Gerçek savaşa giden askerlere de böyle olurdu. Askerler de düşmanı görünceye kadar, her çalılıktan irkilirlerdi. Ama kafalarının etrafında ilk kurşun vızıldadığı zaman cesaretlenir, neredeyse kendilerinden geçer ve ölüme koştuklarını bile unuturlardı.
İnsanın bu dünyadaki bütün çalışması köpükten öte bir şey değil. İnsan kendine faydası olacak hayvanları evcilleştirip düşmanca davrananları yok etti, toprağın yabani bitki örtüsünü temizledi. Ama sonra insan yok oldu ve ilkel hayat geri dönüp onun elleriyle yaptığı her şeyi sildi süpürdü.
Suçluluk hissediyordum. Talihimi, bana sunulmuş olan fırsatları, kaynakları ve armağanları, çok çalışmaktan veya yaptığım bir işin takdir görmemesinden şikayet ettiğim tüm zamanları düşününce kendimi suçlu hissettim.