Hayatı küçüktü, dardı ama kendi elindeydi.
İçli dışlı olunca insanlar hayatını elinden alıyorlardı.
O zamandan beri uzak durmaya çalışıyordu insanlardan.
Bir gece "Hikâyeler insanı kendi kuyusundan çıkarır başkalarının kuyularına atar," dedi Madenci "Başkalarının kuyuları daha mı iyi?" diye sordu "İyi diye bir sey yok. Ama insan kendi hikâyesini bilir. kendi hikâyesinden sıkılır."
...
"Hafızası insanın düşmanıdır" dedi aynı gece. 'Unuttum, kurtuldum sanırsın ama öyle bir șey yok. Yaşanmıştan kurtulmak yok. Toprağa girene kadar takip eder seni olmuş olan."
"Evet, ben de her şeyin farkındayım ama umursamıyorum." Ebeveynleğin de öğretmenliğin de en zor tarafı, karşınızda aklı bașında olan bir gencin göz göre göre hayatını sabote etmesi. Potansiyelini heba eden bir gence, kim olursa olsun, seyirci kalmak katlanılacak bir durum değil.