Bilgges
@bilgges
41 okur puanı
Mart 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Onuncu sayfadan itibaren belki bi şeyler değişir diye zorla okudum. Ve yine aynı sayfadan itibaren buraya yazacağım incelemeyi hayal ettim, doldum taştım resmen. Okuduğum en kötü ikinci kitaptı. Hatta kitap olmayabilir bile. 10 yaşında çocuk hayal gücünü daha iyi kullanacağı gibi, bizlere de daha iyi aktarabilirdi. Kurgu zayıf ya da yoktu emin değilim, betimlemeler betimleme değil, koca 200 sayfa boyunca gözümde sadece karga ve ayna canlandı. Ne anlatmak istedi, kurulan fantastik dünya nasıldı hiç anlamadım. Edebi bir değer zaten yok. Son 20 sayfayı da gözümle tarayıp geçtim.
Bu konuda bana katılırsanız lütfen bir şekilde ulaşın. Çünkü bu kitap katıldığım bir uygulama üzerinden her ay seçilen ve abonelere gönderilen üç kitaptan biriydi. Yorumlarda, abonelerde bir tane olumsuz değerlendirme göremedim ve hala kitap kurulu tarafından seçilmiş olabilmesini anlayamıyorum.
Bilgges
Kesinlikle aynı kanıdayım bir an herhalde basit bir çocuk kitabı okuyorum diye de düşünmedim değil. Seçkiler arasında olması biraz beni düşündürdü belki de Kore çok satanları arasında diye uygulamada yerini almıştır.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
“Şaheser” mi yoksa “şişirme” bir kitap mı?
“Babam bahçıvandı. Şimdi bir bahçe.”
Bitti...
İki saatte bitebilecek bir kitaptı ama günlerdir onunla yaşadığımı fark ettim.
Bitirdiğimde bir fikir sahibi olurum diyordum, şimdi bir yük kaldı sırtımda. Tamamlanırım dedikçe eksik kaldım. Bitiririm dedikçe yittim. Oysa daha başından belliydi sonunda ne olduğu, “Hemen söyleyeyim, bu kitabın sonunda başkahraman ölüyor. Hatta sonunda bile değil, daha ortasında…” Ve şu gerçek tokat gibi çarptı suratıma: “Bazı hikâyeler doğumla değil ölümle başlar.”
Ne zaman ölür insan?
Bedenin toprak altına girmesi bir ölüm için yeterli midir?
“Babam bir bahçe.” Güçlü bir metafor değil mi? Belleğimiz de bir bahçe aslında. Unutmaya çalıştıkça filizlenen, kurutmaya çalıştıkça yeşeren. Sahi, unutabildik mi yitirdiklerimizi? Hele ki bu yitip giden bir “babaysa”. Hâsılı kelam, baba eşsiz bir gölgedir, der 
M. Kemal Sayar, hesap sorar 
Nermin Yıldırım, “Baba, beni neden sevmedin?” Ve hüzün doludur 
Şükrü Erbaş’ın tanımı, “Anne gam yükü, baba bir boşluk fotoğrafıydı.” Yitip gitmeden anlayamıyoruz kimi zaman sevdiklerimizin değerini, yitip gitseler bile sevdiklerimiz her zaman sevmiyor bizi. Zordu okumak, bir ölümü anlatıyor sanmıştım, ölümle ölünmediğini her sayfada anladım. “Bizi çocuk olarak hatırlayan son kişi de gittiğinde hâlâ var olduğumuz söylenebilir mi?”
“En azından guguk kuşunun ötüşünü duyacak mıyım?”
Öleceğinizi öğrenseniz, bu dünyaya dair neyi göremeyecek oluşunuz üzerdi en çok sizi? 
Dokunmadan kitabında okumuştum, “Ölecektim. Öyle yaşlanıp elden ayaktan kesilince değil üstelik, bugün yarın. Belki yeni bir mevsim göremeden, tek bir yeşil erik daha yiyemeden, kıymetli defterimin sonuna gelemeden...” Ölene mi zor ölüm yoksa arkasında bakakalana mı? Sizin hiç babanız öldü mü diye sorar 
Cemal Süreya, “Benim bir kere öldü, kör oldum,” diye devam eder.
M. Kemal Sayar, hesap sorar Nermin Yıldırım, “Baba, beni neden sevmedin?” Ve hüzün doludur Şükrü Erbaş’ın tanımı, “Anne gam yükü, baba bir boşluk fotoğrafıydı.” Yitip gitmeden anlayamıyoruz kimi zaman sevdiklerimizin değerini, yitip gitseler bile sevdiklerimiz her zaman sevmiyor bizi. Zordu okumak, bir ölümü anlatıyor sanmıştım, ölümle ölünmediğini her sayfada anladım. “Bizi çocuk olarak hatırlayan son kişi de gittiğinde hâlâ var olduğumuz söylenebilir mi?”
“En azından guguk kuşunun ötüşünü duyacak mıyım?”
Öleceğinizi öğrenseniz, bu dünyaya dair neyi göremeyecek oluşunuz üzerdi en çok sizi? Dokunmadan kitabında okumuştum, “Ölecektim. Öyle yaşlanıp elden ayaktan kesilince değil üstelik, bugün yarın. Belki yeni bir mevsim göremeden, tek bir yeşil erik daha yiyemeden, kıymetli defterimin sonuna gelemeden...” Ölene mi zor ölüm yoksa arkasında bakakalana mı? Sizin hiç babanız öldü mü diye sorar Cemal Süreya, “Benim bir kere öldü, kör oldum,” diye devam eder.Bilgges
İncelemeleri okumaya özenle gösteriyorum ki sizinkini de sonuna kadar okudum.Bence gayet ayrıntılı ve içten bir inceleme olmuş...Bazı kitaplar var ki kişinin duygusal yoğunluğuna göre etki bırakıyor bence bu kitap da onlardan biri benzer süreçleri yaşayanlar dile getirmediği ya da getiremediği duygularının somut halini görünce ister istemez etkileniyor... Abartıldığını düşünüyorum ama bir yandan da beni inanılmaz etkilediği gerçeğini gözardı edemeyeceğim...
Ne yazık ki bu kitapla hiç bağ kuramadım. Anlatım çok kopuk ve paragraflar arasında bile bağlantı yoktu. Olay örgüsü olmadığı için ilerlemek benim için çok zorlaştı. Bir süre direndim ama sonunda yarım bırakmak zorunda kaldım.
Bilgges
Hiç kaybınız yok emin olun. Çünkü ben bitirdiğim için pişmanım zira vakit kaybı...
Uzun zamandır vakit kaybı olarak gördüğüm bir kitap okumamıştım, nasıl bir his olduğunu hatırlatması bakımından iyi bir deneyim oldu.
Çeviriden mi yoksa yazarın dilinden dolayı mı bilmiyorum fakat cümleler ucu bucağı olmayan girintili çıkıntılı akıp giden ama nereye vardığını da bilmediğiniz menderesler gibi.
Birçok sayfayı birkaç kez okumak zorunda kaldım. Belki ben anlamıyorumdur diye düşündüm ancak burada aldığı puanı da görünce emin oldum: kitap kötü.
Sadece son bölümde biraz keyif aldım o da sanırım kitabın artık bitecek olmasının verdiği mutluluktu.
Tamamen hayal kırıklığı malesef.
Bilgges
Katılıyorum benim için de tam bir fiyaskoydu ve zaman kaybı olarak görüyorum.