Kağıdı oldum olası seven biri olarak söze şöyle başlanmamasını dilerim "bizim zamanımızda kitap diye bir şey vardı, kâğıttan yapılıyordu. Düşünebiliyor musunuz?"
Geriye doğru bir adım attığınızda bunun bir başarısızlık olduğunu düşündüğü nüz zaman, bu başarısızlık hissi kolayca kendinize duy duğunuz bir öfkeye dönüşebilir. Kendinize duyduğunuz öfke ilerlemenin düşmanıdır. Sizi hemen yolunuzdan çıkarıp geriye götürebilir.
Annemize bir parça yaklaşırız, benzer acılar yaşama tehlikemiz vardır, aile dramlarini tekrarlama tehlikesi icindeyizdir ve nihayet olabilecek en büyük süper felakete yaklaşmamiz ihtimali de vardır; bizzat zor bir anne olmamız.
Başkalarının duygularını, özel dünyalarını kendi algıladıkları şekilde bana iletebilecegi kanallar açmanın zenginleştirici bir deneyim olduğunu gördüm.