Bu sebepledir ki insanlar evlerinden dışarı bile çıkamamaktadır. Bizim küçük Alex'imiz ise yaptığı her türlü kötülükten büyük haz almakta ve bu hazzı arttıkça daha çok kötülük yapmak istemektedir. En sonunda ise bir kadını öldürür. Bunun üzerine aynasızlar onu yakalar ve hapse gönderirler. Burada kitabın ikinci bölümüne geçiyoruz. Küçük Alex'imizin hapiste olduğu dönemler ve uygulanan bilimsel tedavi yöntemi sürecine geçmekteyiz. Üçüncü bölümde ise Alex'in tedavi sonrası topluma bırakılması ve devamında gelişen olaylarla beraber kitap son buluyor.
Benim burada kafama takılan konu şu oldu. İnsanların iyiyi ya da kötüyü seçme özgürlüğünü elinden alabilir miyiz? Ya da bunun yapılması ne kadar doğrudur? Açıkçası ben tam olarak işin içinden çıkamadım. Her yönüyle düşünmeye çalışıyorum. Ancak karar verdiğim nokta(tam olmasa da ) şu şekilde. Evet Alex gerçekten kötü, insanlara ölçüsüz şiddet uyguluyor ve bundan büyük haz alıyor. Hatta hapishanede bile dışarı çıktığında yine şiddet uygulayacağının hayalini kuruyor. Ancak bana göre
SİNEKLERİN TANRISI: İNSAN DOĞASI VE TOPLUM ÜZERİNE
İnsan doğası nasıldır? Doğası gereği insan iyi midir, kötü müdür? Yoksa ikisi de sonradan öğrenilen bir şey midir? İnsan ilkel halinde nasıl bir düzen içerisine girer? William Golding Sineklerin Tanrısı adlı kitabında bu soruları yanıtlamaya çalışır.
Benim burada dikkat çekmek istediğim iki filozof vardır. Bunlar: J.J. Rousseau ve Thomas Hobbes’tur. Fransız filozof Rousseau insanların doğal olarak kibar, iyi olduklarını ancak insanların kötülük yaratan yönetimler sonucu yani uygarlıklar sonucu kötü olduklarını savunuyordu. Ancak kitapta bu düşünce hayat bulmuyor. Hatta bu düşünceyi yok etmeye çalışıyor gibi. Çocuklar her türlü kuraldan, iktidardan, devletten izole ıssız bir adadalardır. Ayrıca burada yer alan çocuklar henüz gelişim çağındalardır. Burada çocuklar yerine yetişkinler olsaydı onlar tecrübeleri ile hareket etmeye çalışacaklardı. Ama çocuklar toplumun öğretilerinden biraz daha uzaklardır. Yani çocuklar kendi iç güdüleri ile hareket etmektedirler. Tıpkı Rousseau’nun düşüncesindeki gibi çocuklar insanın en doğal halini temsil ediyor aslında. Kitabın ilk bölümlerinde çocuklar barışçıl bir düzen içinde hareket etmeye çalışsalar da içlerinde bulunan kötülük duygusuna, vahşet duygusuna, bencillik duygusuna engel olamıyorlar. Zaten kitabın sonunda cennet gibi bir adanın cehenneme dönmesi de bunun bir kanıtıdır.
Madalyonun bir diğer tarafında ise Thomas Hobbes var. Hobbes’a göre insan doğası üç temel çatışmaya dayanır: “rekabet, güvensizlik ve şan şeref kazanma isteğidir.” ( Hobbes, Leviathan, s.s 94). Hobbes’a göre doğal yaşam bir kargaşa, savaş ortamıdır. Çünkü doğal ortam tüm insanların eşit olduğu bir ortamdır. Böyle bir ortamda insanların can ve mal güvenliği yoktur. İnsanlar kendilerini savunma haklarına
