Örtüyü Kaldırdığında Hatırladığın Şey: Özgürlük
Bazen bir kitap okursun ve bilgi vermez ama hatırlatır. Bu da öyle idi.
İçine doğru yürüdükçe fark ediyorsun: Aslında anlatılan bir “yolculuk” değil, çoktan başlamış olan bir dönüşün görünür hâle gelişi. Satır aralarında dolaşan şey bir teknik ya da yöntem değil; daha çok bir çağrı. Kendi üzerine örttüğün katmanları fark etmeye, o katmanların altında kalan özü hissetmeye dair sessiz ama ısrarlı bir çağrı.
Metnin merkezinde güçlü bir sembol var: Kendini sarıp sarmalayan, koruyan ama aynı zamanda sınırlayan bir örtü. İlk bakışta güvenli, tanıdık, hatta gerekli. Ama derine indikçe anlıyorsun ki o örtü, aynı zamanda unutmanın da bir parçası. Ve onu kaldırmak… bir şey öğrenmekten çok, bir şeyleri bırakmayı gerektiriyor.
Bu bırakış kolay değil. Çünkü metin seni rahatlatmıyor; aksine dürüst olmaya davet ediyor. Kendi kaçışlarınla, ertelediklerinle, susturduklarınla yüzleştiriyor. Ama bunu sert bir şekilde değil, daha çok içten bir fısıltıyla yapıyor. Sanki biri sana “hazırsan bak” diyor. Zorlamadan, ama kaçmana da izin vermeden.
Akışta en çok hissedilen şeylerden biri samimiyet. Yukarıdan konuşan bir dil yok. Bir şey kanıtlamaya çalışan bir ton yok. Bu yüzden okurken bir “öğrenci” gibi değil, kendi içinin tanığı gibi ilerliyorsun. Yer yer cümleler değil, kendi iç sesin yankılanıyor gibi.
Bununla birlikte metin herkes için aynı yerden açılmayabilir. Daha somut adımlar, net yönlendirmeler arayan biri için fazla sezgisel kalabilir. Ama belki de tam olarak bu yüzden değerli: Sana hazır yollar vermek yerine, kendi yolunu hissetmen için alan bırakıyor.
Sonunda geriye kalan şey şu oluyor:
Özgürlük dışarıda kazanılan bir şey değil.
Üzerinden kaldırdığın her katmanla zaten orada olanın açığa çıkması.
Ve belki de en derin yerinde şu his kalıyor:
Kaybolmadın.
Sadece üzerini biraz
Kitabı büyük bir merakla okudum. Sosyal medyanın yalan dünyasını cesurca yansıtan, çok yerinde analizler yapan bir kurgu olmuş. Anlatılanlar gerçeğe fazlasıyla yakın. Janelle Brown, kitabını yazarken keşfettiği "bookstagram" dünyasından esinlendiğini (iyi anlamda) teşekkür bölümünde özellikle paylaşmış.
Kıymetli Küçük Şeyler, biri hayatta kalmak için dolandırıcılık yapan Nina, diğeri ise ayrıcalıklar içinde büyümüş ama görünür olma ihtiyacıyla yaşayan Vanessa üzerinden sınıf farklarını, kimlik arayışını ve modern dünyanın ikiyüzlülüğünü sorguluyor. İlginç olan şu ki, dolandırıcılık sadece Nina’nın yaptığı bir şey değil; sosyal medyada satılan “kusursuz hayatlar” da ondan aşağı kalır yanı olmayan bir kurgu. Ne kadar farkındayız, orası muamma. Çünkü her şeyin bir gösterişten ibaret olduğunu, hatta bunun üzerinden para kazanıldığını bilsek bile fenomenlerin hayatına özenmekten kendimizi alamıyoruz. Kamera kapandığında da hayatlarının, paylaştıkları reels ve postlardaki gibi akmaya devam ettiğine inanıyoruz. Kitap ise bunun hiç böyle olmadığını son derece net anlatıyor ve bu masalı gayet güzel bozuyor.
Romanın en güçlü yanlarından biri, mekânın anlatıya dahil edilişi. Hem Tahoe Gölü’nün hem de Stonehaven malikânesinin soğuk atmosferi karakterlerin iç dünyalarındaki donukluk, korku, gerilimle birebir örtüşüyor. Bu gerilim ve donukluk okuyucuya da geçiyor. Ayrıca malikâne,sınıfsal farkların, sırların, travmaların, hesaplaşmaların sembolü hâline geliyor.
Ben kitabı severek okudum. Sonunu tahmin ettim ama şaşırdığım yerler de oldu. İki kadının yaptığı şey onaylanacak gibi değil ama o noktaya gelsem ben de aynısını yapardım.
Zaten herkesin rol yaptığı bir dünyada, finalde kimin kimi kandırdığı, kimin neyi hak ettiği biraz göreceli. Ama bu romanda tam olması gerektiği gibi
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Misafir Olmayı Hatırlamak!
