Berna
@bernakk
5 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
"Çünkü insan kendisi için yaşamıyor; yığınlar için yaşadığını sanan, hiç yaşamıyor - geriye, bir iğne iplikle peşinizden koşturan birkaç kişi kalabiliyor ancak."
"Hafızanın bahçesi çoraklaşmaya başlayınca," demişti o son akşamların birinde Celal, "insan elde kalan son ağaçların ve güllerin üzerine şefkatle titrer. Kuruyup gitmesinler diye, sabahtan akşama kadar onları sulayıp okşuyorum: Hatırlıyorum, hatırlıyorum ki unutmayayım!"
"Bir sırrı ifşa etmek tuhaf şeydi. Sır, kopmaz, görünmez bir bağ gibi geriliyordu paylaştığınız kişiyle aranızda. Bundan böyle sırdaşınızı sevmeye mecbur, ondan korkmaya mahkum oluyordunuz."
"Hafızam başına buyruk bir komutandı. En gereksiz tafsilatı hatırlarken, en lüzumlu şeyleri unutmayı marifet sayardı."