Eskiden otobüste tek başına geçirilen birkaç dakika,işe yürüyerek gitmek veya bir randevuyu beklemek gibi insanın yalnız kalıp düşünebileceği sessiz zamanlar artık katlanılmaz geliyordu.Farkında olmadan insanların elleri sürekli telefonlarına,kulaklıklarına,oyunlara gidiyor;teknolojinin bağımlılık yapan çekimine karşı koyamıyorlardı.Geçmişin mucizeleri,yepyeni olana duyulan açlıkla silinip gidiyordu
İnsanlara ümit veriliyor,bu ümidi bir yakıt gibi kullanarak kendilerine amaç ediniyor,ömürlerini sürüyorlar.Insan ümit olmadan yaşamını sürdüremez.Fakat bu havaya para atmakla aynı.Yazı mı gelecek,tura mı gelecek?Para yere düşmeden anlaşılmaz.
Bu dünyada bir sürü gizemli olgu var ve bilimin gelişmesiyle birlikte önünde sonunda hemen hemen hepsinin cevabı bulunacak ama sadece aşk kalacak geriye hiçbir zaman anlayamayacağımız bir fenomen olarak.