"Ama ben zekanın tek başına hiçbir anlam taşımadığını öğrendim. Burada, sizin üniversitenizde zeka, eğitim ve bilgi büyük idoller haline gelmiş. Ama şimdi biliyorum ki, hepinizin atladığı bir şey var: Sevgi ve şefkat eli değmeyen zeka ve egıtim beş para etmez."
Normalliğin kendini dayatışında korkunç bir yan var. O yazın yaşanmak için ısrar edişinde. Kestane ağaçlarının çiçeğe durup Wimbledon turnuvasının gerçekleşmesinde korkunç bir yan var.
Bir hastam sık sık şunu söylerdi: “Annemle babam hayatımı kontrol etmiyorlar… Onlardan nefret ettiğimi çok iyi biliyorlar.” Fakat sonunda anladı ki öfkesi devam ettiği sürece ailesinin kendisi üzerindeki kontrolü de devam edecek ve öfkesini beslemeye harcadığı enerji de aslında hayatını istediği gibi yaşamasına engel oluyor.