Ben yaşamayı seviyorum. Zaman zaman çıldırtıcı derecede çaresiz, gerçekten sefil ve üzüntüden bitmiş tükenmiş olduğum günler yaşadım, ama bütün bunlara rağmen, sadece hayatta olmanın bile inanılmaz bir şey olduğundan hâlâ eminim. Yani yapmayı planladığım şey, anıların verdiği zevklerin tadını çıkarmak -kendimi telaşlandırmadan- zaman zaman birkaç sayfa yazmak... Bu belki de yıllar yılı sürüp gidecek bir ödev. Ama ben buna neden ödev diyorum ki? Bu aslında bir bağımlılık.