Ru.
@birkucukzorba
Memento mori
Memento te hominem esse
youtube.com/watch?v=UNaJjWT...
#58636421
#58019532
#57391923
Canım Hocam Ortaylı1000Kitap
Bu yazı, bir incelemeden ziyade bir sohbettir. malum karantina günlerinde çok sıkıldık. Dikkat! Spoiler içerir.
Kitap Yenal Bilgici'nin İlber Ortaylı ile yaptığı bir söyleşidir.
Gerçek şu ki bu kitap ilk çıktığı zamanlardan bu yana kütüphanemde okunmayı bekliyordu. Ne yazık ki popülerleşen her şeyden uzak kalmaya çalıştığım için bu kitaptan da uzak kalmıştım. Ne büyük hata!
Karantina günlerinde kütüphanede okunmayı bekleyen kitaplar tüm hızıyla eriyip bitiyor. Bu da okuyucunun, en azından benim, okuma isteğimi ve şevkimi daha da arttırıyor.
Kitabın ilk sayfalarında "İnsan en güzel trende düşünür." yazıyor. Seyahat yasağının olduğu şu günlerde yürüyüşlere bile aç olan ruhumun tren yolculuğunu ne kadar özlediğini kelimelerle ne yazık ki anlatamıyorum.
Ortaylı insan yaşamını yaşlara göre katagorize etmiş. Üzülerek 12-25 yaş aralığını kaçırdım. 25-40 yaş aralığında kendime nice sözler verdim. mesela Ortaylı'nın bahsettiği gibi;
-Ruhun huzurlu tutulması
-Lüzumsuz ihtiraslardan kaçınılması
-Sakinleştirici okumalar yapılması
-Daha çok gezilmesi
-Öğrenmeyi öğrenmeyi
-Dil konusunda ilerlemeyi
ve ... koyarak, yapılacak yaşamı kaliteli kılacak bir dolu not çıkardım kendime.
GENÇLER BİLSE, İHTİYARLAR YAPABİLSE!
Kitapta bahsedilen gezilmesi gereken yerler listesi, dinlenmesi gereken klasik müzik listeleri kesinlikle muazzam. Kendi adıma ne yazık ki daha çok yer gezip göremedim. Daha doğrusu çok gezen bir insan olarak anlamlı gezemediğimi fark ettim.
tüm bunların yanında kitapta okunması gereken kitap listesi var. Çoğunu okumuş olduğum içinse çok mutluyum. Benim en büyük idealim 'çok okumaktansa derin, anlamlı okumaları' kapsıyor.
Hepinize iyi okumalar dilerim.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
“Mutluluğu değil gerçeği;
Kendi varoluşunun gerçeğini, güzel kokulu gül bahçelerinde değil, insanoğlunun çöplüğünde arayan, ...”
Mektuplaşmaları okumayı oldum olası çok seviyorum. Geçmiş zamana gidip orada yaşamak, mektuplar arasında kaybolmak gibisi yok. Hele ki sevdiğiniz iki yazarın mektuplaşmaları olunca daha da bir haz veriyor insana.
Tezer Özlü, depresif dönemlerin kraliçesi, Ferit Edgü, Hakkari’de bir mevsim kralı.
İki yazarında kitaplarının çoğunu okumuş olmama rağmen bu kitabı nasıl gözden kaçırıp bu kadar beklediğine akıl sır erdiremiyorum. :)
Belli başlı kitaplardan bahsediliyor kitapta. Benim de okuma listemde olan bu kitapları şunlar;
Tatsız Bir Olay (Dostoyevski- Tatsız bir olay)
#k:158108 (Dostoyevski- Amcanın rüyası)
Ulysses (James Joyce- Ullysses)
Bunların dışında Tezer Özlü’nün Kafka ve Pavese hayranı olduğunu da biliyoruz.
Geçmişin tadı, o zamanın dostluğu öyle güzel ki. Bana bir mektup arkadaşı lazım dedirtiyor.
Evet bir mektup arkadaşı! Aranıyor! :)
İyi okumalar.
Tatsız Bir Olay (Dostoyevski- Tatsız bir olay)
#k:158108 (Dostoyevski- Amcanın rüyası)
Ulysses (James Joyce- Ullysses)
Bunların dışında Tezer Özlü’nün Kafka ve Pavese hayranı olduğunu da biliyoruz.
Geçmişin tadı, o zamanın dostluğu öyle güzel ki. Bana bir mektup arkadaşı lazım dedirtiyor.
Evet bir mektup arkadaşı! Aranıyor! :)
İyi okumalar.
Lise yıllarımda gözyaşları içinde okuduğum bu kitabı yıllar sonra yeniden elime aldım. Öğretmenlik yaptığım Mardin’in Midyat ilçesinde küçük bir okuma kulübü oluşturduk. İlk kitabımız ‘Fareler ve İnsanlar’ oldu. Yeniden okumama sebep olduğu için bu küçük kulübümüze minnettarım.
Evet, lise yıllarında ,dediğim gibi, epey bir gözyaşı dökmüştüm. Bu okuyuşumda ise tek bir göz yaşı dökülmedi... Yıllar geçtikçe, ömürden yaş aldıkça insanın yüreği mi katılaşıyor, yaşantı ağırlaştıkça duygular mı soğuyor, yoksa kendimize haksızlık etmeyelim deyip dökülmeyen gözyaşların sebebi ikinci okuyuşumdan mı kaynaklı, bilemiyorum...
