Istırap çektiğim anlar yüzünden pişmanlık duymuyorum, geçmişimin izlerimi birer madalyaymış gibi gururla taşıyorum, özgürlüğün bedelinin büyük olduğunu biliyorum, tıpkı köleliğindeki gibi; aradaki tek fark, özgürlüğün bedelinin zevkle ve gülümseyerek ödenmesi, bu gülümseme gözyaşlarıyla lekelense bile.
İnsanoğlunun arada sırada uydurmaya bayıldığı hayali itirazlar olmasa her şey ne kadar kolay yoluna girerdi. Çocukluktan beri yapmak istediğimiz bir sürü şeyi yapmaktan, sadece etrafımızdakiler “bu işi yapamaz” dediği için, kim bilir kaç kere vazgeçmişizdir...