Kendi Küllerine Bir Veda Mektubu..
Puan vermedi·276 syf.·
2026 41. kitabı
Giovanni Papini’nin Bitik Adam’ını okumak, bir insanın kendi gençliğiyle, bitmek bilmeyen hırslarıyla ve o "her şeyi bilme" arzusunun yarattığı boşlukla yüzleşmesine tanıklık etmek gibiydi.
Kitabı okurken Papini'nin o sivri ve samimi dili beni oldukça etkiledi. Gençliğin o dizginlenemez kibrini, dünyayı değiştirme tutkusunu ve sonunda gelinen o kaçınılmaz "tükenmişlik" hissini öyle dürüstçe anlatıyor ki; insan ister istemez kendi içindeki "bitmişlikleri" ve aslında hiçbir şey olmamanın getirdiği o tuhaf özgürlüğü sorguluyor.
Yazar, başarıyı değil, insanın kendi sınırlarıyla olan o sancılı tanışıklığını merkezine alıyor. Bitik Adam, aslında büyük iddialardan vazgeçip kendi sessizliğinde huzur bulmaya çalışan herkesin elinin altında olması gereken bir hesaplaşma metni.
Eğer modern insanın varoluş sancılarına, edebi bir dille ve büyük bir içtenlikle dokunmak isterseniz, bu esere mutlaka şans verin.
Hayatımda okuduğum en çarpıcı romanlardan biriydi.
Okurken yazarın değilde, yazarın anlattığı adamı iliklerime kadar anlamıştım. Neler düşündüğünü, hissettiğini tahmin etmek hiç zor olmamıştı.
Ama şöyle bir uyarıyı vermeden geçmeyelim.
Kitap sürekli "...diye düşündüm, ...dedi" gibi ifadelerle bittiği için dili yorucu ve anlaşılması güç. Türkçesi yorucu gelirse Almancasını da okuyabilirsiniz. Ben öyle yapmıştım ve dil öğrenmek için muhteşem etkili.
Kısa bir kitap ama etkisinden çıkmak benim için kolay olmamıştı.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kütüphanede görür görmez yüz yılı aşkın süre önce kaleme alınmış bu eseri okumak bana ilginç bir deneyim gibi geldi. Alır almaz başladım ve belli bir olay örgüsü dışında kaleme alınan ruhsal, zihinsel arayış içinde olan kitap karakterine rast geldim bu serüvende. Kahramanımız mutluluğun peşinde değil, melankolik takılan, edebiyat aşığı, felsefe tutkunu. Yalnızlığı seven değil bulunduğu ortamda onun gibi insanlar olmadığı için belli bir müddet yalnızlığa mecbur kalmış biri. Bildiklerini, tecrübelerini çevresindeki insanlarla paylaşmaktan çekinmezken kendisine #bitikadam denmesine de karşı. İçinde ölmek değil yaşamak duygusunu diri tutmayı başarıyor eser boyunca. Felsefe olsun, sorgulayan zihne sahip karakter olsun beni de silkelesin derseniz tam size göre.
Reklam değil.
@monoklkitap
"Ben dünyaya olduğu gibi kabullenmek istemediğim için düşlemle onu tekrar yaratmayı ya da yıkarak değiştirmeyi deniyorum. Onu sanatla yeniden inşa ediyor ya da teoriyle alt üst etmeyi deniyorum. Bunlar birbirine iki zıt çaba fakat aralarında uyum ve birlik var."
~
"İşte buradayım: İçimi açtım ve kendimi vurdum; anatomi masalarındakiler gibi iç organlarımı ve sinirlerimi tüm çıplaklığıyla gözler önüne serdim. Eğer isterseniz en hakiki benliğimle tanışabilir ve aceleci yargılardan kurtulabilirsiniz. Burada olan benim biyografim değil içsel olaylarımın gerçek akışıdır. Eserimden geriye kalan her şeyin açıklaması ve anahtarı burada bulunuyor. Bu bir sanat eseri değil, kendime ve başkalarına yapılan bir itiraftır."
Ember Hollow serisinin son kitabı ve ne yazık ki veda ettik artık seriye
Uzun zamandır ejderha temalı okuma yapmak istiyordum ve o da bu seri oldu.
En sevdiğim olayda şu, serinin devam kitaplarını asla beklemedik ve arka arkaya okuduk.
Hız denince de Canımmm yayınevim #noxyayınları
Ben uzatmadan ve çokta spoi vermeden hemen son kitaba değiniyorum.
Hayden'i kaçıran kişi tahmin edilen değil ,Nolan. Ve ona prenses olduğunu, güçlü bir ejderha olduğunu, şekil değiştirmesi gerektiğini söyleyerek onu korumaları gerektiğini öne sürüyor. Eşlerinin ona âşık olmalarından dolayı şekil değiştirmesi için baskı kurmada faydası olmayacağını söylüyor. Ama ki bunu demesinin de sebebi var. Nolan'ın amacı Hayden'in gücüne erişmek. Ama neyse ki,
Kurtların olduğu sürü tam olarak on altıncı günde Hayden'i kurtarıyorlar ama ki bizim kız artıık bir hayli bitik durumda.
