İnsan düşünmekten,kendine özgü görüşlere sahip olmaktan,eylemek için düşünmeyi istemekten yorulur.Ama geçici olarak da olsa,başkalarının görüşlerini benimsemekten yorulmayız.İçimizde uyandırdıkları eğilimlere itaat etmez,sırf üzerimizdeki etkilerini görmek amacıyla yaparız bunu.
Kişiliğini hiçbir yabancı unsur eklemeden büyüt,başkalarından hiçbir şey istemeden, başkalarına hiçbir zaman emretmeden, ama ihtiyacın olduğunda ötekiler olmasını bilerek.
İhtiyaçlarını en aza indir ki,hiçbir konuda başkalarına bağımlı olmayasın.
Sevilmek,gerçekten sevilmek nasıl büyük bir yorgunluktur!Başkasının heyecanlarının yükü haline gelmek nasıl bir yorgunluktur!
Nasıl da yorucudur varlığımızın bir başkasının duygularıyla olan ilişkisinin esiri olduğunu hissetmek!Öyle ya da böyle,ister istemez bir şey hissetmek,gerçekte tam bir karşılık bile bulmaksızın,biraz da olsa sevmek zorunda olmak nasıl bir yorgunluktur!