bay tekniker
@bilimdoktoru
bilim her şeydir...
Aşk, pervane böcekleri misali mumun etrafında süratle
dönmekti. Yanacağını bildiği hâlde her dönemeçte biraz daha
yaklaşmak. Yandıkça daha fazla dönmek, döndükçe kanadını
ateşe batırmak demekti. Ve nihayetinde alevde yok olmak…
“Anne karnındaki bir bebek sureti ya da secdeye
varmış, acizlik makamında bir kul siluetidir vav. Çileyle yoğrulmuş bir kulun edeple eğilişi, alnını seccadeye sabitleyişi,
sıfır olup sonsuzluğa uzanışı... Hepsi vav ismiyle müsemmadır.
Vav, adı söylenmeye bile çekinilen mananın sırrıdır. Bundan
ki; vav, bir hattatın baş tacıdır her daim. Hat sanatının ilk öğrenilen harfidir. Vav yazılınca, diğerleri peşinden bir bir dökülüverir. Diğer bütün harfleri, kelimeleri bir araya getiren, eksik
parçaları tamamlayandır vav. Tıpkı onlarca çiçeği arada tutmak
için yapılmış buket, sürüsünü toparlayan çoban gibi.” Gülümsedi sonra. “Unutulmamalı ki; birliği beraberliği sağlamak
bunu yapmaya çalışan kişinin sınavı olduğundan meşakkattir.
Her şeyin başında sabırlı olmayı gerektirir.”
Prangalar, kelepçeler mâni değildi insana. Sadece fiili olarak
yapılan bu eyleme karşılık insanın ruhundaki özgürlük; bedenini süsleyen bileklik ve halhal misali zarif gelirdi. Yani nesneye
yetkinin derecesini veren insanın kendisiydi. Bir şeyi ne kadar
önemsersek benliğimize de hükmü o denliydi.
Dua talepti. İstemekti. Kendisi için iyi olsun veya olmasın
arzuhâlde bulunmaktı. İlla yazılı çizili olması gerekmiyordu
dileğin. Bilhassa nihanî olanı makbuldü. Yürek kâğıdına, inanç
kalemiyle yazıp, sabır mührü vurarak gerekirse nadasa bırakmaktı…