“Mektepte bize bir şiir ezberletmişlerdi. İnsan, yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanlara görünmez ince tellerle bağlanmış; ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar, her birinin gönlümüzden kopup ayrılması, bir ayrı sızı uyandırılmış. Bunu yazan şair ne kadar haklıymış!”
“Bir ailenin bütün bireyleri, yalnızca beş yaşındaki bir çocuğu zehirleyecek cesareti kendilerinde bulamadıklarından, zehirli çorbayı hep birlikte içmişlerdi.”