Ceal, de bu süreçte tamamen kontrolünü yitiriyor ve kimseyle bir iletişim durumu dahi yok. Hayden'in yanına gidince de onun da dönüşmesine sebep oluyor. Hatta sıkı durun bizim kız gerçekten prenses
Kitabın kapağının hep Pembe morlu olmasının sebebi de sanırım bizim kızın renginden ötürü.
Nolan'ın onu kaçırmasının sebebi de yukarı belirttiğim gibi o pulları almak ve onun yaşam enerjisiyle de yenilmez olmak.
Cillian, alfa olan da bu yaşananlardan sonra artık eş bağı durumuna değiniyor. Yani bizim kızın başına bir şey gelmeden önce hissetmek adına bunu söylüyor aslında.
İkinci kitapta öldürülen bir Profesör vardı. Onun için inceleme durumları da hatta devam ediyor. Ve bizim Eston da bu süreçte bir güzel esiyor falan
Dekan'ın kızı da maşallah rahat durmuyor. Nolan'a kadar eli kolu bir hayli uzun ve hatta ejderhaların olduğu sürü bizim kızın ailesini yok eden sürüye de bilgiler veriyor. Birazcık spoi olacak ama her şey dekan ve
Küllerinden Doğan Bir Başkaldırı
Puan vermedi·276 syf.·
2026 42. kitabı
Karşımızda adeta "Düzyazının Dante’si" duruyor. İtalya’nın bu hırçın ve aykırı kalemi Giovanni Papini’nin eseri, benim gözümde kurgusal bir roman olmaktan çok öte bir yerde. Bu kitap; yazarın kendi zihninin derinliklerine, devasa egosuna ve derin hayal kırıklıklarına yaptığı amansız, çıplak bir otobiyografik ve felsefi yolculuk…
Eserin kurgusundaki en çok etkilendiğim unsurlardan biri, bölümlerin adeta bir senfoni gibi müzikal tempolara (Andante, Allegro vb.) göre ayrılmış olmasıydı..Bu yapı, metni sadece okunacak bir kitap olmaktan çıkarıp edebi bir başkaldırının ve entelektüel bir çöküşün manifestosu haline getiriyor…
Kitap, ironik adının aksine benim için asla teslim olmuş bir adamın hikayesi değil... Aksine, İtalya'da kendisi için "tükendi, bitti" diyen tüm o çevrelere karşı muazzam bir meydan okuma… Papini adeta, "Ben daha bugün doğuyorum, en iyisi şimdi başlıyor!" diyerek küllerinden yeniden doğmayı seçiyor…
Okurken nevrotik, deli-dahi ve son derece kibirli bir zihinle karşı karşıya kalıyorsunuz… Ancak bu kibrin yanında, yazarın kendi çelişkileri karşısında gösterdiği o acımasız dürüstlük beni en çok sarsan şey oldu…
Bu eser okuyucu olarak beni net bir sevgi ya da nefret duygusunda bırakmadı; zaten kitabın başarısı da tam olarak burada yatıyor…Papini, insan ruhunun en karanlık kibir odağı ile en nahif kırılganlık noktası arasında mekik dokurken, bizleri de o girdabın içinde adeta un ufak ediyor…Kesinlikle kolay unutulmayacak, zihni hırpalayan bir edebi deneyim…Okuyun derim…
Thomas Bernhard’ın kuşkusuz en çok ilgi gören eserlerindendir Bitik Adam. Kendine has tarzıyla yazılmış, otobiyografik unsurlar barındıran eserinde üç piyano öğrencisinin müzikle ilişkisi ve varoluşsal meseleleri anlatılır. Kendisi de Salzburg’da bir dönem müzik eğitimi görmüş. Aynı şekilde akciğer rahatsızlığı da anlatıcının dilinden aktarılan bir diğer gerçeklik.
Glenn içlerinde piyano virtüözü denilebilecek tek kişidir ve Wertheimerin hazin hikayesi de bu bilginin herkesin zihninde net olmasıyla başlar. Wertheimer için piyano nedir? Arayış mıdır? Başka yönelimleri olmalı mıdır? Hayatına son vermesine sebep nedir? Kızkardeşi nasıl bir konumdadır?
Bitik Adam, İkinci Dünya Savaşı döneminde öne çıkan yazarın, özellikle insanın iç dünyasına dikkat çeken; bu nedenle monolog şeklinde ama bence ruminasyon da diyebileceğimiz sürekli hikayeyi geri getirme , onunla tekrar yüzleşme halinde anlatımıyla ilgi çekici. Kısa ve güçlü, biter dediğiniz ama bitmeyen, ara satırları sorgulayan sorgulatan, zaman zaman düşünürleri de hedef alan, düşünmeyi düşündüren anlatı.. Okuması kolay diyemeyeceğim, merak edenlerin içine girebileceği bir klasik..