Oysa hiçbirine kızmış değildim. Bunu yüzlerine de söyledim. 'Çok kalabalıktınız' dedim. 'Evde, sokaklarda, dükkânlarda, dolaplarda..' Günün birinde kalabalığı silkelemekten ve tek başıma kalmaktan başka bir isteğim olmadığını anlayıverdim. Herkes bir şeyler istiyordu. Daha çok oda, daha çok kitap, daha iyi dinlenmek, daha temiz gömlek...
Bir gün ben de bir şey istesem, dedim. Bu, yaşamımın neresine geldiğimi kendi kendime sorduğum gündü. Fazla da uğraşmadım.
Ne istediğimi düşünür düşünmez de yakalayıverdim onu. Güneş ışığında uçuşan o bin renkli toz parçacıklarından birini avucumun içine almış gibi oldum. Yeni emeklemeye başlayan, çevrelerini șaşkın, gene de korkusuz bir hayranlıkla gözleyen bebeklerin yaptıkları gibi... Sonra da kendi kendime 'Tut onu, dedim. 'Sımsıkı... Sakın bırakma.' Ve öyle yaptım.
Esraaaaaaaa bu biz :)
ortalama iki yüz sayfadan bin kitap, iki yüz bin sayfa olsun, dakikada yüz sayfa desek, otuz beş saat hiç durmadan çiğneyip yutmak gerekir, bunu kırk sekiz saate yayarsak, hiç de imkânsız bir şey değildi
| iş bankası yayınları |
Reklam
Bizler namaz kılmayarak lisan-ı halimizle Allah'a: "Ben kendi dünya cennetimde mutluyum Allah'ım. Senin vereceğin cennete ihtiyacım yok. Kendi işim, eşim, çevrem beni mutlu etmeye yetiyor. Tamam sen Allah'sın ve zaten bende başım sıkışınca Sana dua ediyorum. Sen bununla yetin. Ben ciğerimi ayda dört bin lira maaş için günde on saat patrona satarım. Ama Sana günlük bir saatimi satamam, kusura bakma." diyoruz ve bunun farkında bile değiliz.
Reklam
Reklam