Deniz Erten'nın kalema aldıgı U-Y-A-N-I-Ş serisinin son kitabı 
Misafir-İz Ş (İşaret VI)
Uyanışı bir arayış değil, bir bırakış olarak anlatırken, insanın bu dünyadaki geçiciliğini hatırlatan, kalbi sadeleştiren bir kitap. Okudukça yükleriniz hafifliyor, sorular susuyor, iç sesimiz konuşmaya başlıyor.
“İnsan, misafir olduğunu fark ettiğinde, hayat ona ağır gelmemeye başlar.”
Deniz Erten , Uyanış serisinin son halkasında okuru artık sorularla değil, teslimiyetle baş başa bırakıyor. Çünkü uyanışın, cevapları toplamak olmadığını yüklerden arınmak oldugunu öğretiyor.
“Misafir” olmak… Bu kelime kitap boyunca sadece bir kavram değil, bir hatırlayış hâlini vurguluyor.Bu dünyada kalıcı olmadığımızı, her acının, her sevincin, her karşılaşmanın geçici bir emanet olduğunu, İnsanın, sahip sandığı her şeyle vedalaşmayı öğrenmeden kendine kavuşamadığını hatırlatan bir seri.
Metinlerde ayetlerin işaret ettiği anlamlar, tasavvufi bir derinlikle biz okurlara sunuyor. Her satır, insanın içindeki gürültüyü susturup özüyle konuşmasına alan açıyor. Bu yönüyle kitap bir anlatıdan çok bir iç yolculuk defteri gibi.Ve bu içsel yolculukta bizi yaratanla buluşturup her anınızda var oldugu bilinciyle şükürlerinizi çogaltıyor.Bana dinimizi sevmeyi öğretirken,yüreğimin kapılarını aralamayı,bu zamana kadar dinimizle ilgili duydugum birçok şeyin yalanlardan örüldüğünü, aklımdan geçen birçok sorunun cevabını aldıgım bir kitap olurken tefekkürün dinimizin güzelliklerini sundu.
Seri boyunca parçalanan sorular, bu kitapta bir dinginliğe kavuşuyor. Cevaplar net değil; ama kalp sakin. Çünkü bazı hakikatler anlaşılmak için değil, hissedilmek için vardır.
“Misafir olduğunu hatırlayan insan, hiçbir şeye hoyratça tutunmaz; ne acıya ne gurura ne de korkuya…”
Bu kitap, kendine dönmek isteyenlere sessiz bir kapı aralıyor. Gürültülü
Deniz Erten'nın kalema aldıgı U-Y-A-N-I-Ş serisinin son kitabı Misafir-İz Ş (İşaret VI)
Uyanışı bir arayış değil, bir bırakış olarak anlatırken, insanın bu dünyadaki geçiciliğini hatırlatan, kalbi sadeleştiren bir kitap. Okudukça yükleriniz hafifliyor, sorular susuyor, iç sesimiz konuşmaya başlıyor.
“İnsan, misafir olduğunu fark ettiğinde, hayat ona ağır gelmemeye başlar.”
Deniz Erten , Uyanış serisinin son halkasında okuru artık sorularla değil, teslimiyetle baş başa bırakıyor. Çünkü uyanışın, cevapları toplamak olmadığını yüklerden arınmak oldugunu öğretiyor.
“Misafir” olmak… Bu kelime kitap boyunca sadece bir kavram değil, bir hatırlayış hâlini vurguluyor.Bu dünyada kalıcı olmadığımızı, her acının, her sevincin, her karşılaşmanın geçici bir emanet olduğunu, İnsanın, sahip sandığı her şeyle vedalaşmayı öğrenmeden kendine kavuşamadığını hatırlatan bir seri.
Metinlerde ayetlerin işaret ettiği anlamlar, tasavvufi bir derinlikle biz okurlara sunuyor. Her satır, insanın içindeki gürültüyü susturup özüyle konuşmasına alan açıyor. Bu yönüyle kitap bir anlatıdan çok bir iç yolculuk defteri gibi.Ve bu içsel yolculukta bizi yaratanla buluşturup her anınızda var oldugu bilinciyle şükürlerinizi çogaltıyor.Bana dinimizi sevmeyi öğretirken,yüreğimin kapılarını aralamayı,bu zamana kadar dinimizle ilgili duydugum birçok şeyin yalanlardan örüldüğünü, aklımdan geçen birçok sorunun cevabını aldıgım bir kitap olurken tefekkürün dinimizin güzelliklerini sundu.
Seri boyunca parçalanan sorular, bu kitapta bir dinginliğe kavuşuyor. Cevaplar net değil; ama kalp sakin. Çünkü bazı hakikatler anlaşılmak için değil, hissedilmek için vardır.