John Steinbeck tarafından yazılan bu kısa roman insan ilişkileri üzerinedir. Dostluk, sevgi, yalnızlık, dışlanmışlık gibi konuları içermektedir.
George Milton ve Lennie Small adında ayrılmaz iki baş karakterimiz ve Crooks, Slim, Candy, Curley, Curley’in karısı olmak üzere çiftlikte yaşayan yan karakterlerimiz var.
George, kısa boylu, zeki, cingöz; Lennie heybetli vücudu, çocuk yürekli...
Ayrılmaz ikilinin hayali ise kendilerine ait bir çiftliklerinin olması ve bu çiftlikte tavşan beslemek.
O dönemdeki ırk ayrımını yazar Crooks’un zenciliği üzerinde işlemiş. Crooks yıllar boyu yalnız yaşamış, ortak alana alınmamış, konuşacak kimsesi olmayan bir adam.
George ve Lennie’ kendilerini diğer insanlardan ayırıyorlar. Diğerlerinden farklılar çünkü birbirlerine sahipler. Öyle ki Lennie sık sık mutlulukla George’a ‘bizi diğerlerinden ayıran şey ne?’ Diye soruyor. George ise bazen bıkkınlıkla bazen de hüzünle cevap veriyor. “Biz öyle değiliz. Çünkü benim için sen varsın, senin için de ben... ikimiz de birbirimizi düşünürüz.”
Fakat sonuç hayallerinden çok uzaktadır. Hayatta hayallere giden yollarda hep engeller çıkar. Onların hayallerine giden bu yolda karşılarına
Kitap hakkında incelememi yazmadan önce bu kitapla nasıl tanıştığımı anlatmak istiyorum tam da şu an. Öğrenciyken zaman zaman kitap fuarlarında çalışıyordum. Canım Kırmızı Kedi'm sayesinde çok güzel insanlarla tanışıp, çok güzel anılar biriktirdim. Fuarlarda standımıza gelen insanlara kitap önerilerinde bulunup, okuyucularla ve yayın evimizin yazarlarıyla çok keyifli sohbetler ederdik. Kocaeli fuarında başka bir yayın evinden bir yazar ve arkadaşları standımıza uğramıştı orada tanışmıştık ve yıllarca iletişim halinde kaldığımız değerli dostlarım Geçtiğimiz aralık ayında Roman Kahramanları Festivali düzenlediler. Ve ben de oralarda olmayı ve bu tarz etkinliklere ne kadar hasret kaldığımı söylemiştim. Ve bugün gelen bir kargoyla beni unutmadıklarını, söyleşi için gelen yazarlara benim adıma kitap imzalattıklarını gördüm. Heyecanımı ve mutluluğumu anlatamam.
Aynı anda birden fazla kitap okuyan biriyim. Ve bir anda bu kitaba da başlamak istedim.
Kitap 10 adet öyküden oluşuyor ve tüm öyküler insanı içine çekiyor. Bir kere başına oturmam yetti. Her öyküde farklı farklı duygulara kapıldım. Bir öyküsünün sonunda annemi arama isteği duyup, küçük bir mola verdim. (Annemi ne yazık ki pek aramam, genelde o ben arar. Epey şaşırmıştı.) 10 öykünün 10'undan da çok etkilendim. Fakat son öykü beni diğer tüm öykülerden çok daha fazla etkiledi. Spoiler verip de heyecanı azaltmak istemem fakat mutlaka okumalısınız.
Kitap Yunus Nadi Öykü Ödülü almış bir kitap.
Sibel Hanım ile bu kadar geç tanışmak beni üzse de, biliyorum ki diğer kitaplarına daha fazla geç kalmayacağım.
Adım adım intihara giden yolda
Bazı kitapları okumayı hep erteler insan. Bazen kitabın konusu, bazen insanın içinde bulunduğu ruh hali ertelemeye zorlar. 'Yaşama Uğraşı' da benim hep ertelediğim kitaplar arasındaydı. Beni korkutan bir kitaptı.
Nasıl yani, şimdi, bir yazarın günlüğünü mü okuyacaktım? Bir yazarın yaşam adına verdiği uğraşın içine girip seyirci mi olacaktım?
Fakat korksam da, çok kez okumaktan kaçsam da, bir gün yine kitabın aklıma düştüğünü ve istemsizce alıntılarını okumak istediğimi fark etmiştim. Demek ki zamanı gelmişti. Okumalıydım.
Pavese'nin anıları acının sanata dönüştürülme sürecini en çarpıcı bir şekilde gösteriyor aslında. "Tiksiniyorum bütün bunlardan. Sözler değil. Eylem. Artık yazmayacağım." cümleleriyle bitiyor kitap. Ve yazar son yazılarından 8 gün sonra eylemini gerçekleştiriyor.
Kitabı okurken yazarla aynı dönemde yaşasaydık ne kadar iyi anlaşacağımızı düşündüm. Bir çok konuda düşündüklerine katılıyordum ve hak veriyordum. Fakat yazarın kadınlarla ilgili tespitleri biraz üzücü ve dehşet verici. (Belki de bir kadın olduğum için bu şekilde hissetmişimdir.)
Tüm bunların yanında bir an önce Proust'u okuma kararını aldıran bir kitap.