Ayla öğretmenin ve öğrencilerinin anısına, hüzünle umudu birleştiren bir şiir kaleme aldım:
Karakışın ortasında bir bahar dalıydı o,
Sınıfın duvarlarında yankılanan bir nidaydı.
Ayla öğretmen; elinde kalem, dilinde vatan,
Karanlığa ışık tutan sönmez bir aynaydı.
Sıralar öksüz kaldı, defterler yarım bugün,
Küçücük eller sustu, yüreklerde büyük düğüm.
Gülüşleri asılı kaldı okulun bahçesinde,
Onlar artık yıldızlarda, en parlak düğünde.
Bir yanda öğretmenlik, öte yanda şehadet,
Toprağa düşen her can, bize büyük emanet.
Öğrenciler melek oldu, kanat çırptı göklere,
Adları nakşedildi silinmez yüreklere.
"Geleceğin ışığı söndürülemez; bir ölür bin dirilir bu vatanın fidanları."
Bu topraklar için canını veren tüm öğretmenlerimizin ve evlatlarımızın ruhu şad olsun. Mekanları cennet olsun.