ANA HUANG- HIRS KRALI| KİTAP YORUMU
(Spoiler içerir!)
Serinin diğer kitaplarından çok farklı bir dinamiğe sahip. Alıştığımız "tanışma, aşık olma ve mutlu son" formülünün aksine, bu kez karşımızda evli, birbirini çok iyi tanıyan ama hırslar yüzünden kopma noktasına gelmiş bir çift var.
Eğer Dominic ve Alessandra’nın evliliğindeki o büyük kırılmaları ve kitabın dönüm noktalarını konuşmaya hazırsak, işte bol spoylerlı, derinlemesine bir kitap yorumu:
---
## DİKKAT: Yazının Devamı Yoğun Spoyler İçerir!
### Kitabın Konusu ve Karakter Dinamikleri
Dominic Davenport, sıfırdan tırnaklarıyla kazıyarak gelmiş, Wall Street’in zirvesine oturmuş tam bir işkolik. Karısı Alessandra ise 10 yıldır onun her zorluğunda yanında olmuş, Dominic imparatorluğunu kurarken kendi hayallerini arka plana itmiş zarif bir kadın.
Kitap, tipik bir romantik başlangıç yerine doğrudan kriz anıyla açılıyor: 10. evlilik yıldönümleri. Dominic, yine iş krizlerini bahane ederek Alessandra’yı ekiyor. Bu bardaktan taşan son damla oluyor ve Alessandra, Dominic’i ve onun görkemli malikanesini terk ederek boşanma davası açıyor.
---
### En Dikkat Çekici Ters Köşe: İhmal Edilen Kadının Uyanışı
Kitapta Alessandra karakterinin duruşuna kelimenin tam anlamıyla bayıldım. Genelde bu tarz milyarder temalı kitaplarda kadın karakterler erkeğin zenginliğine ya da gücüne boyun eğer veya ufak bir hediyeyle hemen yumuşar. Ancak Alessandra öyle yapmadı.
* Evliliği kurtarmak için her şeyi denemiş, her randevuya tek başına gitmiş bir kadının tükenmişliğini çok net hissediyorsunuz.
* Dominic’in "Seni kraliçeler gibi yaşatmak için çalışıyorum" klişesinin arkasına sığınmasını yemedi.
> *"Sen parayı ve gücü benim için değil, kendi egon ve hırsın için istiyorsun."* mesajını Dominic’in yüzüne tokat gibi çarpması,
Tüm telaşlardan sıyrılıp birini sevmek.
Puan vermedi
Seni hiçbir dünya telaşına değişmedim ben. Evlerin ve kalabalığın ağırlığını sana üstün tutmadım. Yoksulluğun acısından hafif bilmedim acını.
Şükrü Erbaş
Şükrü Erbaş
İnsanın Acısını İnsan, Yolun Yükünü Yürümek Alır
"Seni hiçbir dünya telaşına değişmedim ben. Evlerin ve kalabalığın ağırlığını sana üstün tutmadım. Yoksulluğun acısından hafif bilmedim acını. Yenilen herkesin boğuntusuydu kaybolduğum uzaklık, yüzün her bulutlandığında. Nereye gidersem gideyim seni yürüdüm..."
Edebiyatımızın en naif ve derinlikli kalemlerinden Şükrü Erbaş, *İnsanın Acısını İnsan Alır* kitabına bu güzel sözlerle başlıyor. Sadece bir şair değil, aynı zamanda çok güçlü bir deneme yazarı olduğunu da kanıtlayan eseridir. Anadolu’nun bilgeliğini ve samimiyetini modern şiirin imkanlarıyla birleştiren şairin dünyaya, insana ve hüzne bakışını yansıtır.
Kitabın ismi aslında ana temasını fısıldar; insanın yarasını iyileştirecek olan yine bir başka insanın şefkati, kelamı ve varlığıdır:
"İnsan bağışlayarak yener yanlışı. İnsanın acısını insan alır. İyilik böyle kolay yenilemez..."
Kitabı okurken her satırda durup düşünme ihtiyacı hissediyorsunuz. Şairin elinden çıktığı besbelli yazılar müzikal ve yoğun:
"Arkasına baka baka yürüyen insanın gideceği hayal, hatırasıdır."
"Suyu sevmeyen insanın; rüzgârı anlamayan, gökyüzünde bir bulutu olmayan insanın gideceği uzaklık, olsa olsa kendine sızan çaresizliktir."
"Bir düşü büyüten onun uzaklığı değil midir biraz da?"
Kitap, sadece bir "teselli" sunmaz; aynı zamanda insanın kendi iç dünyasıyla ve modern dünyanın getirdiği duygusal çürümeyle yüzleşmesini sağlar:
"İnsanın kendine en büyük ihanetidir sevmek."
"Sevmek, insanın en büyük acısıdır."
"Şarkılar, biz katılmışsak cana değiyordur. Bizim geçmediğimiz sokakların hikâyesi yoktur. Biz özgür değilsek dünya tutsaktır."
Kendinizi hep giderken buluyorsunuz kitapta. Erbaş için yürümek; insanın üzerindeki toplumsal rolleri, gürültüyü ve modern dünyanın kirini geride bırakma eylemidir. Yürürken insan kendi ritmini
Kim daha kurnaz kim daha cani bilmedim ama elimden de düşmedi1000Kitap
Ünlü yazar Feride Bacım’ın (Freida McFadden) meşhur "Hizmetçi" serisinin ilk kitabını sonunda devirdim. Kitabı okurken heyecandan tek oturuşta bitirmişim, vallahi şaka gibi! Gizem ve gerilim sevenlere "şiddetle" değil, "dehşetle" tavsiye ettiğim bir eserdir kendisi. Hele o sonu... Beni öyle bir tatmin etti ki, sırf o finalin hatırına serinin diğer kitaplarını da hatmedeceğim.