“Misafir olduğunu hatırlayan insan, hiçbir şeye hoyratça tutunmaz; ne acıya ne gurura ne de korkuya…”
Bu kitap, kendine dönmek isteyenlere sessiz bir kapı aralıyor. Gürültülü
Nils Vik’in Öldüğü Gün ~ Frode Grytten
Merhaba sevgili kitapseverler,
Hayatı boyunca insanları teknesiyle bir kıyıdan diğerine taşıyan bir adamın, kendi son seferinde fiyortu nasıl geçtiğini hiç düşündünü mü? Bugün kitaplığıma 2023 Brage Ödüllü, sessizliğiyle gök gürültüsü yaratan bir eser ekledim. Son dönem İskandinav edebiyatının en zarif, sessiz ama en derinden vuran eserlerinden.
Nils Vik, fiyortların puslu sularında sadece yolcu değil, adeta ruhları ve hayatları taşıyan modern bir Kharon. Kahramanımız, o sandalcı gibi ömrünü bir eşik bekçisi olarak geçirmiş. Ama bu kitapta okuduğumuz şey bir ölüm anı değil; koca bir hayatın, anıların ve sadık bir köpeğin dostluğunun son bir kez zihinden süzülüşü.
Kitabın sonu bence çok konuşulacak türden. Nils, teknesiyle korunaklı fiyort sularından çıkıp açık denize açıldığında aslında ne oluyor?
Bence bu bir kendini bırakış değil, muazzam bir tamamlanma. Teknenin motoru sustuğunda, fiyortun bitip denizin başladığı o çizgide, sadece fiziksel yaşamını değil, görevini de huzurla tamamlıyor. Bir insanın ömrü, dokunduğu insanların hafızasındaki yeridir, sözünün en zarif kanıtı bu sayfalar. Duygu dikte etmeden vicdanla yüzleştiren nitelikli bir edebiyat. Yazarın kullandığı o metanetli tavır Fournier’in tavrıyla akraba gibi. Bu kışın en derin en duru yolculuğu.
Herkese keyifli okumalar dilerim, sevgiyle
8/10
2025 13. kitabı
Kitaptan alıntılar;
Meditasyon sadece orada olanı keşfeder. Meditasyon yaparken ölümle aynı alana giriliyor.
Kimseyi kendi başına halledebileceği bir konuda yardımınızı kabul etmeye zorlamayın. Ve lütfen en azından gözlüklerinizi başkasına takmayın çünkü sizin gözlüklerinizin numarası farklıdır. Onu buna zorlarsanız ya kör edersiniz ya da gözlerini bozarsınız.
Belirli bir yaştan sonra, bir insan sağlık kuruluna, "Ben artık bedenimden özgür kılınmak istiyorum," diye rahatlıkla istekte bulunabilmeli. Yeterince yaşamış olduğu için artık yaşamak istememe hakkına her türlü sahip.
Bir şey çok açık olduğunda onu kanıksamaya başlarsınız. Bir şey gözünüzün önünde olduğunda, onu göremezsiniz; onu görebilmeniz için bir mesafe gerekir.
Nehri görüp, ona bu bir nehirdir dediğinizde, onu bir isim yapmış oluyorsunuz. Halbuki şu an halen akmakta, ona "akmakta olan su" demek varoluşa daha uygun olurdu.
Nokta sadece dilde vardır. Varoluşta nokta yoktur.
Tıpkı gökyüzünde uçan kuşların artlarında hiç iz bırakmamaları ve başka kuşların onları takip edememeleri gibi. Kuşlar uçar gider ve gökyüzü yine boş kalır. Her kuş gökte uçabilir ama kendi yolunu çizmesi gerekir.
Bir başına olmak öyle güzel ki...Kimsenin sınırlarınızı geçmemesi, kimsenin sizi hor görmemesi, herkesin sizi kendi başınıza bırakması ve sizin de onları kendi başlarına bırakmanız öyle güzel ki...
Daha fazla farkında, daha doğal, daha sessiz, kendinizle daha huzurlu olduğunuzda, kendinizle kavga etmediğiniz, kesin bir bırakış içinde olduğunuzda anlamsız alışkanlıklarınızı sürdürmek imkansız hale gelir.
Çiçeklenmeler, bir büyüme hikâyesi…Duygu ve Düşünce
Melisa Kesmez'den okuduğum ikinci kitap Çiçeklenmeler. Bence yazarımız bu kitapla bize "geç değil" diyo. "Kaç yaşında olursan ol yaşamak için geç kalmadın." 48 yaşındayken 24 senelik eşini kanserden kaybeden Türkan'ın hikayesi bu. Aslında Türkan'ın kendini bulma, hikayesini baştan yazma hikayesi. Türkan çiçeklenirken ben de çiçeklendim ta ilk sayfalardan hem de. Bir yasın bitişi, bir affediş, özgür bırakış, bir umut hikayesi aslında. Kanatlarını hala keşfedememiş, keşfetmiş ama bir türlü açmaya cesaret edemeyen bütün kadınlar için yazılmış bir kitap. Bayıldım. Melisa Kesmez'den okuduğum son kitap olmayacak. Ayrıca söylemeden geçemeyeceğim kitap kapağında Seda Mit'in çizdiği illüstrasyon müthiş. Onun da kalemine sağlık. 
Çiçeklenmeler 
Melisa Kesmez
Çiçeklenmeler Melisa Kesmez