15 Haziran[1915] Salı günü hava yeniden güzeldi. Defnedilmesi gereken kimse var mı diye, saat 9'da H gemisine gitmemiz gerekiyordu. Şu an bunları yazarken Türkler hâlâ şarapnel mermileri ateşlemeye devam ediyor. Kıyıda patlamadan önce kovanların sesini duyuyorduk. Sabah 9'da sahile ulaştık. Ölüleri gemiye alırken birisi onlar için dua ediyordu. Etkileyici bir görüntüydü. Biz, ölülerin etrafinda dururken bir kişide dua ediyordu. Hep birlikte, ölenleri anıyorduk. Hiçbirini tanımıyorduk ancak birilerinin onlar için yas tutması lazımdı. Onlar onur listesinde olacak, belki bir anne, kız kardeş veya sevgili onların yasını tutacak mydı? Özellikle, ilk defnetmemizi unutmayacağız. Biz, vaaz eşliğinde ölüleri gömerken bir deniz uçağı bize yakından uçarak denizaltı olup olmadığını kontrol ediyordu. Türkler ise bu uçağa şarapnel ateşi ile karşılık veriyorlardı. Diğer yandan bir monitör de Türk mevzilerine top atışı yapıyordu. Bu çok zorlu bir zamandı ve bittiğinde hepimiz sevindik ...