Gelelim mevzuya:
Esas kızımız Millie (soyadını yazmaya üşendim, zaten telaffuzu da ayrı dert) hapisten yeni çıkmış, garibim iş arıyor, arabalarda yatıyor... Tam bir dram dram üstüne! Sonra bir evde hizmetçiliğe başlıyor. Buraya bir parantez açayım: Cecile’in tavırlarını hâlâ çözebilmiş değilim. Kızım senin derdin ne? Niye öyle davranıyorsun? Neyse, konumuza dönelim.
Millie Bacımız tavan arasında yatılı kalmaya başlıyor. Evde bir gariplikler, bir "burada bir şeyler dönüyor ama hadi hayırlısı" durumları sezse de işe ihtiyacı çok vardır. Boru değil, on yıl hapiste yatmış kızcağız.
Okurken bazen saç baş yoldum, "Of kızım, bunlar hep klişe, kaç kurtar kendini!" dedim ama ne yalan söyleyeyim, Millie’ye de güveniyordum. Derken sahnelerimize o meşhur "canımız, delimiz, divanemiz" Nina giriyor... Delilikle dahilik arasındaki o ince çizgide dans eden bu kitabı elinizden bırakmamak için yemek yemeyi bile unutacaksınız.
Kitap boyunca "N'oluyor gı?" dememek için kendimi zor tuttum. İçimden sürekli "Yapman guzum, dövüşmen guzum!" diye Millie ile Nina’yı ayırmaya çalıştım. Güldük, eğlendik, gerildik ve sonunda o meşhur "Oh My God!" (Aman Yarabbim!) tepkisini verdik.
Şaşırdık mı? Beni tanıyanlar bilir; o kadar da değil bree! Ben zaten çok düşünüp, düşündüğümden daha çok konuşmayı, ortalığı hafiften bulandırmayı severim. O yüzden siz bana bakmayın, "Ne diyor bu Limoncuk yine?" diye debelenebilirsiniz,
Puan vermedi·197 syf.··
Beğendi
·2022 180. kitabı
·25 saatte okudu
·Okunma: 23 Kasım 2022 00:00
Babası tarafından öldürülen, bir hayat kadınının oğlu olan Momo, birinci tekil şahıs ağzından anlatır hikâyesini.
Kendisi gibi gayr-ı meşru olarak dünyaya gelmiş çocukların bakımını üstlenen eski bir hayat kadını olan Madam Rosa ile kültür ve inanç farklılıklarına rağmen aynı çatı altındaki yaşamlarını göz önüne serer bu sarsıcı metin.
"Uzun zaman Arap olduğumu bilmedim, çünkü kimse beni aşağılamıyordu.”
Kitaptaki en can alıcı cümlelerden biridir. Fransız gettolarında yaşayan Cezayirlilere uygulanan ırkçılığı, I.tekil şahıstan alıp kollektif kurguya yükleyerek siyasal bir mesele hakine getirmeden siyasallaştırmış.
Halüsinasyon, suç, çaresizlik, müspet cinsiyetçilik, eşitlik/ eşitsizlik konularını olağanüstü bir anlatımla işlemesinin yanı sıra
“kolera suçsuz bir hastalıktı" diyecek kadar hastalığa şahsiyet verip
“üşüdüm, kalktım, gittim, Madam Rosa'nın üzerine bir battaniye attım" diyecek kadar vicdana dokunan cümleleri, kim sarf edebilirdi #romaingary’ den başka.... 395.jpg)
Onca Yoksulluk Varken 
Romain Gary (Emile Ajar) 
Onca Yoksulluk Varken
Onca Yoksulluk Varken Romain Gary (Emile Ajar) Onca Yoksulluk Varken395.jpg){kind=small}
Ortalama suç oranının 6 olduğu bir kasaba olan Blackdown'da bir kadın cesedi bulunuyor öyle ki bir ceset bulunma ihtimalinin imkansız olduğu düşünülen bir yer. Başmüfettişimiz Jack Harper maktül ile ilişki yaşamış ve bunu saklamak zorunda olduğunu düşünüyor.Ve muhabir olarak gelen Anna Andrews de başmüfettişin karısı. Jack'in torpidosunda maktüle ait tırnak çıkıyor.Jack Anna'nın dün cesedin bulunduğu yerdeki otoparkta olduğunu kanıtlayan otopark biletini buluyor.Anna geceyi otelde geçiriyor gece alkol içip abur cubur yiyor ama bunların çöplerini sabah bulamıyor ve dolap da alkol dolu banyoya girmeden bir fotoğrafa bakıyor ve ters çeviriyor çıktıktan sonra da fotoğraf düz çevrilmiş ve Rachel'ın yüzüne çarpı çizilmiş şekilde buluyor. Ve bir tane daha ceset bulunuyor.Helen Wang.Ve bir tane ceset daha Zoe başmüfettişin kız kardeşi.Ölenlerin hepsinin geçmişte bir bağlantısı var ve Anna hepsini tanıyor. Zoe öldükten sonra Jack'in hayali arkadaşı olduğunu söylemesi ve katilin de önceki sayfalarda hayali arkadaşı olduğunu söylemesi yanıltmak açısından gayet iyiydi.Cat Jones'un Catherine Kelly olduğunu anlamamızla oklar bu sefer ona dönüyor.Sonra Priya'dan şüplenmeye başlıyoruz.Ve katil Anna'nın annesi çıkıyor.Son 100 sayfasını çok heyecanlı okudum beklemediğim birisi çıktı katil çıktı ha gerek var mıydı bilmedim .
