Betül
@beyazkrizantem
Şu anda okuduğu kitap
Kitabı okurken 'Yeter artık, ne zaman bitecek tüm bunlar!' diye düşünürken, kitabı kapatınca 'Tamam, kabul ediyorum güzel bir sondu.' dedim.
(İncelemelerimde konudan bahsetmeyi tercih etmiyorum. Arka kapak yazılarında yeterince bilgi var zaten.)
Metin Savaş, üslubu şahsına münhasır bir yazar. Aslında bu incelemeyi yazmam gereksiz. Çünkü yazar sağolsun kitabın kurgusu içinde kendi incelemesini yapmış. Oldukça yerinde buldum üstelik eleştirilerini. Yine de birkaç şeyden bahsetmeliyim: Anlatımı bu kadar güçlü bir yazarken bazen öyle yavan yazıyor ki hayret ediyorum. Yani bunca kelime bilgisine, edebi yönüne hakaret gibi geliyor kullandığı argolar, karakterlerinin basit diyalogları... Bu elbette okuma tercihimle alakalı bi durum. Fakat tekrar edilen detaylar beni gerçekten yordu. 250 sayfa olsa tam tadında olacakmış. Kurgusu biraz oturmamış ve yavaş hissettirdi üstelik. Serinin devam kitaplarına bakmayı düşünmesem bile Metin Savaş, bir kez olsun okunması gereken bir yazar. Şahsen bundan önce okuduğum Melengicin Gölgesinde kitabını daha etkileyici bulmuştum. Değişik bir tarz denemek isteyenlere tavsiye ederim. Keyifli okumalar.
Spoiler içerebilir.
Bu kitap gerçekten "Sihir"le dolu. Her şey parlıyor, yeşeriyor, coşuyor, büyüyor, asla ama asla yerinde durmayıp göğe ulaşmaya çalışıyor. Doğanın, hareketin, inancın ahenkli şarkısını sunuyor. Mary, Dickon, Colin. Birbirinden bir o kadar farklı bu çocukların ortak düşlerle biraraya gelmesinin hikayesini okumak çok tatlı bir his bıraktı üzerimde.
Kitaba başlarken devamında böylesi bir canlılık olacağını hiç tahmin etmemiştim. İlginç ve ürkütücü bir girişti çünkü. Normalde sıcak bölgelerin daha tatlı soğuk bölgelerin ise daha kasvetli olduğunu düşünürdüm. Kitap bu hissimi yerle bir etti. O fundalıkta, gizli bahçede, 100 odalı evde olmayı arzuladım. Tahmin edilebilir fakat heyecanı hiç elden bırakmayan bir şekilde anlatmış yazar. Hem sadece o satırları okuyup gözümde canlandırmadım. Gitmiş kadar oldum. Öylesine canlıydı. İçimi sevinçle doldurdu bu kitap. Hayatımızda güzel iyi şeylere ne kadar yer açarsak bizi dibe çeken şeylere o kadar az izin vermiş oluruz. Yazar mesajını çok güzel aktarmış. Sanırım ne zaman bulutlarım çoğalsa Gizli Bahçe'nin satırları arasında kaybolup kendimi yeniden bulabilirim. Kesinlikle tavsiye ederim. Keyifli okumalar.
Puan vermedi·102 syf.··
Beğendi
·2026 8. kitabı
·20 günde okudu
·Okunma: 01 Nisan 2026 18:19
Ne yalan söyleyeyim bu kitap okunmak için değil bakılmak içinmiş gibi hissettim. Şimdiden aklımda öyle fazla bilgi kalmadı. Çiçeklerin anlamlarını pek manidar bulduğumu da söyleyemem. (Güzelim ay çiçeğinin manası neden entrikaya delâlet ediyor?)Bir de bazı çiçeklerin bir yerde öyle bir yerde böyle anlama gelmesi baya kafa karıştırıcı. (Mesela arslan ağzı. Kaba ve galiz söz(sayfa 76) anlamına mı geliyor yoksa arzu(sayfa 97) mu? Ya da Çan çiçeği. Dalkavukluğu, riyakârlığı mı simgeliyor yoksa minneti ve şükranı mı? (sayfa 34)) Tüm eleştirdiğim şeylere rağmen kitap; çiçek resimlerini incelemek, isimlerini öğrenmek, ara ara karıştırmak için çok çok güzel. Baskısını aşırı beğendim. Sanırım en beğendiklerimden. Sayfaları çok hoş bir toprak tonunda. Denk gelirseniz göz atmanızı tavsiye ederim.
Kitaba bundan daha uygun bir isim düşünemiyorum. İlk kez Carl Gustav Jung okudum ve bu kitap yazarla tanışmak için çok ideal bence.
Bunu sözcüklerle nasıl ifade edebilirim bilemiyorum ama kitap boyunca kendimi bir masal diyarında hissettim. Jung'un Ni fonksiyonu (Mbti) öyle bariz öyle ilgi çekici öyle mistik ki kitabı okumak çok kolay olsa da tam manasıyla kavrayabilmek zor. 'Tüm bunlar gerçek mi?' diye düşündürtüyor insana.
Genelde bu zamana kadar kafamı meşgul eden kavram hep bilinç altı oldu. Şimdi ise bilinç dışı terimine yoğunlaşacağım gibi duruyor. Jung'un üstüne basarak durduğu, kitabın özünü oluşturan, en önemli şey bu. Benim de ilgimi çekti. Jung cidden çok farklı bir insan. Bu kitap da onun içsel bir biyografisi zaten.
Üniversite dördüncü sınıftayken almıştım. Fakat nedense beni ürküttüğü için bir türlü başlayamamıştım. Tam zamanında okumuşum. Aslında sandığım kadar kafa karıştırıcı değilmiş. Daha kısa sürede de bitirebilirdim vaktim olsaydı. Jung'a ilgi duyuyorsanız kitabı kesinlikle tavsiye ederim. Bir yazarla tanışmış olmak güzel.
"Ağaçları sevme yeteneğinde çok fazla insanlık vardır." Kirpinin Zarafet, sayfa 150
Kitabın ritmini yakalamak kolay değil. Bir ağacın kök salıp büyümesi gibi zahmetli. Belki yazarın amacı budur: Sabırla okuyanlara meyvelerini vermek. Binlerce yıllık ağaçların, kurgunun temeline yayılıp, karakterleri de içine alarak dallanıp budaklanmasını seyrediyorsun. Kapağı oldukça manidar. Ağır bir ders kitabı havasında ilerliyor sayfalar. Aslında ekolojik bir farkındalık kitabı Her Şeyin Hikayesi. Fakat herkesin okuyabileceği bir kitaptan ziyade ağaçlara aşık insanlara hitap ediyor. Karakterlerin çoğu marjinal tipler: Bir yıl boyunca ağaçta yaşayacak kadar. Kitabı cazip hala getiren önemli bir özellik bu. Tek sıkıntısı duyguların geri planda kalması. Kitabı anlasam dahi içimde büyütemememe sebep oluyor. Öğrensem de pek hissedemedim, cümleler kimi zaman parıldasa bile. Genel olarak Amerikan Edebiyatı'ndan çok hoşlanmıyorum bu yüzden. Nadir sevdiğim yazarlar (Ursula Le Guin, Mark Twain vs) dışında beni düşündürüyor ama etkilemekten aciz. Öyle işte. Olay önemli değil ben yavaş şeyleri seviyorum diyorsanız, bir şans verebilirsiniz. Keyifli okumalar.
