Yalnızlığımın kapıları sonsuzluğun bahçelerine açılıyor ama hayallerimde bile yok gelen giden,gene de yararsız şeylere sonsuza dek açık kalacak,ebediyen sahteliği seyredecek o demir parmaklıklar...
Yeni yeni iyileşen hastalarız biz.Genellikle ne bir sanat ne bir meslek edinen,hatta hayattan tat alma sanatını bile öğrenmeyen insanlarızUzun ilişkiler bizi huzursuz ettiğinden,genellikle en iyi dostlarımızdan yarım saatte sıkılırız;sadece aklımıza gelince görüşelim isteriz onlarla,birlikte geçirdiğimiz en iyi anlar ise,onlarla beraber olduğumuzu hayal ettiğimiz anlardır.Bu,dostluk anlayışımızda bir eksikliğe mi işaret eder,bilmiyorum – belki de etmez.Kesin olan bir şey varsa,o da en çok sevdiğimiz –ya da sevdiğimizi sandığımız şeyin ancak hayalini kurduğumuzda tam,eksiksiz değerine kavuştuğudur.