zümra
@bezyy
beklemek neyi beklediğini bilmeden
(leylâ ile mecnun, sezai karakoç)
Şu anda okuduğu kitap
Bu böyledir.
Beyaz bir karanlık. Bu böyledir. Değiştirecek nesi var? Bu böyledir, çünkü geldik. Yolun sonuna mı? Hayır, lunaparka geldik. İç içe geçen parlak kırmızı, mor, yeşiller. Hepsi birleşiyor ve beyaz bir karanlık oluşuyor, gecenin karanlığı. Saat on bire yaklaşırken hep böyle olur geceler. Beyaz karanlık mı olur demeyin, elbet olur. Olmaz ise, bu karanlık değil de nedir?
İnsanlar. İlerliyorlar. Kalabalık durmaksızın akan bir dere adeta. Ama sen Süleyman, sen derenin içinde değilsin, senin yerin orası değil. Senin yerin banka da değil, banka senin neyine? Yorgancı dükkanının ferahlığını hissetmedin mi dereden çıkınca? Ne diye bir daha giriyorsun içine? Hem Hafız Yaşar seni bekler. Daha hafızlığını tamamlamadın. Zeynep'in çeyizine dikilen yorgan pamuğu seni bekler. Belki sana da bir ilahi okur oradan.
Süleyman felsefeden kaldı, kaldı da diplomasını alamadı. Halbuki Şinasi biliyordu, Süleyman'ın tuğla ocaklarında yetiştiğini, dul bir kadının oğlu olduğunu... Belli ki farkına varmadı, parkta kaldı aklı, onda kaldı.
Peki Sabahat? Kimseye "sen" diye hitap etmedi. Saçlarını çözmedi, onları ağır ağır taramadı, tararken dalgınlaşmadı. Dalgınlaştı mı? Bilinmez, fıskiye su sesini fısıltıya dönüştürüyor.
Manifatura çeşidi de iyice azalmış, İstanbul'a bir sefer yapmalı. Akşam Cabir Efendi'ye söz verdin, gitmek zorundasın artık. Şimdilik armudu bitirsen yeter, köroğlu icabına bakar. Armut bitti mi? Yarım kaldı.
Saat on bire geliyor, şimdi çıkarsanız en aşağı on ikide evdesiniz. Çıkın tabii, ama çıkış ne tarafta? Boşuna arıyorsunuz, çıkış yok. Lunaparkın çıkışı mı olurmuş? Şimdi ya dereye katılacaksın, renk cümbüşünün seni kör etmesine, beyaz karanlığın seni içine çekmesine izin vereceksin ya da bir kenara oturup sabahı bekleyeceksin. Sabah ola hayrola. Sabah olacak mı ki? Sabahı
Reklam
Mavi Kuş kitabının bende ayrı bir yeri var. Küçükken hep rafta görüp merak ederdim, okumaya çalışır ama hiçbir şey anlamazdım. Artık anlayacak kadar büyüdüğüme göre okuyayım dedim ve çok sevdim. Yeterince büyük olsam bile kitabın sonunu yine de pek anlamadım ama olsun, belki de kitabın güzelliği bunda saklıdır.
Kitap, mahalle tasviriyle başlıyor. O sıcacık samimi köyün bir parçasıymışım gibi hissediyorum. Sonra mavi kuşumuz geliyor. Sırayla yolcular binerken ben de bir yolcu oluyorum. Kenan'ın kedisi, namıdiğer "kedi" ile arasındaki bağ çok hoşuma gidiyor. Kemal tekin biri değilmiş gibi geliyor başlarda. Nevzat Bey'de bir sıkıntı olduğu kesin, diyorum. Sürekli gerginliği, kırmızı şeyleri kan gibi görmesi ile birini öldürmüş olabileceği fikri mantıklı geliyor. Turistlerin bavullarına koyduğu kuşlar hem şaşırtıyor hem de güldürüyor beni. Selo ve Erol'un konuşmalarına tanık olunca Erol, Selo'yu gerçekten çağıracak mı acaba diye merak ediyorum.
Tüm yol otobüsü takip eden iki atlı beni telaşlandırıyor. Bir kaza çıkmasa iyidir, diyorum. Murat ve Neşe'nin güzel hayallerle köye gelmeleri, sonradan Neşe'nin hiç beğenmemesi ve ayrılmak zorunda kalmaları beni üzüyor. Neşe'yi anlıyorum, köy hayatı, şehre alışmış birine o kadar da hoş gelmeyebilir elbet.
Kenan ve Seyfi'nin heyecanlı ve ne olacağı tahmin edilemeyen yolculuklarından birinde bulunmak isteyeceğimi düşünüyorum. Belki Gül'le sohbet ederdim, belki salatalık yiyip camdan dışarı bakardım. Ne olursa olsun çok keyifli olacağından eminim.
Handaki kısa moladan sonra yol devam ediyor. Trene yetişecekler mi acaba diye merak ettikçe, Kenan'ın biz daha hiçbir yere geç kalmadık sözüyle yetişeceklerine olan inancım artıyor. Her ne kadar diğerleri inanmasa da ben Kenan'a güveniyorum. Bilal'in hikayesine üzülüyorum, en azından
Puan vermedi·112 syf.·
2024 11. kitabı
Puan vermedi·200 syf.·
36 günde okudu
·2024 10. kitabı
